ஓம். இங்கே, அதர்வவேதம் சொல்லும் இந்த மறைமூடிய ஆன்மிகக் கதையை நான் உங்களுக்காக விவரமாகக் கூறுகிறேன். ஓ சவிதா தேவனே, அறிந்துகொள்: ஆறு ஒன்றாகப் பிறக்கின்றன, ஆனால் ஒன்று தனித்து பிறக்கின்றது. அந்தத் தனித்துப் பிறந்தவனில் எல்லோரும் ஓய்வு பெற விரும்புகின்றனர். வெளிப்படையாக இருந்தும் ரகசியமாக மறைந்தும், அந்தப் பண்டைய, பரந்த இடத்தில் எல்லாவற்றும் நிலைபெற்று, நடமாடி, உயிர் வாங்கி, தாங்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரே சக்கரம், ஒரே விளிம்புடன், ஆயிரம் அச்சுகளுடன் முன்னும் பின்னும் சுழல்கிறது; அதன் பாதியால் இந்த உலகில் உள்ள அனைத்து உயிரும் உருவானது—அதன் மற்றொரு பாதி எங்கே சென்றது? ஐந்தால் இழுக்கப்பட்டு, அதில் முதன்மையானது முன்னே செல்லப்படுகிறது; பாகங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன; அதன் பயணம் காணப்படவில்லை, அது சென்றதுமில்லை, செல்லும் போதும் தெரியவில்லை—ஒன்று அருகிலும் இல்லை, மற்றொன்று தொலைவிலும் இல்லை. ஒரு கரண்டி குறுக்கு வைத்து, அதன் அடிப்பாகம் மேல் நோக்கி உள்ளது; அதில் பலவடிவமான மகிமை இடப்பட்டுள்ளது; அங்கு ஏழு முனிவர்கள் ஒன்றாக அமர்ந்து, அதன் பெருமையின் காவலாளிகளானார்கள். முன்னும் பின்னும், எல்லை இல்லாமல், எல்லா பக்கங்களிலும் இணைக்கப்பட்டுள்ளதாலும், யஜ்ஞம் விரிவடைகிறது—இவை எல்லாவற்றிலும் எது அந்தப் புனிதமான மந்திரம் என்று கேட்கிறேன். எது நகர்கிறது, பறக்கிறது, நிலைநிற்கிறது, சுவாசிக்கிறது அல்லது சுவாசிக்காதது, கண் இமைக்கும் அல்லது உருவாகும்—இந்தப் புவி, பல வடிவங்களுடன், அவன் தாங்குகிறான்; அனைத்தும் ஒன்றாக இணையும்போது அவன் ஒருவனாகிறான். முடிவில்லாமல், பல இடங்களில் பரவி, எல்லை இல்லாமல், ஆனால் எல்லையுடன்—அவனே வானத்தின் காவலன், அறிவுடையவன், கடந்ததும் வருவதும் தேடிச் சஞ்சரிக்கிறான். பூதங்களின் இறைவன் கருவில் மறைந்திருக்கும், ஆனால் பல வடிவங்களில் பிறக்கிறான்; அவன் பாதியால் இந்த உலகில் உள்ள அனைத்தும் உருவானது—அவன் மற்றொரு பாதி எது என்பதற்கு எங்கே சின்னம்? அவன் தண்ணீரை மேலே ஏற்றுகிறான், ஒரு பாத்திரத்தில் எடுப்பதைப் போல; அனைவரும் அவனை கண்ணால் காண்கிறார்கள், ஆனால் மனதால் அறியவில்லை. அவன் தொலைவில் நிறைந்து வாழ்கிறான், குறைவால் சுருங்குகிறான்; உலகின் நடுவில் உள்ள அந்தப் பெருமைமிக்க இறைவனுக்கே மக்கள் தலைவர்கள் காணிக்கை செலுத்துகிறார்கள். சூரியன் எழும் இடமும், அஸ்தமிக்குமிடமும்—அது மட்டுமே எனக்கு மிகப்பெரியது; அதைவிட எதுவும் இல்லை. நடப்பு, நடுவில், பண்டைய ஞானம் எனப் பேசுவோர்—அவர்கள் எல்லோரும் சூரியனை