आसीत् एकः समयः यत्र भक्तः, अग्निं समाहितचित्तः समाहूय, प्रार्थयामास—“मम तेजः, हे अग्ने, आवाहने सदा सन्निहितं भवतु। त्वां सन्ततं सञ्ज्वालयन्, वयं शरीरैः पुष्टिम् आप्नुमः। चत्वारः दिशः मयि नमन्ताम्। तव नेतृत्वेन वयं संग्रामे विजयं प्राप्नुयाम।” सः पुनरपि अग्निं याचते स्म—“हे अग्ने, परेषां कोपं दूरतः अपाकुरु। त्वं हि नः रक्षकः, सर्वतः अस्मान् पालय। शत्रवः अपसर्पन्तु, दुष्टबुद्धयः निगृह्यन्ताम्, तेषां जागृताः चिन्ताः विकीर्णाः भवन्तु।” ततः सः सर्वान् देवतान् आह्वयति—“मम आवाहने सर्वे देवाः सन्निहिताः स्युः—इन्द्रः, मरुतः, विष्णुः, अग्निः च। विशालं व्योम, पृथिव्याः व्यापकत्वं, मम अस्तु। वातः अपि मम इच्छायै व्रजतु।” सः इच्छति—“मम कृते यजन्तु, मम अभिलषितं कामं पूरयन्तु, मम मनः सत्यं स्यात्। न किञ्चिद् पापं मम उपगच्छेत्, सर्वे देवाः अत्र मां रक्षन्तु।” पुनः सः प्रार्थयते—“देवाः मम कृते धनं ददतु, मम कृते शुभानि, दिव्यानि आह्वानानि स्यु:। दिव्याः ऋत्विजः मम कृते उपविशन्तु, वयं निरामयाः, दृढशरीराः स्याम।” षड् दिव्याः रक्षकाः अस्मान् वीर्यवन्तः कुर्वन्तु, सर्वे देवाः अत्र हृष्यन्तु। न कदापि पीडनं, न कदापि पापं, न द्वेषयुक्तं दुष्कृतं अस्मान् उपगच्छेत्। त्रयो देव्यः—सन्तु अस्माकं महतीं रक्षां, अपत्याय च, शरीराय च, समृद्धिं च ददतु। वयं न कदापि अपत्येभ्यः, न च शरीरात् वियुज्याम। सोमराजन्, शत्रूणां पुरतः वयं न हीयेम। बहुभिः आहूतः महावीर्यः, अस्मिन् हविः, अस्मान् विस्तीर्णया रक्षया रक्षतु। हे इन्द्र, अश्वेषु रममाणः, अस्माकं अपत्येषु अनुग्रहं कुरु; नः मा हिंसिषः, नः मा नयः। संस्थापकः, विधाता, प्रजापतिः, देवः सविता, शत्रुविजयी, आदित्याः, रुद्राः, अश्विनौ च—एते सर्वे यजमानं आपद्भ्यः रक्षन्तु। ये अस्माकं प्रतिस्पर्धिनः, ते अपसृत्यन्ताम्। इन्द्रेण अग्निना च वयं तान् अपाकुर्याम। आदित्याः, रुद्राः, ये चोर्ध्वं स्पृशन्ति, ते अस्माकं कृते भीमं विवेकिनं राजानं कृतवन्तः। इन्द्रं वयं आह्वयामः, यो गवां, वित्तस्य, अश्वानां च विजयी। सः अस्माकं हविर् आवाहने शृणोतु। स त्वम्, अश्वेषु रममाणः, अस्माकं नायकः भूयाः। ततः, पर्वते जातः, ओषधीनां श्रेष्ठः, कुष्ठः, ज्वरनाशकः, भक्तेन आहूयते—“हे कुष्ठ, ज्वरं अत्रतः अपाकुरु।” सः पर्वते जातः, गरुडस्य अपत्यः, हिमालयात् परतः उत्पन्नः, धनसम्पन्नः, ज्वरनाशनं जानाति, अतः तं आह्वयन्ति। अश्वत्थवृक्षः, दिव्यं निवासः, तृतीयस्यां दिवि स्थितः अस्ति। तत्र देवाः अमृतस्य सारं, कुष्ठं, प्राप्नुवन्। हिरण्मय्या नौका, सुवर्णबन्धनैः संयुता, दिवि सञ्चलिता। तत्र देवाः अमृतस्य पुष्पं, कुष्ठं, प्राप्नुवन्। हिरण्मयाः पन्थानः, सुवर्णकर्णिकाः, हिरण्मय्यः नौकाः, येन ते कुष्ठं आनीयन्ते स्म। “इदं मम कुष्ठं, हे ओषधे, हर, अपाकुरु, मम औषधं कुरु,” इति भक्तः प्रार्थयति। “त्वं देवेषु जातः, सोमस्य मित्रः, पृथक् स्थितः। अस्य