भवान् यथाक्रमं श्रूयताम्— अहं दिशः सोमाय हविर्दत्तवान्, तदस्तु सम्पूर्णम्। यथाऽहम् दिशासु सोमाय हविर्दत्तवान्, एवं सर्वे माम् नमेरन्, मामेव नमेरन्। दिशः गावः, तासां वत्सः सोमः। तेन सोमेन वत्सेनाहम् इच्छन्तं बलं, पोषणं, दीर्घायुष्यम्, श्रेष्ठं प्रजां, धनं च आप्नुयाम्, स्वाहा। अग्नौ अग्निः प्रविश्य विचरति, स ऋषिपुत्रः, शापात् रक्षिता। स सन्मान्यः, तस्मै नमो नमः, तवेदं हविः समर्पयामि; देवकार्यस्य विभागे मम भागो नास्तु। हे जातवेदः, शुद्धहृदयः, सर्वदैव्यकर्मवित्, तव सप्त वक्त्राणि; तेषु अहं हविः समर्पयामि, त्वं तद् गृहाण। ये जातवेदसे पूर्वतः, प्राचीं दिशं, यजन्ति, ये अस्मान् अभिद्रवन्ति—तान् अग्निर् होतारः प्रत्याचक्षीत, प्रत्यङ्कवचेनाहं तान् नुदामि। दक्षिणतो यजमानान् यमः, पृष्ठतः वरुणः, वामतः सोमः, अधस्तात् पृथिवी, अन्तरिक्षतः वायुः, ऊर्ध्वतः सूर्यः, सर्वतः ब्रह्म—एते सर्वे होतारः तान् प्रतिनुदन्तु, प्रत्यङ्कवचेनाहं तान् नुदामि। यो मन्त्रबलयुक्तः, यो गर्भात् उदितः, अमृतः, महाबलः, सदा वर्धमानः, श्रेष्ठजन्मा, अजेयः, दीप्तिमान्, अहिवत्; स त्रितः धारयिता त्रयाणि बिभर्ति। यः प्रथमं ऋतं स्थापयत्, तस्मात् अनेकानि रूपाणि करोति; धारयिता प्रथमं गर्भं प्रविशत्, यः अप्रकटितां वाचं अवदत्। यो रूपं त्यक्त्वा दाहाय प्रवाहित सोन्नतम् सुवर्णमिव, शुद्धाः स्वभावतः अनुयान्ति; अत्रैव अमृतनामानि स्थापिता, वस्त्राणि नोऽन्तः प्रविशन्तु, हे कुलेषु। यदा एते द्वौ प्रस्थितौ प्राचीं संधिं प्राप्नुतः, सत्-असत् मध्ये स्थितौ, अजरौ; कविः, शुष्कस्य मातरौ, युक्त्यर्थं स्पृहयन्त्यौ, सुताय पतिं विधत्ताम्। तस्मात् तुभ्यं, महते, विश्वमायिने, अहं नमः करोतिः; कविः, कवित्वेन, तुभ्यं यजामि। यदा द्वौ समागतौ, तदा भूमिः द्यौश्च महती अन्तरिक्षं व्याप्तवन्तौ। सप्त सीमाः कविभिः निर्मिताः; तासां एकां समीपं आह्वयामि। आयसस्तम्भः सदृशानां मध्ये, पथिषु, प्रतिष्ठासु स्थितः। अहं अमृतैः महद्भिः सह विचरामि, असुरव्रतं चरामि; असुरस्य तेजः मम शरीरे, तद् धि प्राज्ञानां मुदम्। शक्नुः निधिं स्थापयतु, वा हविर्दाता बलात् कामम् अवाप्नुयात्। पुत्रः पितरं, क्षत्रियः ज्येष्ठं, कल्याणाय धर्माय च आह्वयति। हे वरुण, तव स्थानानि पश्येयम्; तव ऋतेः रूपाणि निर्मिमे। अर्धेन अहम् पोषणं पूरयामि; अर्धेन त्वं वीर्ये वर्धसे, अमृत। वयं बलिनं मित्रं वरुणं, अदितेः सुतं, वर्धयामः। कवयः तस्मै रूपाणि अवदन्, सत्यवदी पृथिव्याः दिवश्च पतये। एष एव ज्येष्ठः लोकेषु, यतः यज्ञः घोरः शोभनश्च उद्भवति। सहसा जातः, रिपून् नुदति; सर्वे शक्तयः तस्मिन् आनन्दन्ति। वर्धमानः महाबलः, दास्याय रिपवे भयम् ददाति। सः पाति, सः