ஒரு காலத்தில், ஒரு பக்தன், தன் வாழ்வில் இனிமையும் பிரகாசமும் பெருக வேண்டும் என்று ஆழ்ந்த ஆர்வத்துடன் தேவர்களிடம் வேண்டிக்கொண்டான். “நான் இனிமையுடன் பிறக்க வேண்டும், இனிமையுடன் வாழ வேண்டும்; பசுமடிகளின் செழுமைபோல், அக்கினியிடம் அருகில் சென்று, அவர் எனக்கு பிரகாசத்தைத் தர வேண்டும்” என்று அவன் மனமார வேண்டினான். அக்கினியை நோக்கி, “பிரகாசத்தோடும், சந்ததியோடும், நீண்ட ஆயுளோடும் என்னை ஒன்றிணைத் தாராய். இந்த ஆசீர்வாதத்தை தேவர்கள் அறியட்டும்; இந்திரனும் முனிவர்களோடும் சேர்ந்து அறியட்டும்” என்று பக்தன் வேண்டினான். அவ்வப்போது, அஸ்வின்கள் அருகில் வந்து, “தேன்செய்யும் தேனீக்கள் எவ்வாறு தேனைச் சேகரிக்கின்றனரோ, அதுபோல் நீ எனக்குள் பிரகாசத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்” என்று அவர் வேண்டினான். “தேனீக்கள் தேனைச் சேர்க்கும் போல், நீர் எனக்குள் பிரகாசமும், ஒளியும், வலிமையும், வீரியமும் நிலைநிறுத்த வேண்டும்” என்றும் அஸ்வின்களை நோக்கி வேண்டினான். மலைகளிலும், குன்றுகளிலும், பசுக்களிலும், குதிரைகளிலும், ஓடிக்கொண்டிருக்கும் சுராவில் உள்ள தேன் எல்லாம் எனக்குள் நிலைநிறையட்டும் என்று அவன் விரும்பினான். அஸ்வின்கள், அழகின் அதிபதிகளே, அந்த தேனின் சாரத்தால் என்னை பூசுங்கள்; நான் மக்களிடையே பிரகாசமிக்க வார்த்தைகளை பேசும் வகையில் என்னை ஆக்குங்கள் என்று அவன் வேண்டினான். பிராணிகளின் பிரபுவே, உமது இடி என்பது வாக்கு; நீர் ஒரு காளையாக உமது வலிமையை பூமி, ஆகாயம் மீது வீசுகிறீர். அந்த வலிமையால் அனைத்து மாடுகளும் வாழ்கின்றன; அந்த வலிமையின் மீதமுள்ளதை என்னுள் நிரப்புவீராக என்று அவன் வேண்டினான். பூமி என்பது தண்டாகும்; மத்தியகாசம் கருவாகும்; வானம் சாட்டையாகும்; மின்னல் தங்க ஒளியாகும், ஒரு துளியாகும். அந்த சாட்டையின் ஏழு விதமான தேன்களைக் கண்டறிவோர், வேதியர், அரசர், பசு, ஆடு, அரிசி, யவு, ஏழாவது தேன்—இவை அனைத்தும் தேனோடு நிரம்புகிறார்கள். அவன் தேனோடு நிரம்புகிறான்; அவனது உணவு தேனோடு நிரம்புகிறது; தேனுடைய உலகங்களை வெல்வான், இதை அறிந்தவரே. கருவில் இடியிடும் போது, பிராணிகளின் பிரபு தன் சந்ததியில் தோன்றுகிறான். ஆகவே, ஒருவர் புனித நூலை வலது தோளுக்கு மேல் வைத்து, ‘நான் ப்ரஜாபதியோடு விழிக்க வேண்டும்’ என்று நினைக்க வேண்டும். இதை அறிந்தவரோடு ப்ரஜாபதி தன் சந்ததியோடு விழிக்கிறார். பின்னர், பக்தன், பகைவரை வெல்லும் காளையின் அருளை, நெய்யும் ஹோமமும் செய்து நாடினான். “புகழ்பெற்றோனே, உமது பெரும் சக்தியால் என் பகைவர்கள் வீழட்டும்” என்று வேண்டினான். “என் மனதுக்குப் பிடிக்காததும், என் கண்கள் ரசிக்காததும், என் நாவு விரும்பாததுமான தீய கனவுகளை விடுவேன்; புகழ்பெற்ற பகைவர் நசியட்டும்,” என்று அவன் வேண்டினான். “தீய கனவு, ஆசை, துன்பம், பஞ்சம், இருள், வழிகேடல்—இவற்றிலிருந்து, எங்களை விடுவாயாக, யார் எங்களுக்கு விரோதமாக தீங்கு செய்வதற்கு முயற்சிக்கிறார்களோ,” என்று அவன் இறைவனை நோக்கி