जनस्य प्राणाय, आयुषे, चक्षुषे च, अनुग्रहं कुरु।” हिमालयस्य उत्तरस्यां दिशि जातः, पूर्वजनान् प्रति नीतः। तत्र कुष्ठस्य श्रेष्ठानि नामानि वितीर्यन्ते स्म। श्रेष्ठं कुष्ठस्य नाम, श्रेष्ठं तव पितुः नाम। सर्वरोगान् नाशय, ज्वरं शक्तिहीनं कुरु। कुष्ठः शिरोरोगं, नेत्ररसायनं, शरीरस्य दोषं च हत्वा, तद् सर्वं अपाकुरुत, दिव्यः, वीर्ययुक्तः। तत्र, रात्रिः तव माता, दिवं तव पिता, अर्यमाः तव पितामहः। त्वं शिलाची नाम्ना, देवीनां भगिनी च। यः त्वां पिबति, स जीवति। त्वं जनस्य रक्षिका, पोषिका च। त्वं वृक्षात् वृक्षं वर्धसे, कन्येव पुष्यसि। विजेता, स्थिरा, स्पृशन्तीति ख्याता असि। यत् दण्डेन, शरेण, बलात् कृतम्, तस्य त्वं औषधिः। एनं तस्मात् पापात् विमुञ्च। श्रीवत्सवृक्षात्, अश्वत्थात्, खदिरात्, वटात्, पत्रात्—अरण्धती अत्र आगच्छति। हिरण्मयी वर्णा, शुभा, सूर्यवर्णा, शोभना—हे भैषज्य, त्वं सत्येन गच्छसि; भैषज्येति तव नाम। हिरण्मयी वर्णा, शुभा, बलवती, रोमशा, तीक्ष्णदृष्टिः—आपां वा भगिनी, लाक्षायाः वा। वायुः तव आत्मा अभवत्। शिलाची तव नाम, हे काणिनि; अजबभ्रुः तव पिता; यमस्य कृष्णः अश्वः, यस्य त्वं योकत्रं युक्तवती। अश्वस्य योकत्रं पतित्वा, वृक्षेषु लग्नं, प्रवहद्, पक्षिणी भूत्वा, अरण्धती अत्र आगच्छति। आदौ ब्रह्म सृष्टः, सर्वेभ्यः पूर्वम्। वेनः तेजसा व्याप्तवान्। गम्भीराणि आधाराणि तस्य आदर्शाः। सत्-असतः च सः प्रजाः सृष्टवान्। ये युष्माकं दुर्लभाः, ये प्रथमानि कर्माणि अकुर्वन्, ते अस्माकं वीरान् न हिंस्युः। एष एव पूर्वं स्थापितम्। सहस्रधाराः, ते दिवि, स्वर्गे, मधुमद्भिः जिह्वाभिः, शब्दयन्ति। तेषां दृष्टयः न निमीलन्ति, सर्वदा जाग्रतः, पन्थानः बन्धनानि च। परिभ्रम, बलाय प्रयच्छ, विघ्नान् भिन्धि। त्वं त्रयोदशमासः, इन्द्रस्य गृहः, नाम्ना, जयाय। एतेन शत्रून् अपाकुरु—स्वाहा! हे सोम, हे रुद्राः, तीक्ष्णायुधाः, कृपया अत्र आगच्छत, अस्मभ्यं सुखं दत्त। एतेन शत्रून् अपाकुरु—स्वाहा! हे सोम, हे रुद्राः, तीक्ष्णायुधाः, कृपया अत्र आगच्छत, अस्मभ्यं सुखं दत्त। एतेन शत्रून् अपाकुरु—स्वाहा! हे सोम, हे रुद्राः, तीक्ष्णायुधाः, कृपया अत्र आगच्छत, अस्मभ्यं सुखं दत्त। पापात्, दोषात् अस्मान् विमोचय; अस्माकं हविः गृहाण; अमृतत्वं अस्मासु स्थापय। चक्षुषः शराः, मनसः शराः, वाचः शराः, तपसः शराः—ये अस्मान् हिंसितुम् इच्छन्ति, तेषां संकल्पाः, चिन्ताः प्रतिनिवर्तय। यः कश्चन, चक्षुषा, मनसा, चिन्तया, संकल्पेन वा, अस्मान् हिंसितुम् इच्छति—हे अग्ने, तस्य ताः चिन्ताः, संकल्पान् प्रतिनिवर्तय—स्वाहा! एवं स भक्तः, अग्निं, देवताः, ओषधयः, ब्रह्म च, श्रद्धया, नम्रता च, आवाह्य, आत्मनः, कुलस्य, अपत्यस्य, शरीरस्य, सर्वस्य च, कल्याणं, रक्षां, आयुः, वीर्यं, समृद्धिं च प्रार्थयन्, दिव्यानां अनुग्रहेण सर्वान् विघ्नान्, रोगान्, शत्रून् च अपाकरोति, अमृतत्वं च प्राप्नोति।