आदौ सर्वस्य पूर्वं ब्रह्मैव जातम्। तस्य तेजसा वेनः सर्वत्र प्रसृतः। गम्भीराणि आधाररूपाणि तस्यैव प्रतिरूपाणि। सतश्च असतः च सः प्रजाः सृष्टवान्। ये युष्माकं दुर्गमाः आसन्, ये च प्रथमानि कर्माणि अकुर्वन्, ते अस्माकं वीरान् न हिंस्युः—एवमेतत् पूर्वं स्थापितम्। ते दिवि स्वरेण सहस्रधाराः मधुमद्भिः जिह्वाभिः निनदन्तः। तेषां चक्षुष्मन्तः सूक्ताः कदापि न निमीलन्ति, सर्वदा जाग्रतः, सर्वत्र निग्राहकाः पन्थानां बन्धनानि भवन्ति। भवन्तु सर्वे परिभ्रमन्तः, बलस्य संवर्धनाय प्रेरयन्तु, विघ्नान् विदारयन्तु। त्वं त्रयोदशमासः, इन्द्रस्य गृहम्, नाम्ना विजयाय स्थापितः। एतेन त्वं दुष्टान् दूरं कुरु—स्वाहा! सोमरुद्रौ तीक्ष्णायुधौ, तीक्ष्णशृङ्गौ, सौम्यौ, अत्र आगच्छतं, अस्मभ्यं सुखं प्रयच्छतम्। पुनरपि—एतेन त्वं दुष्टान् दूरं कुरु—स्वाहा! सोमरुद्रौ तीक्ष्णायुधौ, तीक्ष्णशृङ्गौ, सौम्यौ, अत्र आगच्छतं, अस्मभ्यं सुखं प्रयच्छतम्। तृतीयवारम् अपि—एतेन त्वं दुष्टान् दूरं कुरु—स्वाहा! सोमरुद्रौ तीक्ष्णायुधौ, तीक्ष्णशृङ्गौ, सौम्यौ, अत्र आगच्छतं, अस्मभ्यं सुखं प्रयच्छतम्। पापात्, दोषात् नः विमुञ्चत। अस्माकं यज्ञं प्रतिगृह्णीत। अमृतत्वं अस्मासु स्थापयत। ये चक्षुषः, मनसः, वाचः, तपसः अस्त्राणि—ये अस्मान् हन्तुम् इच्छन्ति, तेषां सङ्कल्पा मनसः प्रत्यवर्तन्ताम्। येन केनचित् चक्षुषा, मनसा, धिया, अभिप्रायेन वा अस्मान् हिंसितुम् इच्छति—अग्ने, तस्य सङ्कल्पा प्रत्यवर्तय—स्वाहा! त्वं इन्द्रस्य गृहमसि। त्वाम् उपनमामि, त्वाम् उपविशामि। सर्वं व्याप्नोति, सर्वपुरुषः, सर्वात्मा, सर्वशरीरः—येन सर्वेण मम, तेन सह। त्वं इन्द्रस्य रक्षासि। त्वाम् उपनमामि, त्वाम् उपविशामि। सर्वं व्याप्नोति, सर्वपुरुषः, सर्वात्मा, सर्वशरीरः—येन सर्वेण मम, तेन सह। त्वं इन्द्रस्य कवचमसि। त्वाम् आत्मानं समर्पयामि, त्वाम् उपविशामि। सर्वं व्याप्नोति, सर्वपुरुषः, सर्वात्मा, सर्वशरीरः—येन सर्वेण मम, तेन त्वां संयोगयामि। त्वं इन्द्रस्य रक्षासि। त्वाम् आत्मानं समर्पयामि, त्वाम् उपविशामि। सर्वं व्याप्नोति, सर्वपुरुषः, सर्वात्मा, सर्वशरीरः—येन सर्वेण मम, तेन त्वां संयोगयामि। आग्रहीष्महि, नः पृष्ठे न स्थापय। न दाक्षिण्यं पन्थानं अस्माकं वियुनक्ति। नमो वर्धनाय, अव्यथाय, नमोऽमित्राय च। तस्मै वैराय, यजमानाय, पुरुषबन्धिने नमः। तस्मै प्रणमामि—मां न विनाशय, न