ஒரு காலத்தில், மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்வில் நோய், பாவம், மற்றும் குறைந்த ஆயுளை விலக்க வேண்டி பிரார்த்தனை செய்தனர். அவர்கள் விண்ணும் மண்ணும் தம்மைத் தொலைவாக விலகி, எல்லா திசைகளிலும் பாதைகள் விரிவாக செல்ல வேண்டும் என்றும், தங்கள் பாவங்கள், உடல் சோர்வு, குறைந்த ஆயுள் ஆகியவை அகல வேண்டும் என்றும் வேண்டினர். இந்நிலையில், த்வஷ்டா இந்த உலகில் பெண்ணை கணவனோடு இணைத்தார்; இதுவே உலகம் முழுவதும் விரியும் விதியாக அமைந்தது. மனிதர்கள் மீண்டும் பாவம், உடல் வாடல், குறைந்த ஆயுள் ஆகியவை அகல வேண்டும் என்று பிரார்த்தனை செய்தனர். அக்னி, உயிரின் மூச்சை ஒன்றாகக் கட்டியுள்ளார்; சந்திரனும் அந்த மூச்சோடு இணைந்திருக்கிறார். பாவம், உடல் வாடல், குறைந்த ஆயுள் அகல வேண்டும் என்ற அந்தzelfde வேண்டுகோள் தொடர்ந்து ஒலிக்கிறது. தேவர்கள் மூச்சின் மூலம் பரவலாக விரியும் சக்தியான சூரியனை இயக்குகின்றனர்; அவர்கள் மீண்டும் பாவம், உடல் வாடல், குறைந்த ஆயுள் அகல வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார்கள். உயிருள்ளவர்களும் உயிர் கொடுப்பவர்களும், மூச்சோடு வாழ வேண்டும், மரணம் அணுகாமல் இருக்க வேண்டும் என்று, பாவம், உடல் வாடல், குறைந்த ஆயுள் அகல வேண்டும் என்று வேண்டினர். மூச்சோடு, உயிருள்ளவர்களிடையே நீயே இரு, உயிரோடு நிலைத்திரு, மரணம் அணுகாதே என பிரார்த்தனை செய்தனர். மூலிகைகளின் சாறு, நீண்ட ஆயுளும் முழுமையான வாழ்வும் கிடைக்க, பாவம், உடல் வாடல், குறைந்த ஆயுள் அகல வேண்டும் என்று அவர்கள் வேண்டினர். பர்ஜன்யன் பெய்யும் மழையின் கீழ் நாம் அமர்ந்திருப்போம், அமரத்துவத்துடன்; பாவம், உடல் வாடல், குறைந்த ஆயுள் அகல வேண்டும் என அவர்கள் தொடர்ந்து வேண்டினர். இந்நிலையில், பிரபஞ்சத்தின் ஆதியில் பிரம்மன் முதலாக பிறந்தார்; அவரிலிருந்து பிரகாசமான, ஒளிரும் மந்திரம் பரவியது. அவருடைய ஆழமான அடித்தளங்கள் தான் இந்த உலகத்தின் மாதிரிகள், இருப்பதும் இல்லாததும் உருவாகும் கருவூறாக அமைந்தது. முதலில், இந்த முன்னோர்களின் உலகம் உருவானது; அது முதல் பிறந்தவருக்காக நிறுவப்பட்டது. ஆகவே, அந்த ஒளியை, அழைப்பையும், மகிமையையும் பரப்ப வேண்டும் என அவர்கள் விரும்பினர். பிறந்த அந்த ஞானி, இந்த உலகின் உறவினராக இருந்து, எல்லா தேவர்களின் பிறப்பையும் வேறுபடுத்திப் பார்த்தார். பிரம்மன், தன்னைத் தானே கீழும் மேலுமாக உயர்த்தி, தன் சொந்த தர்மத்தில் நிலைத்தார். அவர் பூமியின் சத்தியத்தில் நிலைத்து நிற்கிறார்; மகானாகிய அவர், இந்த பரந்த பூமியையும் ஆகாயத்தையும் உறுதிப்படுத்தினார். அவர் பிறந்தபோது, வான், பூமி, அவற்றுக்கிடையிலான இடம் ஆகியவற்றை உறுதிப்படுத்தினார். பிறப்பின் ஆழமான அடித்தளத்திலிருந்து, ப்ருஹஸ்பதி, தேவர்களின் அதிபதி, ராஜாவாகிறார்; அவர் பகலின் ஒளியை உருவாக்கி, அறிவாளிகள் ஒளியில் வாழ அனுமதித்தார். அவரது கவிதைசக்தி இந்த பழமையான தேவனின் மாபெரும் இல்லத்தில் தாக்கம் செலுத்துகிறது; பலருடன் அவர் பிறந்ததால், பழைய பாதிகள் பிரிக்கப்பட்டன. யார் அத்தர்வணை, தந்தையான தெய்வீக உறவினரை, ப்ருஹஸ்பதியையும் மரியாதையுடன் அணுகுகிறாரோ, அவரே எல்லாவற்றையும் உருவாக்கிய ஞானியாய், அழியாதவனாய், தானாக நிற்பவனாய் இருக்கிறார். அவரே தானும் சக்தியையும் அளிப்பவர்; அவருடைய கட்டளையை எல்லோரும் வழிபடுகிறார்கள்; தேவர்களும் அவருடைய வழிகாட்டுதலை பின்பற்றுகின்றனர்; இரண்டுகாலும் நான்குகாலும் உடைய உயிர்களை ஆளும் அவர் எவர் என்பதை அறிந்து, அவருக்கே யாகம் செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள் நினைத்தனர். அவரே, தனியாக வாழும், கண் இமைக்கும் ஒருவனாய், உலகத்தின் மகா அரசனாக ஆனார்; அவருடைய நிழல் அமரத்துவம், மற்றொரு நிழல் மரணம்; அவருக்கே யாகம் செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள் கேட்டனர். இருவர் அழுதபடி, நடுங்கி கீழிருந்து அழைத்தவரும், விண்ணும் மண்ணும் பயந்து அழைத்தவரும், அவருடைய பாதை பிரகாசமான விண்வழி; அவருக்கே யாகம் செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள் கேட்டனர். அவருடைய பரந்த விண்ணும் மண்ணும், பரந்த இடைவெளியும், அவரது மகத்துவத்தை சூரியன் பரப்புகிறது; அவருக்கே யாகம் செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள் கேட்டனர். அவருடைய மகத்துவத்தை ஹிமாலயா மலையும், பெருங்கடலும் அறிவிக்கின்றன; நான்கு திசைகளும் அவரது கரங்களாகும்; அவருக்கே யாகம் செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள் கேட்டனர். ஆதிகால நீர்களே, அனைத்து உயிர்களையும் கருவாகக் கொண்டு, அமரத்துவத்துடன், சத்தியத்தை அறிந்தவையாகும்; அவற்றில் தெய்வம் தேவியரிடையே நிறுவப்பட்டது; அவருக்கே யாகம் செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள் கேட்டனர். பொன்னிறக் கருவாகிய ஹிரண்யகர்பன் தொடக்கத்தில் எழுந்தார்; உயிர்களின் ஒரே ஆண்டவராக பிறந்தார்; அவர் பூமியையும் விண்ணையும் தூக்கினார்; அவருக்கே யாகம் செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள் கேட்டனர். முதலில் நீர்கள், அந்தக் கன்றையும் கருவையும் சுமந்தன; அவை ஒன்றாக இணைந்தன; அவர் பிறக்கும் போது ஒரு பொன்னிறக் கவசம் இருந்தது; அவருக்கே யாகம் செய்ய வேண்டும் என்று அவர்கள் கேட்டனர். ஒருநாள், புலி, மனிதன், ஓநாய் என்ற மூவரும் எழுந்தனர்; ஆறுகள் வேகமாக ஓடின; காட்டுத் தெய்வமும் விரைந்து நகர்ந்தது; எதிரிகள் விரைந்து அகல வேண்டும் என்று