ஓர் காலத்தில், ஒரு மகத்தான யாகத்தில், அறிஞர்கள், வீரர்கள், குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஒன்றாகக் கூடி, தங்கள் பூர்வீகர்களின் வழியில் பெருமிதத்துடன் பின்பற்றும் விதமாக, வெற்றி எங்களுடையது, உலைப்பும், உயிரும், சக்தியும், புனித அறிவும், சொர்க்கமும், யாகமும், மாடுகளும், சந்ததியும், வீரர்களும் எங்களுடையவை என்று முழங்கினர். அந்த வெற்றியின் உறுதியுடன், அவர்கள், "அந்த ஒருவரை, அந்த சந்ததியை, அந்த மகனை நாம் பிரித்து வைக்கலாம்; அவன் துன்பத்தின் பாசத்திலிருந்து விடுபடக் கூடாது," என்று கூறினர். இதே உறுதி, அதே அர்ப்பணிப்பு, வெற்றி எங்களுடையது, உலைப்பும் எங்களுடையது, மரணமும் எங்களுடையது என்று தொடர்ந்து ஒலித்தது. அவர்கள், "அந்த ஒருவரை, அந்த சந்ததியை, அந்த மகனை நாம் பிரித்து வைக்கலாம்; அவன் செல்வமில்லாத பாசத்திலிருந்து விடுபடக் கூடாது," என்று வேண்டினர். மீண்டும், வெற்றி எங்களுடையது, உலைப்பும் எங்களுடையது, மரணமும் எங்களுடையது, சக்தியும் எங்களுடையது, புனித அறிவும் எங்களுடையது, சொர்க்கமும் எங்களுடையது, யாகமும் எங்களுடையது, மாடுகளும் எங்களுடையது, சந்ததியும் எங்களுடையது, வீரர்களும் எங்களுடையது என்று அவர்கள் உறுதியுடன் கூறினர். "அந்த ஒருவரை, அந்த சந்ததியை, அந்த மகனை நாம் பிரித்து வைக்கலாம்; அவன் தோல்வியின் பாசத்திலிருந்து விடுபடக் கூடாது," என்று அவர்கள் வேண்டினர். இவ்வாறு, அந்த ஒருவரை, அந்த சந்ததியை, அந்த மகனை பிரித்து வைக்கும் போது, அவன் தேவகுலத்தின் பாசத்திலிருந்து, ப்ருஹஸ்பதியின் பாசத்திலிருந்து, ப்ரஜாபதியின் பாசத்திலிருந்து, முனிவர்களின் பாசத்திலிருந்து, முனிவர் சந்ததியினரின் பாசத்திலிருந்து, அங்கிரஸ்களின் பாசத்திலிருந்து, அங்கிரஸர் சந்ததியினரின் பாசத்திலிருந்து, அதர்வண்களின் பாசத்திலிருந்து, அதர்வணர் சந்ததியினரின் பாசத்திலிருந்து, காடினரின் பாசத்திலிருந்து, காட்டு உயிர்களின் பாசத்திலிருந்து, காலச்சக்கரத்தின் பாசத்திலிருந்து, காலப்பகுதிகளின் பாசத்திலிருந்து, மாதங்களின் பாசத்திலிருந்து, பக்க மாதங்களின் பாசத்திலிருந்து, பகலும் இரவும் இணைந்த பாசத்திலிருந்து, பகல் பாசத்திலிருந்து, வானும் பூமியும் இணைந்த பாசத்திலிருந்து, இந்திரனும் அக்னியும் இணைந்த பாசத்திலிருந்து, மித்ரனும் வருணனும் இணைந்த பாசத்திலிருந்து, மன்னன் வருணனின் பாசத்திலிருந்து விடுபடக் கூடாது என்று ஒவ்வொரு முறையும் அவர்கள் பிரார்த்தனை செய்தனர். இவ்வாறு, அவர்கள் சொன்னார்கள்: "வெற்றி எங்களுடையது, உலைப்பும் எங்களுடையது, செல்வமும் எங்களுடையது, நம் பிரகாசமும், நம் புனித அறிவும், நம் சொர்க்கமும், நம் யாகமும், நம் மாடுகளும், நம் சந்ததியும், நம் வீரர்களும் எங்களுடையவை." அவர்கள் அந்த ஒருவரை, அந்த சந்ததியை, அந்த மகனை பிரித்து வைக்கிறோம்; அவன் எந்த பாசத்திலிருந்தும் விடுபடக் கூடாது என்று உறுதிமொழி அளித்தனர். பின்னர் அவர்கள், "எங்கள் வெற்றி உறுதி; எங்கள் உலைப்பு உறுதி; எல்லா போர்களும், பகைமைக்கும் எங்களை விட்டு விலகட்டும்," என்று வேண்டினர். அப்போது அக்னி, சோமன், பூஷன் ஆகியோர் பேசினர்: "நீ நீதிவான உலகத்திலிருந்து வீழாதே," என்று ஆசீர்வதித்தனர். அந்த மகத்தான