ये ये जना उपरितः दिशः जातवेदसे हविर्यजन्ति, ये च अस्मान् अभिद्रवन्ति, तान् सूर्यः होतारः प्रतिनुदतु, अहं तान् प्रतिचरणेन प्रतिनुदामि। ये च मध्यतो दिशां जातवेदसे हविर्यजन्ति, ये च सर्वतः अस्मान् अभिद्रवन्ति, तान् ब्रह्मा होतारः प्रतिनुदतु, अहं तान् प्रतिचरणेन प्रतिनुदामि। अथ एकः अस्ति, यस्य मन्त्रः बलवान्, यो गर्भात् उदितः, अमृतः, महाबलः, नित्यवर्धमानः, उत्तमजातिः, अप्रतिघात्यः, दीप्तमान्, अहेरिव, त्रितः त्रयाणि बिभ्रद् अधारयत्। स एव प्रथमं ऋतं स्थापयामास, तस्मात् बहूनि रूपाणि निर्ममे; स एव प्रथमं गर्भं प्रविवेश, अव्यक्तवाचं वेद। स यः दहनस्य कृते स्वं रूपं स्रष्टवान्, हेमरश्मिः, शुद्धाः स्वभावतः अनुयायिनः; अत्रैव अमृतानि नामानि प्रतिष्ठितानि, वस्त्राणि अस्मान् प्रविशन्तु, हे कुलानि। यदा एते द्वौ अग्रे सन्तौ प्राचीं सीमां प्राप्नुतः, सत्-असत् मध्ये स्थितौ, अजरौ; कविः, शुष्कस्य मातरौ, योगकामे, सुताय अधिपतिं विधत्ताम्। तस्मात् त्वां, महत्त्वे स्थितं, विस्तीर्णबलं, अहं नमामि; कविः कवित्वेन त्वां यजामि। यदा द्वौ एकत्र आगच्छतः, अत्रैव महती पृथिवी द्यौः च अन्तरिक्षं व्याप्तवन्तः। ऋषयः सप्त सीमाः निरमिमीत; तासां एकां समीपं आह्वयामि। आयसस्तम्भः सादृश्यस्य नेष्ट्रे, मार्गेषु, अधिष्ठानेषु स्थितः। अहं अमृतैः महद्भिः मध्ये चरामि, असुरव्रतम् आचरामि; असुरस्य तेजः मम शरीरे, तद् एव मनीषिणां हर्षः। इन्द्रः वा निधिं स्थापयतु, वा हविर्दाता बलात् अभिमतं प्राप्नुयात्। पुत्रः पितरं क्षत्रियं ज्येष्ठं आह्वयति, कल्याणाय, सम्यगाचाराय। हे वरुण, तव स्थानानि पश्येयम्; तव स्थापितात् ऋताच् रूपाणि सृजामि। अर्धेन अहं पोषयामि, अर्धेन त्वं, अमृत, वीर्ये वर्धसे। वयं बलवन्तं सखायं, वरुणं अदितेः सुतं, पुष्णुमः। ऋषयः तस्मै रूपाणि उक्तवन्तः, सत्यवदिन् भुवनस्य स्वामिने। एष एव लोकेषु ज्येष्ठः, यस्मात् यज्ञः, उग्रः, तेजस्वी, उदेति। सहसा जातः, शत्रून् अपाकरोति; सर्वाः शक्तयः तस्मिन् हृष्यन्ति। वर्धमानः, महाबलः, स शत्रवे भीमं ददाति सेवकाय; रक्षति च नाशयति च; स विजयी। त्वं, महाबल, यज्ञे नमस्यसे। त्वां प्राज्ञाः बहुश्रुतं कुर्वन्ति, द्विः त्रिः च शक्तयः उदेन्ति। मधूनां मधुतम, मुदं विमुञ्च, मधु सृज, मधुन्यै संनय। यद्यपि त्वां ऋषयः धनविजयीं युद्धविजयीं स्तुवन्ति, त्वं स्थिरं शरीरं बलं कुरु, महाबल। मा दुष्टचित्तः शोकयुक्तः त्वां हिंस्यात्। त्वया सह वयं युद्धेषु समाश्वासामः, विजयाय अवसरान् पश्यामः। तव आयुधानि वचसा प्रेरयामि, तव शक्तीः स्तोत्रेण पुष्णामि। त्वं अधस्तात् ऊर्ध्वे च स्थापयसि, यत्र गृहं तिष्ठसि। मातरं चलन्तीं स्थापय, रूपाणि बहूनि सृज। तम्, महाकायं, बहुपथं, बलिनं, कृतिनां श्रेष्ठं स्तौमः। स बलात् महता तेजसा प्रथयते, पृथिव्याः प्रमाणं दर्शयति। एते स्तोत्राणि, विस्तीर्णे दिवि, इन्द्रस्य, श्रेष्ठस्य, ज्योतिष्मतः, प्रभोः, कृतानि। स वंशस्य