யாவதீ த்யாவாப்ரு'திவீ வரிம்ணா யாவதாபஃ ஸிஷ்யதுர்யாவதக்நிஃ । ததஸ்த்வமஸி ஜ்யாயாந் விஶ்வஹா மஹாம்ஸ்தஸ்மை தே காம நம இத்க்ரு'ணோமி
வானும் பூமியும் எவ்வளவு பரந்து இருக்கின்றனவோ, நீரெல்லாம் எவ்வளவு விரிந்துள்ளனவோ, அக்கினி எவ்வளவு எட்டுகிறதோ, அதைவிட நீ மேலானவன், எல்லாம் வெல்வதும் பெருமையிலும் உயர்ந்தவன்; உனக்கு நான் பணிவுடன் வணங்குகிறேன்.
{௪} யாவதீர்திஶஃ ப்ரதிஶோ விஷூசீர்யாவதீராஶா அபிசக்ஷணா திவஃ । ததஸ்த்வமஸி ஜ்யாயாந் விஶ்வஹா மஹாம்ஸ்தஸ்மை தே காம நம இத்க்ரு'ணோமி
எத்தனை திசைகள், இடைத் திசைகள், சந்திப்புகள் உள்ளனவோ, வானில் எத்தனை ஒளிரும் பகுதிகள் தெரிகின்றனவோ, அதைவிட நீ மேலானவன், எல்லாம் வெல்வதும் பெருமையிலும் உயர்ந்தவன்; உனக்கு நான் பணிவுடன் வணங்குகிறேன்.
யாவதீர்ப்ரு'ங்கா ஜத்வஃ குரூரவோ யாவதீர்வகா வ்ரு'க்ஷஸர்ப்யோ பபூவுஃ । ததஸ்த்வமஸி ஜ்யாயாந் விஶ்வஹா மஹாம்ஸ்தஸ்மை தே காம நம இத்க்ரு'ணோமி
எத்தனை புழுக்கள், எத்தனை சிறு பூச்சிகள், எத்தனை மரத்தில் வாழும் பாம்புகள் உள்ளனவோ, அவை எல்லாவற்றையும் விட நீ பெரிதும் வல்லமையுள்ளவன், எல்லாவற்றையும் அழிப்பவன், அருமைமிக்க காமா, உனக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
ஜ்யாயாந் நிமிஷதோऽஸி திஷ்டதோ ஜ்யாயாந்த்ஸமுத்ராதஸி காம மந்யோ । ததஸ்த்வமஸி ஜ்யாயாந் விஶ்வஹா மஹாம்ஸ்தஸ்மை தே காம நம இத்க்ரு'ணோமி
கண்ணை இமைக்கும் ஒருவரையும், அசைவில்லாமல் நிற்கும் ஒருவரையும், பெரும் கடலையும் விட நீ மேலானவன், காமா, கோபமே, எல்லாவற்றையும் அழிப்பவன், வல்லமையுள்ளவன், உனக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
ந வை வாதஶ்சந காமமாப்நோதி நாக்நிஃ ஸூர்யோ நோத சந்த்ரமாஃ । ததஸ்த்வமஸி ஜ்யாயாந் விஶ்வஹா மஹாம்ஸ்தஸ்மை தே காம நம இத்க்ரு'ணோமி
காற்றும், அக்னியும், சூரியனும், சந்திரனும் கூட காமனை அடைய முடியாது; அவை எல்லாவற்றையும் விட நீ மேலானவன், எல்லாவற்றையும் அழிப்பவன், வல்லமையுள்ளவன், காமா, உனக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
யாஸ்தே ஶிவாஸ்தந்வஃ காம பத்ரா யாபிஃ ஸத்யம் பவதி யத்வ்ரு'ணிஷே । தாபிஷ்ட்வமஸ்மாமபிஸம்விஶஸ்வாந்யத்ர பாபீரப வேஶயா தியஃ
உனது நல்ல வடிவங்கள், காமா, எது உண்மை நிகழும் வகையில் நீ தேர்ந்தெடுப்பாயோ, அந்த நல்ல வடிவங்களோடு எங்களை அடைந்து புகுந்து நல்வழி நடத்து; தீய எண்ணங்கள் எங்கும் போய் விடட்டும்.