அவர்கள் வேண்டினர். ஓநாய் தூர பாதையில் செல்லட்டும்; திருடன் உயர்ந்த வழியில் செல்லட்டும்; கட்டுப்பாடு விலகட்டும்; தீயவர் தூரம் அகலட்டும் என்று அவர்கள் வேண்டினர். புலியின் கண்களையும் வாயையும், அதன் இருபது நகங்களையும் அடக்குகிறோம் என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். முதலில் புலியை, பிறகு திருடனை, பிறகு பாம்பை, பிறகு பேயை, பிறகு ஓநாயை அடக்குகிறோம். இன்று யார் திருடனாக வந்தாரோ, அவர் நசுங்கி அகலட்டும்; இந்திரன் அவரை வஜ்ரத்தால் அழிக்கட்டும்; அவன் புறக்கணிக்கப்பட்ட பாதையில் செல்லட்டும். மிருகத்தின் தலையும் பற்களும் உடைந்தன; முதுகுகள் கிழிக்கப்பட்டன; உதும்பும் மறைந்துவிடட்டும்; மான் அடங்கிவிடட்டும். எது கட்டுப்பாடோ அது கட்டுப்பாடு அல்ல, எது கட்டுப்பாடு அல்லவோ அதுவே கட்டுப்பாடு; இந்திரனிடமிருந்தும், சோமனிடமிருந்தும் பிறந்த நான், அத்தர்வணின் புலி அடக்கும் மந்திரம் தான் என்று அவர்கள் கூறினர். கந்தர்வன் வருணனுக்காக, இறந்தவர்களுக்காக தோண்டிய மூலிகையே, அதையே நாங்கள் உங்களுக்காக தோண்டுகிறோம்; அது மகிழ்ச்சியும் பந்தங்களைத் தளர்த்தும் மூலிகையாகும். ஏழுபடிகள் எழுந்து நில், சூரியனே எழு, என் வாக்கும் எழு; ப்ரஜாபதி, அந்த காளை, வீரத்துடன் எழட்டும் என்று அவர்கள் வேண்டினர். நீ வேரிலிருந்து எரியாமல் இருந்தது போல், இந்த மூலிகை உன்னை மேலும் வலிமையாக்கட்டும் என்று அவர்கள் ஆசைப்பட்டனர். மூலிகைகளின் சக்தியும், காளைகளின் வலிமையும்—இந்திரா, அந்த ஆண்மையை உடல் கட்டுப்பாட்டுடன் இருப்பவரில் நிலைநிறுத்து என்று வேண்டினர். நீரின் சாறும், மரங்களின் சாறும், நீ சோமனின் சகோதரனும், குதிரையின் ஆண்மையுமாக இருக்கிறாய். இன்று, அக்னி, சவிதா, தெய்வீக சரஸ்வதி, ப்ரஹ்மணஸ்பதி—கயிற்றை வில்லை போல விரித்து விடட்டும் என்று அவர்கள் வேண்டினர். நான் உன் பந்தத்தை வில் நாணை போல் தளர்த்துகிறேன்; செம்மான் போல் எப்போதும் சோர்வின்றி முன்னேறுவாய். குதிரை, கழுதை, ஆடு, சேவல், காளை ஆகியவற்றின் சக்தி—all அந்த ஆற்றலை உடல் கட்டுப்பாட்டுடன் இருப்பவரில் நிலைநிறுத்து என்று அவர்கள் வேண்டினர். ஆயிரம் கொம்புகள் உடைய காளை, கடலிலிருந்து எழுந்தவன்—அந்த பெரும் சக்தியால், எல்லா மக்களையும் தூக்கி உறங்கச் செய்கிறோம். காற்று பூமியில் வீசாது; யாரும் அதற்கு அப்பால் காணமுடியாது; இந்திரனின் தோழனே, பெண்கள் எல்லோரும் உறங்கட்டும் என்று அவர்கள் வேண்டினர். இவ்வாறு, இந்த உலகம், அதன் ஆதிமூலமும், உயிரின் சக்தியும், தெய்வங்களின் அருளும், பாவம், நோய், குறைந்த ஆயுள் அகலும் ஆசையும், உயிர்கள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்ற தீரமானமும் ஒன்றாகப் பின்னப்பட்டு நின்றது.