வேண்டினான். “ஆசையை விரட்டிவிடு; எனக்கு விரோதமானவர்கள் என்னை விட்டு விலகட்டும். அக்கினியே, அவர்கள் இருண்ட, கீழ்த்தரமான வாழ்விடம் எரியட்டும்,” என்று வேண்டினான். “உமது ஆசை, உமது மகளாகிய பசுவே, ஞானிகள் பிரகாசமான வாக்காக அறிவிக்கிறார்கள். அவளால் என் பகைவரைச் சூழ்ந்துவிடு; எனக்கு உயிரும், பசுவும், வாழ்வும் கிடைக்கட்டும்,” என்று வேண்டினான். “காமனின் வலிமையாலும், இந்திரன், வருணன், விஷ்ணு, சவித்ரின் உந்துதலாலும், அக்கினியின் ஹோமத்தாலும், என் பகைவரை நீர் தள்ளி விடுவீராக,” என்று பக்தன் வேண்டினான். “காமன், வலிமையுள்ளவன், கண்காணிப்பவன், விரைவானவன், என்னை பகைவரிலிருந்து விடுவாக்கட்டும். எல்லா தேவரும் எனக்கு பாதுகாவல்களாக இருப்பார்கள்; எல்லா தேவரும் என் அழைப்புக்கு வரட்டும்,” என்று அவன் வேண்டினான். “நெய்யில் இன்புறுங்கள், ஆசையின் முதல்வர்களே; அதில் மகிழுங்கள். என்னை மட்டும் பகைவரில்லாதவனாக ஆக்குங்கள்,” என்று அவன் வேண்டினான். இந்திரனும் அக்கினியும், ஆசையோடு எனக்காக இருப்பார்கள்; என் பகைவரைத் தாழ்த்துவார்கள்; அக்கினியே, வீழ்ந்தவர்களின் இருண்ட வாழ்விடங்களை எரியட்டும் என்று வேண்டினான். “காமனே, என் பகைவரைத் தாக்கு; அவர்களை இருண்ட குழியில் வீசு; அவர்கள் வீழட்டும்; அவர்கள் எல்லோரும் பலகுறைவாக, சாரமற்றவர்களாக ஆகட்டும்; ஒருநாளும் உயிருடன் இருக்கவே கூடாது,” என்று அவன் வேண்டினான். “காமன் என் பகைவரை அழிக்கட்டும்; எனக்காக விசாலமான ஞானத்துக்குத் தகுந்த உலகத்தை உருவாக்கட்டும்; நான்கு திசைகளும் எனக்குப் பணியட்டும்; ஆறு பெரும் நெய்யின் ஓடைகள் எனக்குத் திரளட்டும்,” என்று அவன் வேண்டினான். “வீழ்ந்தவர்கள், கட்டுவிடப்பட்ட படகு போல் அலைந்து போகட்டும்; அம்பால் தாக்கப்பட்டவர்களுக்கு மீளவும் வருவதில்லை,” என்று அவன் கூறினான். “அக்கினி, இந்திரன், சோமன்—இவர்கள் யவுவாகும்; யவுவை விரும்பும் தேவர்கள் என் பகைவரை விரட்டட்டும்,” என்று வேண்டினான். “வீழ்ந்தவன், சந்ததியில்லாமல், நண்பர்களாலும் உறவினர்களாலும் வெறுக்கப்படுபவன் ஆகி, பூமிக்குள் மின்னல்போல் கரைந்துவிடட்டும்; வலிமைமிக்க தேவன் என் பகைவரை அழிக்கட்டும்,” என்று அவன் வேண்டினான். “இந்த பெரியவன் வீழ்ந்துவிட்டான்; வீழாத மின்னல் எல்லா இடிகளையும் தாங்கிக்கொள்கிறது. சூரியன் செல்வத்தோடும் பிரகாசத்தோடும் எழுவது போல, வலிமைமிக்கவன் என் பகைவரைத் தாழ்த்தட்டும்,” என்று வேண்டினான். “காமனே, உமது மூன்று அடுக்கு பாதுகாப்பும், பிராமணனால் விரிவாக்கப்பட்ட அந்தத் தோற்காத கவசமும், அவையால் என் பகைவரைச் சூழ்ந்துவிடு; எனக்கு உயிரும், பசுவும், வாழ்வும் கிடைக்கட்டும்,” என்று வேண்டினான். “தேவர்கள் அசுரர்களை விரட்டிய விதத்திலும், இந்திரன் தஸ்யுக்களை அடர்ந்த இருண்ட குழியில் வீசிய விதத்திலும், அதேபோல், காமனே, என் பகைவரை இந்த உலகத்திலிருந்து தள்ளிவிடு,” என்று அவன் வேண்டினான். “காமன் முதலில் பிறந்தான்; தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள் யாரும் அவரை