உபமிதாம் ப்ரதிமிதாமதோ பரிமிதாமுத । ஶாலாயா விஶ்வவாராயா நத்தாநி வி ச்ரு'தாமஸி
அளக்கப்பட்டதும், ஒப்பிடப்பட்டதும், எல்லைப்பட்டதும், இந்த எல்லாம் கொண்ட மண்டபத்திலே கட்டப்பட்டதை நாம் அவிழ்த்து விடுகிறோம்.
யத்தே நத்தம் விஶ்வவாரே பாஶோ க்ரந்திஶ்ச யஃ க்ரு'தஃ । ப்ரு'ஹஸ்பதிரிவாஹம் பலம் வாசா வி ஸ்ரம்ஸயாமி தத்
இந்த எல்லாம் கொண்ட மண்டபத்தில் கட்டப்பட்ட பாசமும், முடிச்சும் எதுவோ, பிரஹஸ்பதி போல சொல்வழி கொண்டு அதை நாம் அவிழ்த்து விடுகிறோம்.
ஆ யயாம ஸம் பபர்ஹ க்ரந்தீம்ஶ்சகார தே த்ரு'டாந் । பரூம்ஷி வித்வாம் சஸ்தேவேந்த்ரேண வி ச்ரு'தாமஸி
நாம் வந்து, வலிமை சேர்த்து, உன் கட்டுகளை உறுதியாக்கினோம்; தடைகளை அறிந்தவனாய், இந்திரன் ஆயுதம் கொண்டு அவிழ்த்ததுபோல், கட்டப்பட்டதை நாம் அவிழ்த்து விடுகிறோம்.
வம்ஶாநாம் தே நஹநாநாம் ப்ராணாஹஸ்ய த்ரு'ணஸ்ய ச । பக்ஷாணாம் விஶ்வவாரே தே நத்தாநி வி ச்ரு'தாமஸி
உன் மூங்கில், கட்டுகள், உயிரின் மூச்சு, புல், இறக்கைகள் ஆகியவற்றில் கட்டப்பட்டதை, எல்லாம் கொண்ட மண்டபமே, நாம் அவிழ்த்து விடுகிறோம்.
ஸம்தம்ஶாநாம் பலதாநாம் பரிஷ்வஞ்ஜல்யஸ்ய ச । இதம் மாநஸ்ய பத்ந்யா நத்தாநி வி ச்ரு'தாமஸி
பிடிகள், தட்டுகள், அணைப்பு பற்றிகள், மனத்தின் மனைவியின் கட்டுகள் ஆகியவற்றை நாம் அவிழ்த்து விடுகிறோம்.
யாநி தேऽந்தஃ ஶிக்யாந்யாபேதூ ரண்யாய கம் । ப்ர தே தாநி ச்ரு'தாமஸி ஶிவா மாநஸ்ய பத்நீ ந உத்திதா தந்வே பவ
உன் கூடை உள்ளே உள்ளவை, இன்பத்திற்காக ஊடுருவப்பட்டவை, இவை அனைத்தையும் நாம் அவிழ்த்து விடுகிறோம்; மனத்தின் மனைவி தன் உருவுக்கு எதிராக எழாமல் இருக்கட்டும்.
ஹவிர்தாநமக்நிஶாலம் பத்நீநாம் ஸதநம் ஸதஃ । ஸதோ தேவாநாமஸி தேவி ஶாலே
வேள்விக் கூடம், அக்னி மண்டபம், மனைவியரின் இருக்கை, சபை—இவை எல்லாம் கடவுள்களின் இருக்கை, தெய்வீக மண்டபமே.
அக்ஷுமோபஶம் விததம் ஸஹஸ்ராக்ஷம் விஷூவதி । அவநத்தமபிஹிதம் ப்ரஹ்மணா வி ச்ரு'தாமஸி
அச்சு, யோகம், ஆயிரம் கண்கள், குறுக்கு மரம்—பிரம்மனால் கட்டப்பட்டவை, கட்டப்பட்டதை நாம் அவிழ்த்து விடுகிறோம்.
யஸ்த்வா ஶாலே ப்ரதிக்ரு'ஹ்ணாதி யேந சாஸி மிதா த்வம் । உபௌ மாநஸ்ய பத்நி தௌ ஜீவதாம் ஜரதஷ்டீ
உன்னை ஏற்கும் ஒருவனும், உன்னை அளக்கும் ஒருவனும், இருவரும் மனத்தின் மனைவியாக நீடூழி வாழ்ந்து முதுமை அடையட்டும்.
