ब्रह्मणः शिरः, बृहत् पृष्ठम्, वामदेवः उदरम्, ओदनः पार्श्वे, छन्दा अस्य पक्षौ, सत्यं मुखम्; तपसा जातः हविर्दधिः अस्मिन् विततः। अस्थिनः शुद्धाः, वायुनाऽभिप्रक्षालिताः, विशुद्धाः, ते विशुद्धं लोकं यान्ति; तेषां वह्निः न योनिं दहति, दिव्ये लोके तेषां स्त्रीत्वं बहुधा विद्यते। ये ओदनस्य विततं हविः पचन्ति, तेषां पुनरागमनः कदापि न भवति; स यमेन सह उपविशति, देवान् गच्छति, गन्धर्वैः सोमपैः च रमते। ये विततं ओदनं पचन्ति, तेषां यमः बीजं न हरति; स रथवान् भूत्वा रथेण याति, पक्षी भूत्वा दिवं प्राप्नोति। एष यज्ञानां श्रेष्ठतमः विततः; विततं ओदनं पाच्य स्वर्गं प्रविष्टः। स कमलं, कुमुदम्, स्तम्बम्, कन्दम्, मूलं च प्रसारयति; सर्वाः इमाः स्रवन्त्यः तव प्रति मधुमद्भिः स्वर्गे लोके आगच्छन्तु; सर्वतः पद्मवनानि तव चतुर्दिशं तिष्ठन्तु। घृतस्य सरांसि, मधोः तटाः, शुभोदकपूर्णानि, क्षीर-जलं-दधिपूर्णानि; सर्वाः इमाः स्रवन्त्यः तव प्रति मधुमद्भिः स्वर्गे लोके आगच्छन्तु; सर्वतः पद्मवनानि तव चतुर्दिशं तिष्ठन्तु। अहं चतुर्धा विभक्तानि चत्वारि कुम्भानि दधामि, क्षीर-जलं-दधिपूर्णानि; सर्वाः इमाः स्रवन्त्यः तव प्रति मधुमद्भिः स्वर्गे लोके आगच्छन्तु; सर्वतः पद्मवनानि तव चतुर्दिशं तिष्ठन्तु। एष ओदनः ब्राह्मणेषु स्थाप्यते, विततः, लोकजयः, स्वर्गाय नेतृकः; स मम न क्षीयताम्, स्वेन रसेन वर्धमानः; सर्वरूपा कामधेनुः मम अस्तु। यमस्य ओदनः, सत्यस्य प्रथमजः, प्रजापतिना तपसा ब्रह्मणे पक्तः; स ओदनः, यो लोकानां आधारः नाभिश्च, तेन मृत्युम् अतिक्रामति। येन भूतकर्तारः मृत्युम् अतिक्रान्ताः, यं यमः तपसा प्रयत्नेन च विविदे; यं ब्रह्मा प्रथमं ब्रह्मणे अपचत्, तेन ओदनेन मृत्युम् अतिक्रामति। यो पृथिवीं धारयामास, विश्वं पुष्टिं, यो अन्तरिक्षं रसेन पूरयामास, यो दिवं महत्त्वेन प्रोत्थापयामास—तेन ओदनेन मृत्युम् अतिक्रामति। यस्मात् मासाः त्रिंशद्-अस्थयः, संवत्सरः द्वादशारः जातः; यं दिनरात्रे अनन्तरूपे परिवेष्टयन्ति—तेन ओदनेन मृत्युम् अतिक्रामति। यो प्राणदः, प्राणदाता अभवत्, यस्य लोका घृतस्रवः; यस्य सर्वाः दीप्तयः—तेन ओदनेन मृत्युम् अतिक्रामति। यस्मात् पक्तं मधु उत्पन्नम्, यो गायत्र्याः अधिपतिः अभवत्, यस्मिन् सर्वरूपाणि वेदाः प्रतिष्ठिताः—तेन ओदनेन मृत्युम् अतिक्रामति। यो मम द्वेष्टि, देवद्विषः, ये मम स्पर्धिनः—तान् अपसारय; अहं सर्वविजयिनं हविर्दधिं पचामि; ये देवाः भक्तिं शृण्वन्ति, ते शृण्वन्तु। अग्निं वैश्वानरं, बलीयांसं वृषभं, आह्वयामि—सः सत्येन बलिना तान् दहत्व्, ये नो हिंसन्ति, ये नो दूषयितुम् इच्छन्ति वा। ये हिंसन्ति, चिन्तयन्ति वा, ये आक्रमन्ति—तान् अहं अग्नेः वैश्वानरस्य जठरे स्थापयामि। ये गृहेषु मृगयन्ति, अमावास्यायां प्रतिषेधं कुर्वन्ति, ये मांसादाः परान् आक्रमन्ति—तान् सर्वान् बलात् प्रतिष्ठामि। असुरान् प्रतिषेधामि; तान् जयामि, धनं