முதன்மையாகவும், அக்கினியைக் இரண்டாவதாகவும், மூன்று இறக்கைகளும் கொண்ட ஹம்ஸனை குறிப்பிடுகிறார்கள். ஆயிரம் நாட்களுடன், அந்த வேகமான ஹம்ஸனின் இரண்டு இறக்கைகள் வானில் பறந்து சொர்க்கத்தை அடைகின்றன; அவன், எல்லா தேவதைகளையும் மார்பில் வைத்து, பார்வையிட்டு, எல்லா உலகங்களிலும் செல்கிறான். சத்தியத்தால் மேலே பிரகாசிக்கிறான், மந்திரத்தால் கீழே நோக்குகிறான்; உயிரால் ஊடாகச் செல்கிறான், அவனில் தான் மிகப்பெரியது நிலைபெற்றுள்ளது. உன்னுடைய இரு அரணிகளையும் அறிந்தவன், அதனால் நிதி பெறப்படுகிறதோ—அவனே அறிவுடையவன், அவன் பெரிய பிராமணனை அறிய வேண்டும். முதலில் அவன் கால்கள் இல்லாமல் பிறந்தான், பின்னர் ஆரம்பத்தில் ஓசையைத் தாங்கினான்; நால்கால்களுடன், அனுபவத்திற்கு ஏற்றவனாகி, எல்லா உணவையும் தானாக எடுத்தான். அனுபவிக்கத் தக்கவனாகி, பிறகு மிகுந்த உணவை அளித்தான்; அந்த நித்ய தேவனை, எல்லாவற்றையும் கடந்தவனை வணங்குபவன் அவனை அடைவான். அவனை நித்யன் என்று அழைக்கிறார்கள், ஆனால் இன்று அவன் புதிதாகவும் ஆகலாம்; பகலும் இரவும், ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமான வடிவத்துடன் பிறக்கின்றன. நூறு, ஆயிரம், பத்து ஆயிரம், கோடி—அவனுக்குள் எண்ணமுடியாத பாகங்கள் நிலைபெற்றுள்ளன; இவற்றைக் கண்டவர்கள் அவனைத் தாக்குகிறார்கள், அதனால் அந்தத் தேவன் பிரகாசிக்கிறான்—அதே அது. ஒருவன் குழந்தை, இன்னொருவன் மிகச் சிறியவன், மற்றொருவன் காணப்படாதவன்; அவற்றை விட விரிவாகத் தழுவும் அந்தத் தேவியை நான் நேசிக்கிறேன். இந்த மங்களமானவள், வயது ஆகாதவள், மரணமில்லாதவள், மரணமுடையவனின் இல்லத்தில் இருக்கிறாள்; அவளுக்காக அவளை படுக்க வைக்கப்படுகிறான், அவளை உருவாக்கியவன் சோர்ந்துவிடுகிறான். நீ பெண், நீ ஆணும்; நீ பையன், நீ பெண்ணும்; நீ கோலுடன் நடக்கும் முதியவரும்; நீ பிறப்பதிலும், எல்லா திசைகளிலும் முகங்களுடன் ஒன்றாவதும் நீயே. நீ அவர்களின் தந்தை அல்லது மகன்; அவர்களிடையே முதியவனும் இளவனும். அந்த ஒரே தேவன், மனத்தில் புகுந்து, முதலில் பிறந்தான்; அவன் கருவிலும் உள்ளான். பூரணத்திலிருந்து பூரணமே எழுகிறது; பூரணத்தில் பூரணம் நிரம்புகிறது; இன்று அது எங்கிருந்து ஊற்றப்படுகிறது என்பதை நாம் அறிய வேண்டும். இந்தவள் பண்டையவள், எப்போதும் புதிதாக, மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கிறாள்; அவளே அனைத்தும் ஆனாள், அந்தப் பழையவள். பெரிய தேவி, உதயம், பிரகாசித்து, ஒவ்வொருவருடனும் ஞானியால் காணப்படுகிறாள். அவிர்வை என்பது அந்தத் தேவியின் பெயர்; அவளால் அனைத்தும் சூழப்பட்டுள்ளது; அவளது