विनाशयति; सः विजयी। त्वां, महाबल, यज्ञेषु नमन्ति। त्वां प्रज्ञया पूरयन्ति, द्विः त्रिः च एता शक्तयः उद्भवन्ति। मधूनां मधुरतमः, मुदं मुञ्च; मधु सृज, मधुमन्तं संयोजय। यदि कवयः त्वां धनविजये रणविजये च स्तुवन्ति, त्वद् देहम् बलय; त्वं दुर्बुद्धिं दुःखितं च मा बाधस्व। त्वया, वयं युद्धेषु विश्वासिनः, विजयस्य अनेकानि अवसराणि पश्यामः। तव आयुधानि वचोभिः प्रेरयामि; तव शक्तिं स्तोत्रेण बलयामि। त्वं तद् अधस्ताद् ऊर्ध्वं च स्थापयसि, यत्र गृहे वससि। मातरं चलन्तीं स्थापय; अनेकानि रूपाणि सृज। तम् विस्तीर्णं, बहुपथं, बलिनं, श्रेष्ठं, प्रशंसन्तु। सः बलाद्, महता वीर्येण प्रकाशयति; सः पृथिव्याः प्रमाणम् उद्घाटयति। एते स्तोत्राणि, बृहस्पतौ दिवि कृतानि, इन्द्राय श्रेष्ठाय, ज्योतिष्मते, स्वाराज्याय। सः महावंशस्य स्वामी, आत्मराजा; शीघ्राः, सर्ववर्णाः, तपस्विनः तस्यैव। एवं महत्तमः दिवः, अथर्वा, स्वदेहम् इन्द्ररूपेण प्राह। द्वे भगिन्यौ, मातरौ, तम् प्रेरयतः; सः बलवता वर्ध्यते, पुष्यते। मम तेजो, हे अग्ने, आह्वाने अस्तु; त्वां प्रज्वाल्य वयं देहेन पुष्यामः। चत्वारो दिशः मम नमन्तु; तव नेतृत्त्वेन वयं रणं जयेम। हे अग्ने, अन्येषां क्रोधं नुद; त्वं नः रक्षिता, सर्वतः पालय। शत्रवः दूरतः गच्छन्तु, दुष्टचित्ताः निवार्यन्तां, तेषां जाग्रतः संकल्पाः विक्षिप्यन्ताम्। सर्वे देवाः मम आह्वाने संनिधिं कुर्युः—इन्द्रः, मरुतः, विष्णुः, अग्निः। विस्तीर्णं अन्तरिक्षं, बृहत् भूः मम स्युः; वायुः मम इच्छायै वातु। ते मम कृते यजेरन्; मम कामः सिध्येत, मम मनः सत्यम् अस्तु। पापं मा मम किञ्चिद् आगच्छेत्; सर्वे देवाः मां अत्र पालयन्तु। देवाः मम कृते धनं ददतु; सौम्यं च देवहविः मम स्यात्। देवहोतारः मम कृते उपविशतु; वयं अविघ्नाः, स्थिरदेहाः स्याम। षड् देवगोपाः नः वीरान् कुर्युः; सर्वे देवाः अत्रानन्दन्तु। नः कदाचिद् उपघातो, पापं वा आगच्छेत्; नः द्वेष्यं कुत्सितं च न आगच्छेत्। त्रयो देव्यो नः महान् रक्षां ददतु, प्रजायै, देहाय च, समृद्धिं ददतु। नः प्रजायाः, देहस्य वा, न हानिः स्यात्; सोमराजन्, वयं शत्रोः पुरः न हीयेम। सः महाबलः, बहुभिः आहूयमानः, अस्मिन् हवौ विस्तीर्णां रक्षां ददातु। हे इन्द्र, अश्वप्रिय, नः सुताय प्रीयस्व; नः मा हिंसीः, मा अपाकर्षीः। स्थापिता, विधाता, भूतानाम् ईशः, देवः सविता, शत्रुनाशनः—आदित्या, रुद्राः, अश्विनौ, यजमानं दुरितात् पालयन्तु। ये अस्माकं प्रतिद्वन्दिनः, ते निवार्यन्ताम्; इन्द्राग्निभ्याम् वयं तान् नुदामः। आदित्या, रुद्राः, ये चोर्ध्वं स्पृशन्ति, तैः अस्माकं कृते घोरं विवेकिनं राजानं कृतवन्तः। एवं श्रुतम्, एवं हुतम्, एवं स्तुतम्, एवं सम्पूर्णम्।