ददामि; ये हिंसन्ति, तान् हन्याम्; मम संकल्पः सफलोऽस्तु। ये देवाः चौरं हास्यन्ति, सूर्येण सह वेगं मिमीत, ये नदीषु पर्वतेषु च—तैः सर्वैः प्राणिभिः अहं सह। असुरेषु दाहकः अहम्, पशुषु व्याघ्र इव; सिंहस्य पुरतः श्वा इव, मां दृष्ट्वा ते शरणं न प्राप्नुवन्ति। नाहं असुरैः, न चौरैः, न अरण्यवासिभिः जयितुं शक्यः; तस्मात् ग्रामं यं प्रविशामि, तत्र असुराः नश्यन्ति। ये ग्रामं प्रविशाम्यहम्, तत्र एष घोरः तेजः मम अस्ति; तस्मात् तत्र असुराः नश्यन्ति, न चापि पापं समीपं गच्छति। ये मां वाचोऽभिशसन्ति, इव मक्षिकाः गजम्, तान् अहं जनानां पापिनः मन्ये, अल्पायुस्त्वेन। यो मम द्वेष्टि, तं नाशः गृह्णातु, इव अश्वं गृह्णाति अश्वग्रहः; यो मयि क्रुद्धः, स बन्धनात् न मुच्यते। त्वया, हे ओषधे, प्राचीनैः अथर्वभिः असुराः हताः; त्वया कश्यपः, त्वया कण्वः, त्वया अगस्त्यः अपि तान् हतवान्। त्वया अप्सरसो गन्धर्वांश्च अपाकरोमः; हे अजशृङ्गे, त्वया सर्वान् असुरान् गन्धेन नाशय। अप्सरासः नदीं, जलानां स्रवणम्, अनिश्चितं तीर्थं यान्तु; गुल्गुलू, पीला, नलद्युः, गन्धयुक्तः प्रामन्दनी—एता अप्सरासः, इदानीं निःसृताः, तत्र जागृताः स्युः। यत्र अश्वत्थः वटः च, शिखरिणौ वृक्षौ तिष्ठतः—तत्र अप्सरासः, इदानीं निःसृताः, जागृताः स्युः। यत्र तव हरितानि दोलानि, हे अर्जुन, यत्र स्तम्भाः नादयन्ति—तत्र अप्सरासः, निःसृताः, जागृताः स्युः। एष, ओषधीनां श्रेष्ठः, आगतः—अजशृङ्गः, राजन्, तीक्ष्णशृङ्गः, स पापं नाशयतु। शिखरिण्यः नर्तक्यः, गन्धर्वाणां अप्सराणां च अधिपः—तस्मात् अहम् अण्डान् विदारयामि, वीर्यं हरामि। इन्द्रस्य आयुधानि घोराणि, शतशृङ्गाणि, आयस्मयानि; तैः स गन्धर्वान्, हविः हरन्तः, अधस्तात् स्थितांश्च, अपाकरोतु। इन्द्रस्य आयुधानि घोराणि, शतशृङ्गाणि, हिरण्मयानि; तैः स गन्धर्वान्, हविः हरन्तः, अधस्तात् स्थितांश्च, अपाकरोतु। ये अधस्तात् स्थिताः, दुःखदाः, जलचराः प्रेताः—तान् त्वं, हे ओषधे, नाशय; सर्वान् असुरान् जय। श्वा इव, कपिः इव, लाङ्गूलकः बालकः इव, प्रियदर्शना इव, गन्धर्वः स्त्रीषु आसक्तः; तम् अत्र ब्रह्मवर्चसा नाशयामः। तव भार्याः अप्सरासः, गन्धर्वाः तेषां पतयः; गच्छत, हे अमराः, मर्त्येभ्यः दूरं—न सह तैः सञ्जीयध्वम्। अत्र अहम् अप्सरां हवयामि, दक्षां, दिव्यां, या विस्फुरन्ती संयोजयन्ती च, या क्रीडायां अक्षाणि पतयति। या विचिन्वती, विक्षिपन्ती, समाहारयन्ती च, सा अप्सराः इहाह्व्यते। या परिभ्रमन्ती, क्रीडायाः अक्षाणि गृह्णाति, या अस्माकं अक्षाणि संहृत्य महतीं विजयां ददाति, सा समृद्ध्या युक्ता अस्मान् आगच्छतु—न एते अस्मद्वित्तं जयन्तु। इति, मन्त्रैः पावनैः, ओदनस्य यशः, स्वर्गस्य मार्गः, असुराणां निग्रहः, गन्धर्वाप्सरसां निवारणं, दैवी विजयश्रीः च, एकसूत्रेण प्रवाहवत् वर्ण्यते।