வடிவால் இந்த மரங்கள் பச்சை நிறத்தில், பச்சை மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்படுகின்றன. அவள் அருகிலிருப்பவனை விட்டு பிரியவில்லை, ஆனால் அருகிலிருப்பவனைக் காணவில்லையென்கிறாள்; அந்தத் தேவனின் அதிசயத்தைப் பார்: அவள் இறக்கவும் இல்லை, முதுமையடையவும் இல்லை. புதியதைத் தூண்டி, அவர்கள் ஏற்றவாறு வார்த்தைகளைப் பேசுகிறார்கள்; எங்கு சென்றாலும், பேசுவோரை பெரிய பிராமணர் என்று கூறுகிறார்கள். தேவதைகளும் மனிதர்களும், அச்சு சுற்றிய அச்சுகள்போல், நிலைபெற்றுள்ள இடத்தில், நீர் மலரே, அது எங்கு, மாயையால் அமைக்கப்பட்டது எனக் கேட்கிறேன். யாரால் காற்று வீசத் தூண்டப்படுகிறது, யார் ஐந்து திசைகளையும் அளிக்கிறார்கள்; யார் தங்களை ஹவிசு பெற்றவர்கள் என்று நினைக்கிறார்கள்—அவர்களே தேவதைகள், நீரின் தலைவர்கள்—அவர்கள் யார்? இவர்களில் ஒருவர் பூமியில் குடியிருக்கிறார், ஒருவர் வியோமத்தில் நடமாடுகிறார்; ஒருவர் வானத்தை வழங்குகிறார், அமைப்பாளர்; மற்றவர்கள் எல்லாத் திசைகளையும் காக்கிறார்கள். இந்த உயிர்கள் நெய்து வைக்கப்பட்டுள்ள அந்த நூலை அறிந்தவன்; நூலின் நூலை அறிந்தவன், அவனே பெரிய பிராமணனை அறிந்தவன். இந்த உயிர்கள் நெய்து வைக்கப்பட்டுள்ள அந்த நூலை நான் அறிகிறேன்; நூலின் நூலை அறிகிறேன், அப்பெரிய பிராமணனையும் அறிகிறேன். வானுக்கும் பூமிக்கும் இடையில், அக்கினி எரிகிறது, எரியக்கூடிய அனைத்தையும் உண்டுவிடுகிறது; அவன் ஒரே மனைவியுடன் நின்ற இடத்துக்கு அப்பால்—அங்கு மாதரிஶ்வன் எங்கே இருந்தான்? மாதரிஶ்வன் நீரில் புகுந்தான்; தேவதைகள் நீரில் புகுந்தார்கள்; பெரியவன் தூசியின் அளவாக நின்றான், பரிசுத்தம் செய்யும்வன் பசுமையில் புகுந்தான். அவன் அமரத்துவம் கொண்ட காயத்ரியைக் கடந்தும் வடக்கில் நடந்தான்; ஸாமனில் ஸாமனை அறிந்தவர்கள் அந்த திசையைப் பார்த்தார்கள்—எங்கே? அந்த இல்லம், நிதிகளின் கூடம், சத்தியமான சவித்ரனைப் போல; இந்திரன் செல்வத்துக்கான போட்டியில் நின்றான் இல்லை. ஒன்பது வாயில்கள் கொண்ட தாமரை, மூன்று குணங்களால் சூழப்பட்டு—அதற்குள், ஒரு அதிபதி ஆத்மா இருந்தால், அதையே பிரம்மத்தை அறிந்தவர்கள் அறிகிறார்கள். ஆசை இல்லாமல், நிலையானவன், அமரன், சுயமாகப் பிறந்தவன், சாராம்சத்தில் திருப்தியடைந்தவன், எங்கும் எதிலும் குறைவில்லாதவன்—அவனை மட்டும் அறிந்தால், மரணத்தைப் பயப்பட மாட்டான்: அந்த ஆத்மா, நிலையானது, முதுமையற்றது, எப்போதும் இளமையானது. இவ்வாறு, மறைமூடிய அந்தப் பரமாத்மாவின், பரம்பொருளின், உலகிற்கும் உயிர்க்கும் உள்ள ஆழமான ஒற்றுமையை மறைமொழிகளால் இந்த வேதம் எடுத்துரைக்கிறது.