पीडय। देवैः कृता विनाशा दिवा वा नक्तम् वा अस्मान् न व्याप्नुयात्। वयरं वयं अतिक्रामेम। नमोऽमित्राय। सरस्वतीमनुमतिं भगं च वयं प्रार्थयामः। तेषां कृते मधुराणि, प्रियाणि वचांसि ब्रुवे। यस्य प्रति वाचम् अद्य युञ्जेय, मनसा सरस्वत्याः सह, श्रद्धा तम् अद्य प्राप्नुयात्—हरितेन सोमेन दत्ता। न वयं विनाशं न वाचं नशाम, इन्द्राग्नी, अस्मभ्यं धनं दत्तम्। ये च अद्य दातुम् इच्छन्ति, ते अस्माकं वैरम् अपसारयन्तु। दूरं गच्छ, अपसिद्धिन्; तवायुधं त्वत्तः वयम् अपाक्रामयाम। जानामि त्वाम्—निमेषन्तीं, ताडयन्तीं, हे वैरिन्। स्वप्नेऽपि नग्ना सन्, जनैः सह संयुज्यसे। वैरस्य मनः, अपसिद्धेः संकल्पः, तस्य च पुरुषस्य। या सा महती, महदहङ्कारिणी, या सर्वाशां भङ्गिनी—तस्यै हिरण्यकेश्या निरृतये नमः। हिरण्यवर्णायै, श्रियै, हिरण्यगृहायै, विशालायै—तस्यै हिरण्यवस्त्रायै वैरिण्यै नमः। वैकङ्कतदर्भेण, अग्ने, देवेषु वहो हव्यं। अत्र रमस्व; सर्वे ममाह्वाने आगच्छन्तु। इन्द्र, ममाह्वानं प्रतिगृह्णीहि; अहं तद् करिष्यामि—शृणु। इन्द्रसमानाः सहायाः, ते मम संकल्पं नमन्तु। तैः सह, जातवेदः, वयं बलं प्राप्नुयाम, शरीरं रक्षाम। यदि कश्चित् अदेवयुः देवेषु समागन्तुम् इच्छेत्, अग्निः तस्य हव्यं न वहतु; देवाः तस्याह्वानं न गृह्णन्तु—एष मे एव हव्यः। इन्द्रसमानाः सहायाः अग्रे धावन्तु, इन्द्राज्ञया ताडयन्तु। मेषं वृकवत् भिन्ध्यन्तु; जीवतु, न प्राणः मुञ्च्यताम्, यद्यपि बद्धः स्यात्। यम् अपकर्षणाय पुरोहितं स्थापयन्ति, तं त्वं, इन्द्र, अधस्तात् स्थापय—मृत्यवे पतयामि। यदि देवाः पूर्वे प्रार्थनां कवचं च कृतवन्तः, शरीरस्य जीवितस्य रक्षां निर्माय, यत् किं चित् उपयुज्य—तत् सर्वं तस्य निरसय। इन्द्र, वृत्रहन्, येन नीताः, ये च भविष्यन्ति—तान् पुनः आनय, यथा विक्षिप्तान् जनान् संगृह्णासि। यथा, इन्द्र, वचः प्राप्त्वा, अधमस्थान् कृतवान्, एवं अहं एतान् जनान् नित्यस्थितेभ्यः अधीनान् करोमि। अत्र, इन्द्र, वृत्रहन्, तान् तीक्ष्णं विदारय; अत्र तेषु स्थित्वा, इन्द्र, अहं तव भक्तः। त्वां गृह्णीमहि; तव प्रीतौ स्याम। द्यवे हविः। पृथिव्यै हविः। अन्तरिक्षाय हविः। अन्तरिक्षाय हविः। द्यवे हविः। पृथिव्यै हविः। सूर्यः मे चक्षुः, वायुः प्राणः, अन्तरिक्षं आत्मा, पृथिवी शरीरम्। अहम् अस्तृतः नाम्ना, एष एव अहम्। सः स्वर्गपृथिव्योः रक्षायै आत्मानं स्थापयत्।