யாகத்தின் முடிவில், அவர்கள் சொன்னார்கள்: "நாம் சொர்க்கத்தை அடைந்தோம்; வெளிச்சத்தை அடைந்தோம்; நாம் அனைவரும் சூரியனின் பிரகாசத்தில் ஒன்றிணைந்தோம்." அவர்கள் செல்வம் பெருக, செல்வம் பெற, செல்வம் எனக்குள் நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும் என்று வேண்டினர். அப்போது, ஒரு நண்பனிடம், "நண்பா, உன்னுடன் நட்பைத் தேர்ந்தெடுக்க விரும்புகிறேன்; பல பெரும் கடல்களை கடந்தும், பிதாவின் சந்ததியான அந்த ஒளிரும் ஒருவரை, இந்த பூமியில் பாலமாக நிறுவ வேண்டும்," என்று ஆசைப்பட்டார். ஆனால், "நட்பை விரும்பாதவன், உருவம் மாறுபட்டவன் உன் நண்பன் அல்ல; மகத்துவம் கொண்டவர்கள், அசுரர்களின் வீரர்கள், வானைத் தாங்கும் அந்தோர், அகன்ற உலகில் புகழ்பெற்றவர்கள்," என்று அறிவுறுத்தப்பட்டது. இம்மரணத்திற்குள்ளாகிய ஒருவருக்காக, அந்த அமரர்கள் கூட ஏங்குகிறார்கள்; "உன் மனம் எங்கள்மீது நிலைக்க வேண்டாம்; எங்கள் உடலை எடுத்துக் கொள்ள விரும்பாதே, இளம் ஒருவனே," என்று அவர்கள் வேண்டினர். "நாம் முன்பு செய்ததை இனி செய்ய வேண்டாம்; உண்மையையே பேசுவோம்; பொய்யை அணுகாதே; கந்தர்வன் நீரில் இருக்கிறான், ஒரு கன்னிகையும் அங்கேயே—அதுவே நம் உயர்ந்த பந்தம், அதுவே நம் உறவு," என்று அவர்கள் உறுதிமொழி எடுத்தனர். "கருவில், நம் உற்பத்தி செய்யும் ஜோடி, கணவன்-மனைவி; த்வஷ்டா தேவன், பன்முக ஸவிதா; அவரது விதிகளைக் broken செய்ய யாரும் முடியாது; பூமியும் வானும் அவருடைய பாத்திரத்தை அறிவர்," என்று அவர்கள் கூறினர். "இன்று யார் பசுக்களை உண்மையின் கட்டில் கட்டுகிறார்கள்? யார் வலிமைமிக்கவர், பிரகாசமிக்கவர், நீண்ட ஆயுளுடையவர்? அவர்கள் நம் உள்ளத்தில் அருகில் இருந்தனர், மகிழ்ச்சி கொண்டுவரினர்; அவர்களுக்கு சேவை செய்தவர் வாழ்கிறார்," என்று அவர்கள் கூறினர். "இவருடைய முதல் நாளை யார் அறிவார்கள்? யார் பார்த்துள்ளார்? யார் அறிவித்திருக்கிறார்கள்? மித்ரன், வருணனின் மாபெரும் ஆளுமை—மனிதர்களின் ஆதியை எப்படி விவரிப்பேன்?" என்று அவர்கள் வினாவினர். யமனின் சகோதரி, யமாவை ஒரே கருவில் சேர்ந்து உறங்க ஆசைப்பட்டாள்; கணவனை விரும்பும் மனைவிபோல், தன் உடலை இணைக்க விரும்பினாள்; ஆனால் யமன், அந்த பந்தத்தை உடைத்தான், சக்கரம் பாதையில் உடையும் போல். இங்கே நிற்கும், உட்காரும் யாரும் இல்லை; அவர்கள் தேவர்களின் உளவாளிகள், இடம் மாற்றி நடமாடுகிறார்கள். உனக்கு மகிழ்ச்சி தரும் மற்றொருவருடன் செல்; அவனுடன் பந்தத்தை உடைத்து விடு, சக்கரம் பாதையில் உடையும் போல். பகலும் இரவும் எங்களுக்கு அருள் செய்யட்டும்; சூரியனின் கண் எங்களை மீண்டும் மீண்டும் அளக்கட்டும்; பகலும் இரவும், பூமி வானும் உறவோடு இணைந்திருக்கும்—யமி, யமாவை விட்டு பிரிந்தாள். "பின்வரும் தலைமுறைகளிடம் செல்; அங்கே மனைவிகள் சந்ததியை உருவாக்குகிறார்கள்; ஒரு காளையின் கைபிடியை அணைத்து, கணவனை நாடு, வரம் பெற்றவளே, நீ விரும்பும் போல்," என்று ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது. இந்தப் பெரும் வேதபாரம்பரியத்தில், வெற்றியும், செல்வமும், அறிவும், சந்ததியும், புனித பந்தங்களும், வாழ்வின் ஒவ்வொரு அத்தியாயமும், இறுதியில் ஒளிக்குள், சொர்க்கத்திற்குள், உண்மை உறவுகளுக்குள் இனைந்தது.