महतः अधिपः, स्वराजः; शीघ्राः, विवर्णाः, तपस्विनः अपि तस्य एव। एवं महत्तमः दिवः, अथर्वा, स्वं शरीरम् इन्द्र इति विव्याख्यत्। द्वे भगिन्यौ, मातरौ, तम् प्रेरयतः; तं वीर्येण वर्धयतः, बलेन पुष्णतः। मम तेजः, हे अग्ने, आह्वाने अस्तु; त्वां सन्तप्य, वयं शरीरेण वर्धेम। चतस्रः दिशः माम् नमन्तु; तव नेतृत्वेन वयं युद्धे जयेम। हे अग्ने, परेषां क्रोधं नुद; त्वं नः त्राता, सर्वतः पालय। शत्रवः अपस्सन्तु, दुष्टचित्ताः निगृह्यन्ताम्, तेषां उदितमना विक्षिप्यन्ताम्। सर्वे देवाः मम आह्वाने उपस्थिताः स्युः—इन्द्रः, मरुतः, विष्णुः, अग्निः। विस्तीर्णं अन्तरिक्षं, पृथिवी च मम स्युः; वायुः मम कामाय वातु। ते मम कृते यजेरन्; मम अभिलषितं कामः सम्पद्येत, मम मनः सत्यम् अस्तु। किञ्चिदपि पापं मम न आप्नोयात्; सर्वे देवाः अत्र माम् रक्षन्तु। देवाः मम धनं प्रयच्छन्तु; शुभानि, देवयजुषि, मम स्युः। देवाः ऋत्विजः मम कृते उपविशन्तु; वयं अविघाताः, दृढशरीराः स्याम। षड् देवाः रक्षन्तु नः वीरत्वेन; सर्वे देवाः अत्र हृष्यन्तु। नः अपघातः, पापं वा न आप्नोयात्; द्वेष्यं दुष्कृतं न आगच्छेत्। त्रयो देव्यो नः महत् त्रायन्तां, सुताय, तन्वे, पुष्टिं ददतु। नः न सुतात्, न तन्वः विहीयेत; सोमराज, नः शत्रोः पुरः न पताम। स नः महाबलः, बहुभिः आहूतः, विस्तीर्णं त्रायन्तां अत्र। हे इन्द्र, अश्वप्रिय, सुताय प्रीयस्व; नः मा हिंसीः, मा अपाकर्षीः। स्थापकः, विधानकर्ता, प्रजापतिः, भगः सविता, रिपुघ्नः—आदित्या, रुद्राः, अश्विनौ, यजमानं व्यसनात् पालयन्तु। ये नः प्रतिद्वन्दिनः, ते प्रतिनुद्यन्ताम्; इन्द्राग्निभ्यां सह वयं तान् अपाकुर्याम। आदित्या, रुद्राः, ये चोर्ध्वम् स्पृशन्ति, ते नः उग्रं, विवेकिनं राजानं कृतवन्तः। इन्द्रं अत्र आह्वयामः, गो, धन, अश्वविजयं। स मम एतं यज्ञं शृणोतु; त्वं अश्वप्रिय, नः नायकः भव। यः पर्वते जातः, ओषधीनां श्रेष्ठः, हे कु्ष्ठ, ज्वरनाशन, अत्र ज्वरं नुद। पर्वते जातः, श्येनस्य सुतः, हिमालयात् परतः—धनसम्पन्नः श्रुत्वा आगच्छन्ति, ते ज्वरनाशं जानन्ति। अश्वत्थो देवायतनं तृतीयं दिवि अस्ति; तत्र देवाः अमृतस्य सारं, कु्ष्ठं, प्राप्नुवन्। हिरण्मयी नौः, सुवर्णबन्धना, द्यौः विचरन्ती; तत्र देवाः अमृतस्य पुष्पं, कु्ष्ठं, प्राप्नुवन्। सुवर्णानि पन्थानः, सुवर्णानि प्रहरणानि; सुवर्णनौका येन ते कु्ष्ठं आनयन्। एष कु्ष्ठः मम वह, हे ओषधि, नय, अपाकुरु; मम औषधं कुरु। त्वं देवेषु जाता, सोमस्य सखा, पृथक् स्थितः; अस्य प्राणाय, आयुषे, चक्षुषे प्रीयस्व। उत्तरस्यां दिशि हिमालयस्य जाता, पूर्वजनान् प्रति नीयसे; तत्र कु्ष्ठस्य श्रेष्ठानि नामानि वितरन्ति। श्रेष्ठं कु्ष्ठस्य नाम, श्रेष्ठं तव पितुः नाम; सर्वरोगान् नाशय, ज्वरं अशक्तं कुरु। एवं मन्त्रैः, स्तोत्रैः, प्रार्थनाभिः, यज्ञैः, ऋषयः, देवाः, ओषधयः च, अस्मान् सर्वतः पालयन्तु, बलं, आयुः, सन्ततिं, विजयम्, आरोग्यं च ददतु।