அமுத்ரைநமா கச்சதாத்த்ரு'டா நத்தா பரிஷ்க்ரு'தா । யஸ்யாஸ்தே விச்ரு'தாமஸ்யங்கமங்கம் பருஷ்பருஃ
அவன் மறுலோகத்திற்கு போகாமல் இருக்கட்டும்; உறுதியாக கட்டப்பட்டதும், அலங்கரிக்கப்பட்டதும், எதையும் நாம் அவிழ்த்து விடுகிறோம்—உடல் உறுப்புகள் அனைத்தையும்.
{௬} யஸ்த்வா ஶாலே நிமிமாய ஸம்ஜபார வநஸ்பதீந் । ப்ரஜாயை சக்ரே த்வா ஶாலே பரமேஷ்டீ ப்ரஜாபதிஃ
உன்னை அளந்தவன், மரங்களை ஒன்றாக இணைத்தவன், பரம எஜமானான ப்ரஜாபதி, உன்னை சந்ததிக்காக உருவாக்கினான்.
நமஸ்தஸ்மை நமோ தாத்ரே ஶாலாபதயே ச க்ரு'ண்மஃ । நமோऽக்நயே ப்ரசரதே புருஷாய ச தே நமஃ
அவருக்கு வணக்கம், கொடுப்பவருக்கும், மண்டபத்தின் அதிபதிக்கும் நாம் வணங்குகிறோம்; நடமாடும் அக்னிக்கும், உனக்கும், மனிதனுக்கும் வணக்கம்.
கோப்யோ அஶ்வேப்யோ நமோ யச்சாலாயாம் விஜாயதே । விஜாவதி ப்ரஜாவதி வி தே பாஶாம்ஶ்ச்ரு'தாமஸி
பசுக்களுக்கும், குதிரைகளுக்கும், மண்டபத்தில் பிறக்கும் எதற்கும் வணக்கம்; சந்ததியுடன் நிறைந்த மண்டபத்தில் உன் பாசங்களை நாம் அவிழ்த்து விடுகிறோம்.
அக்நிமந்தஶ்சாதயஸி புருஷாந் பஶுபிஃ ஸஹ । விஜாவதி ப்ரஜாவதி வி தே பாஶாம்ஶ்ச்ரு'தாமஸி
அக்னியுடன் கூடிய மனிதர்களையும், மிருகங்களோடும் நீ மூடுகிறாய்; சந்ததியுடன் நிறைந்த மண்டபத்தில் உன் பாசங்களை நாம் அவிழ்த்து விடுகிறோம்.
அந்தரா த்யாம் ச ப்ரு'திவீம் ச யத்வ்யசஸ்தேந ஶாலாம் ப்ரதி க்ரு'ஹ்ணாமி த இமாம் । யதந்தரிக்ஷம் ரஜஸோ விமாநம் தத்க்ரு'ண்வேऽஹமுதரம் ஶேவதிப்யஃ । தேந ஶாலாம் ப்ரதி க்ரு'ஹ்ணாமி தஸ்மை
வானும் பூமியும் இடையே விரிந்திருப்பதை வைத்து, இந்த அடைக்கலத்தை நான் பிடிக்கிறேன்; வானகத்தின் அகலம், தூசுகளின் பரப்பை, நன்மை தருவோருக்காக ஒரு கருவாக ஆக்குகிறேன். இதன் மூலம், அவனுக்காக இந்த அடைக்கலத்தை நான் பிடிக்கிறேன்.
ஊர்ஜஸ்வதீ பயஸ்வதீ ப்ரு'திவ்யாம் நிமிதா மிதா । விஶ்வாந்நம் பிப்ரதீ ஶாலே மா ஹிம்ஸீஃ ப்ரதிக்ரு'ஹ்ணதஃ
பசுமை நிறைந்த, பால் பெருக்கம் கொண்ட, பூமியில் உறுதியாய் அமைந்த, எல்லையுடன், எல்லா உணவையும் தாங்கும் அடைக்கலமே, உன்னை ஏற்கும் ஒருவனுக்கு தீங்கு செய்யாதே.
