इन्द्रः वृत्रहन्ता, येन ये च जनाः प्रव्राजिताः, ये च प्रव्राज्यन्ते, तान् सर्वान् पुनर् आनयतु, यथा सः प्रजाः विखिन्नाः पुनर् एकत्र करोतु। यथा, हे इन्द्र, त्वं वाचम् आप्य अधमं स्थानं कृतवान्, तथा अहम् अपि एतान् जनान् नित्यस्थितानां वशे स्थापयामि। अत्र, हे वृत्रहन् इन्द्र, तान् तीव्रं प्राणस्थले हनु; अत्रैव तेषां उपरि स्थित्वा रक्ष। अहं तव भक्तः, त्वां गृह्णीमहि; त्वदीया अनुग्रहे वयं स्याम। दिवसे दिवसे, दिवसे हविः; पृथिव्यै हविः; अन्तरिक्षाय हविः; पुनरपि अन्तरिक्षाय हविः; दिवसे पुनर् हविः; पृथिव्यै पुनर् हविः। सूर्यः मम चक्षुः, वायुः मम प्राणः, अन्तरिक्षं मम आत्मा, पृथिवी मम शरीरम्। अहम् अस्तृतेत्य् उच्ये; एष एव अहमस्मि। सः स्वयम् दिवा पृथिव्याः रक्षायै प्रतिष्ठितः। वर्चो वर्धतां, बलं वर्धतां, प्रज्ञा च तेजश्च वर्धेतां; प्राणदातारं प्राणदातारं च स्वबलसम्पन्नौ माम्, गोपं, पातां। युवां मया सह वसतम्, माम् मा हिंसितम्। त्वं मे अश्ममयः कवचः, येन पूर्वदिक् प्रतिकूलः पापकृत् मां आक्रमेत्, सः माम् रक्षतु। दक्षिणतोऽपि, पश्चिमतः, उत्तरतः, स्थाणुदिक्, ऊर्ध्वतः, अन्तरदिशः—सर्वतः प्रतिकूलात् पापकृतः प्रतिरक्षां कुर्वन्, त्वं मे कवचं भूयाः। महता मनसा, प्राणं मातरिश्वानं, अपानं व्यानं चाह्वये। चक्षुः सूर्याद्, श्रोत्रं अन्तरिक्षात्, शरीरं पृथिव्याः। वाचं सरस्वत्याः, मनसा युक्तां, वयं आह्वयामः। कथं नु, महोदय, अस्मिन् स्थले अहम् असुराय भाषे? कथं पित्रे, हरीणां तेजस्विनां च? वरुण, त्वं दक्षिणां दिशं पृष्णये अदाः; पुनः, महात्मन्, मनसा रोगं शमयसि। न कामेन पुनर् दातारो भूत्वा; कं गच्छेयम्, कं संनद्धो भूयासम् इति चिन्तयामि। केन प्रज्ञया, हे अथर्वन्, केन जन्मना त्वं जातवेदाः अभवः? सत्यं प्रज्ञया अहं गम्भीरः, सत्यं जन्मना जातवेदाः। न दासः, न स्त्री, मम व्रतस्य महत्त्वं मिमीत। त्वत्तः अन्यः नास्ति, हे वरुण, ऋतस्य पतिः, यो अधिकः कविः, अधिकः प्राज्ञः। त्वं सर्वाणि लोकान् वेत्सि; स्वजनोऽपि तव शक्तिं बिभेति। त्वमेव, हे वरुण, ऋतस्य नाथ, सर्वाणि उत्पत्तीनि वेत्सि। अस्यां दिशि किं परम्? किम् उच्चैः, किं नीचैः, हे अमृत? एका दिशा परा, अन्योऽधः; एका पापिनं अपि नीचैः नयति। एतद् अहं ते वरुण विद्वान् ब्रवीमि—दुष्टस्य लाभाः अपगच्छन्तु, दासाः भूमौ समागच्छन्तु। त्वं, हे वरुण, दानशीलाय अनेकानि निर्दोषाणि वदसि; लोभिनः दानस्य समीपं न आगच्छन्तु। जनाः त्वां कठोरं न वदन्तु, हे नाथ। जनाः मामपि कठोरं न वदन्तु; पुनः दक्षिणां दिशं गायकाय ददामि। मदीया स्तुतिः शक्तिभिः सह सर्वेषु मानवेषु दिशासु प्रवर्तताम्। तव स्तुतयः, उन्नतानि, सर्वेषु मानवेषु दिशासु प्रवर्तन्ताम्। यत् त्वया न दत्तं, तत् मे दत्तुम्; त्वं सप्तपदी सखा, मित्रम् असि। अस्माकं सौहृदं, हे वरुण, संयुक्तं भवतु; अस्माकं जन्म एकं, यथा अहम् एकं जानामि। यत् त्वया न दत्तं, तत् अहम् ददामि; त्वं सप्तपदी सखा, मित्रम् असि। देवः देवम् स्तौति, प्राज्ञः प्राज्ञम्; प्रेरितः वरुणः ऋतस्य पतिः अथर्वाणं सर्गे मित्रं सृजत। तस्मात्, हे सुप्रशस्त, अस्मभ्यं प्रियताम्; त्वं अस्माकं मित्रं, स्नेहबन्धुः। अद्य मानवस्य गृहे जातवेदाः अग्ने, देवतान् यज। मित्रं च वरुणं च प्राज्ञौ आनय; त्वं दूतः, ऋषिः, चेतनः। तनूनपात्, सत्यपथग, मधुमतीनां प्रियः, अस्माकं धियः सूक्त्या योजय, यज्ञं च प्रज्वालय, अस्माकं क्रतुम् दिव्यं कुरु। आहूतः स्तुतः च, हे अग्ने, वसुभिः सह आगच्छ; त्वं देवतानां महायजमानः, आहूयमानः, यज्ञस्य श्रेष्ठतमः। प्राचीं दिशं, पृथिव्याः पूर्वे उत्तमं स्थानं, प्राचीं बर्हिः प्राचीयताम्। तद् विस्तीर्णं, देवतानां, अदितेः, सुखासीनं। तेजस्विन्यः, विशालद्वाराः, स्वामिन्यः इव भूषिताः, उद्घाट्यन्ताम्। महत्यः, सर्वज्ञाः, दिव्यद्वाराः, देवतानां सुलभाः भवन्तु। सुभगः यजमानः यजतु, उषाः रात्रिश्च स्वासने समुपविशेताम्। दिव्ये, स्वर्गे कन्ये, शोभायुक्ते, तेजसा युक्ते। दिव्याः होतारः, प्रथमा, वाचस्पत्यः, यज्ञं पुरुषाणां कृते मिमीत; सभासु कुशलान् प्रेरयन्ति, प्राचीं दिशं प्राचीनं ज्योतिः निर्देशयन्ति। भारती, बलवती, अस्माकं यज्ञे आगच्छतु; तिस्रः सरस्वत्यः, सत्यप्रेरणाः, अस्मिन् बर्हिषि समुपविशन्तु। यो दिवं च पृथिवीं च, मातरौ, सर्वाणि लोकानि रूपैः सृजत्—अद्य होतृप्रेरितः तं त्वष्टारं देवम् अत्र यजामः, विद्वांसः। वनस्पते, स्वेनात्मना, देवतानां हविः क्रमशः मुंच; अग्निः शमयिता, मधुना घृतैश्च हविः आस्वादयतु। एवं, मन्त्राणां अनुक्रमेण, दिव्याः देवाः, ऋषयः, यजमानः च, एकत्र समागताः, यज्ञस्य महिमानं, ऋतस्य पालनं, लोकानां रक्षां, प्रजाः च सम्यक् स्थापयन्ति।