அடையவில்லை. ஆகவே, நீ எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவன், வல்லமையுள்ளவன், வெற்றியாளர்; உமக்கு நான் பணிவுடன் வணங்குகிறேன்,” என்று பக்தன் கூறினான். “வானும் பூமியும் எவ்வளவு பரவலாக உள்ளனவோ, நீரெல்லாம் எவ்வளவு பரவலாக இருக்கின்றனவோ, அக்கினி எவ்வளவு பரவுகிறானோ, அதைவிட நீ பெரியவன், வல்லமையுள்ளவன், வெற்றியாளர்; உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்,” என்று அவன் கூறினான். “எத்தனை திசைகள், இடைத் திசைகள், சந்திப்புகள் உள்ளனவோ, வானில் எத்தனை பிரகாசமிக்க பகுதிகள் தெரிகின்றனவோ, அதைவிட நீ பெரியவன், வல்லமையுள்ளவன், வெற்றியாளர்; உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்,” என்று பக்தன் கூறினான். “எத்தனை பூச்சிகள், புழுக்கள், குறூரர்கள், மரத்தில் வாழும் பாம்புகள் உள்ளனவோ, அவற்றை விடவும் நீ பெரியவன், காமனே, எல்லாவற்றையும் அழிப்பவன், வல்லமையுள்ளவன்; உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்,” என்று கூறினான். “மின்னும் ஒருவரை விடவும், அசையாத ஒருவரை விடவும், சமுத்திரத்தை விடவும் நீ பெரியவன், காமனே, கோபமே; எல்லாவற்றையும் அழிப்பவன், வல்லமையுள்ளவன்; உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்,” என்று பக்தன் கூறினான். “காற்றும், அக்கினியும், சூரியனும், சந்திரனும் கூட காமனை அடைய முடியாது; அதைவிட நீ பெரியவன், காமனே, எல்லாவற்றையும் அழிப்பவன், வல்லமையுள்ளவன்; உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்,” என்று பக்தன் கூறினான். “உமது அதிசயமான, அருள்மிக்க ரூபங்கள், காமனே, அவற்றால் நீ உண்மையை விரும்பும்போது அது நிகழ்கிறது; அந்த ரூபங்களோடு எங்களுள் வந்து புகு; தீய சிந்தனைகளை வேறு எங்கும் தள்ளிவிடு,” என்று அவன் வேண்டினான். பின்னர், பக்தன் எல்லாவற்றையும் சூழ்ந்துள்ள மண்டபத்துக்குள் சென்று, “அளவிடப்பட்டதும், மீண்டும் அளவிடப்பட்டதும், வரையறுக்கப்பட்டதும்—இந்த மண்டபத்தில் கட்டப்பட்ட எல்லாவற்றையும் நாம் அவிழ்த்துவிட்டு விடுவோம்,” என்று கூறினான். “இந்த மண்டபத்தில் கட்டப்பட்டுள்ள எல்லா பாசங்களும், முடிச்சுகளும், ப்ருஹஸ்பதியின் வாக்கைப் போல், அவற்றை நான் அவிழ்த்துவிடுகிறேன்,” என்று கூறினான். “நாம் வந்தோம், வலிமையூட்டினோம், உமது முடிச்சுகளை உறுதிப்படுத்தினோம்; இடையூறுகளை அறிந்து, இந்திரன் தன் ஆயுதத்தால் அவிழ்த்துவிட்டது போல், கட்டப்பட்டதை அவிழ்த்துவிடுகிறோம்,” என்று பக்தன் கூறினான். “உமது மூங்கில், கட்டுப்பாடுகள், உயிர்களின் மூச்சு, புல், சிறகுகள்—இந்த மண்டபத்தில் கட்டப்பட்ட அனைத்தையும் நாம் அவிழ்த்து விடுகிறோம், விடுவிக்கிறோம்,” என்று பக்தன் இறுதியில் வேண்டினான். இவ்வாறு, பக்தன், தேவர்களை நோக்கி, பிரகாசம், இனிமை, வெற்றி, ஆசிர்வாதம், பகைவரிலிருந்து விடுதலை, மற்றும் அனைத்து பந்தங்களிலிருந்தும் விடுதலை என வேண்டிக்கொண்டு, தன் வாழ்வில் ஒளியும் அமைதியும் நிலைநிறைவதற்காக இறைவனை தழுவினான்.