த்ரு'ணைராவ்ரு'தா பலதாந் வஸாநா ராத்ரீவ ஶாலா ஜகதோ நிவேஶநீ । மிதா ப்ரு'திவ்யாம் திஷ்டஸி ஹஸ்திநீவ பத்வதீ
புல்லால் மூடப்பட்டு, பலன்கள் தாங்கி, ஆடையுடன், இரவு போல அமைந்த இந்த அடைக்கலம் உலகத்துக்கெல்லாம் ஓய்விடம். அளவுடன், பூமியில் நீ யானை போல தடங்களுடன் நிற்கின்றாய்.
இடஸ்ய தே வி ச்ரு'தாம்யபிநத்தமபோர்ணுவந் । வருணேந ஸமுப்ஜிதாம் மித்ரஃ ப்ராதர்வ்யுப்ஜது
ஐடா, உன்னிடம் கட்டப்பட்டதை நான் தளர்த்துகிறேன், அதை நிரப்புகிறேன். வருணன் கட்டியதை, காலை நேரத்தில் மித்ரன் தளர்த்தட்டும்.
ப்ரஹ்மணா ஶாலாம் நிமிதாம் கவிபிர்நிமிதாம் மிதாம் । இந்த்ராக்நீ ரக்ஷதாம் ஶாலாமம்ரு'தௌ ஸோம்யம் ஸதஃ
பிரம்மனால் இந்த அடைக்கலம் நிறுவப்பட்டது, முனிவர்களால் அளவிடப்பட்டது. இந்திரனும் அக்னியும் இந்த அமரமான, சோமனின் இருக்கை ஆன அடைக்கலத்தை காப்பாற்றட்டும்.
குலாயேऽதி குலாயம் கோஶே கோஶஃ ஸமுப்ஜிதஃ । தத்ர மர்தோ வி ஜாயதே யஸ்மாத்விஶ்வம் ப்ரஜாயதே
கூடு மீது கூடாகவும், பாத்திரத்தில் பாத்திரமாகவும் அமைந்துள்ளது. அங்கே மனிதன் பிறக்கிறான்; அவனிடமிருந்து எல்லா உயிர்களும் தோன்றுகின்றன.
{௭} யா த்விபக்ஷா சதுஷ்பக்ஷா ஷட்பக்ஷா யா நிமீயதே । அஷ்டாபக்ஷாம் தஶபக்ஷாம் ஶாலாம் மாநஸ்ய பத்நீமக்நிர்கர்ப இவா ஶயே
இரண்டு இறக்கைகள், நான்கு, ஆறு, அளவுடன், எட்டு, பத்து இறக்கைகள் கொண்டவை—அடைக்கலமே, மனதின் மனைவியே, நீ அக்னியின் கருவாக படுத்திருக்கின்றாய்.
ப்ரதீசீம் த்வா ப்ரதீசீநஃ ஶாலே ப்ரைம்யஹிம்ஸதீம் । அக்நிர்ஹ்யந்தராபஶ்ச ரு'தஸ்ய ப்ரதமா த்வாஃ
மேற்கு நோக்கி, அடைக்கலமே, உன்னிடம் தீங்கு இல்லாமல் வருகிறேன். அக்னியும் உள்ளக நீர்களும் சத்தியத்தின் முதல் கதவுகள்.
இமா ஆபஃ ப்ர பராம்யயக்ஷ்மா யக்ஷ்மநாஶநீஃ । க்ரு'ஹாந் உப ப்ர ஸீதாம்யம்ரு'தேந ஸஹாக்நிநா
நோயற்ற, நோய் நீக்கும் இந்த நீர்களை நான் கொண்டு வருகிறேன். அக்னியுடன், அமரத்துடன் வீடுகளுக்குள் நுழைகிறேன்.
மா நஃ பாஶம் ப்ரதி முசோ குருர்பாரோ லகுர்பவ । வதூமிவ த்வா ஶாலே யத்ரகாமம் பராமஸி
எங்களுக்கு கனமான சுமையாக கட்டிப் போடாதே; அது இலேசாக இருக்கட்டும். மணமகளைப் போல, அடைக்கலமே, எங்கு வேண்டுமானாலும் உன்னை நாம் எடுத்துச் செல்கிறோம்.