अथ कथा आरभ्यते— द्वौ देवौ अस्ति, भवान् च शर्वः, यस्य अस्त्रं न केनापि प्रतिषेधितुं शक्यते—न देवैः न मनुष्यैः। तौ द्विपदां च चतुष्पदां च अधिपती, तौ अस्मान् पापात् विमोचयताम्। यत्र यत्र किमपि अभिचारः, मूलेन छेदकः, राक्षसः च दृश्यते, तत्र तौ महाबलौ वज्रं समारोपयताम्। तौ द्विपदां च चतुष्पदां च अधिपती, तौ अस्मान् पापात् विमोचयताम्। युद्धेषु तौ आत्मानं अस्माकं पक्षे प्रकटयताम्, सह वज्रेण शत्रुं हन्यताम्। अहं भवं शर्वं च स्तौमि, तयोः शरणं याचामि, तौ अह्वयामि—पापात् अस्मान् विमोचयताम्। ततः अहं मित्रं वरुणं च चिन्तयामि, यौ ऋतं धारयतः, यौ प्रज्ञावन्तौ, यौ मायावन्तं दूरं कूर्वन्तौ। यौ युद्धेषु सत्यं रक्षतः—तौ अस्मान् पापात् विमोचयताम्। यौ प्रज्ञावन्तौ, यौ मायावन्तं दूरं कूर्वन्तौ, यौ युद्धेषु सत्यं रक्षतः; यौ तीक्ष्णदृष्ट्या हिरण्यवर्णेन सह सुतं सोमं गच्छतः—तौ अस्मान् पापात् विमोचयताम्। यौ मित्रवरुणौ अङ्गिरसं रक्षतः, अगस्तिं रक्षतः, जमदग्निं अत्रिं च रक्षतः; कश्यपं वसिष्ठं च रक्षतः—तौ अस्मान् पापात् विमोचयताम्। श्यावाश्वं वध्र्याश्वं च रक्षतः, पुरुमीडं अत्रिं च रक्षतः; विमदं सप्तवध्रिं च रक्षतः—तौ अस्मान् पापात् विमोचयताम्। भरद्वाजं गविष्ठिरं च रक्षतः, विश्वामित्रं वरुणं मित्रं कुत्सं च रक्षतः; कक्षीवानं कण्वं च रक्षतः—तौ अस्मान् पापात् विमोचयताम्। मेधातिथिं त्रिशोकं च रक्षतः, उशनां काव्यां च रक्षतः; गौतमं मृग्दलं च रक्षतः—तौ अस्मान् पापात् विमोचयताम्। यस्यान् रथः सत्यमार्गः, ऋजुदामः, दुष्कृतं कर्तारं समीपं गच्छति—तं अन्वधावतः। अहं मित्रं वरुणं च स्तौमि, शरणं याचामि, तौ अह्वयामि—पापात् अस्मान् विमोचयताम्। अहं रुद्रैः वसुभिः सह गच्छामि; आदित्यैः सर्वैः देवैः च सह गच्छामि। अहं मित्रं वरुणं अश्विनौ च धारयामि; अहं इन्द्रं अग्निं च धारयामि। अहं स्वामिनी, धनसंचयिनी, प्रज्ञा, यज्ञीयेषु अग्रणी। देवाः मां बहुषु स्थानेषु वितरन्ति, मां बहुरूपां कृत्वा बहुषु रूपेषु स्थितां। अहं एव एतत् घोषयामि, यत् देवेषु च मनुषेषु च प्रियं। यं अहं इच्छामि, तं बलवान् करोतुम्; तं पुरोहितं, ऋषिं, प्रज्ञं करोतुम्। मयैव खादति यः पश्यति, यः श्वसिति, यः श्रुतं शृणोति। ये अज्ञानिनः, ते मम समीपे स्थिताः। हे श्रोत्रिन्, शृणु! अहं तव योग्यं वचनं ब्रवीमि। रुद्राय अहं धनुः प्रसारयामि, ब्रह्मद्विषः हन्ताराय बाणं सन्दधामि। अहं जनाय युद्धं उत्पादयामि; अहं दिवं पृथिवीं च व्याप्नोमि। अहं सुतं सोमं धारयामि, त्वष्टारं पूषाणं भगं च धारयामि। अहं हविषा यजमानाय धनं ददामि, तस्मै शुभं वासं ददामि। अहं पितरं अस्य लोकस्य शिखरे सृजामि; मम गर्भः अप्सु, समुद्रे। तत्रतः अहं सर्वाणि भूतानि व्याप्नोमि; तेन महिम्ना दिवं स्पृशामि। अहं वायुः, सर्वलोकान् श्वसयामि; अहं सर्वाणि भूतानि सञ्चालयामि। दिवात् परं, पृथिव्याः परं, तावती मम महिमा। क्रोधेन सह रथं आरोहमः, हर्षयन्तः, उत्सवन्तः, मरुतां नाथः। धनुष्मन्तः, शस्त्रधारिणः, तीक्ष्णबाणाः, ज्वलद्रूपाः पुरुषाः समीपं आगच्छन्तु। क्रोधः अग्निवत् दहमानः, धैर्यं धारयतु; बलवान् सेनापतिः भूत्वा, आह्वानेन आगच्छतु; शत्रून् हत्वा, सम्पदः विभजतु, बलं मापयतु, शत्रून् दूरं कूर्वतु। क्रोधः, प्रतिपक्षे धैर्यं धारयतु; शत्रून् विदारयतु, पेषयतु, पूर्णतः विनाशयतु; तव तीक्ष्णबलम् निगृहीतम्—शत्रुं वशे कूर्वतु, त्वं एकाकी जातः। क्रोधः, त्वं एकः बहुभिः स्तूयसे; सर्वसंगहेषु युद्धाय सज्जः भव; त्वया सह, न केवलं वाचा, विजयाय घोषं कूर्वामः। क्रोधः, अस्माकं नाथः, अजितः, इन्द्रवत् विजयी भव; तव प्रियं नाम स्तौमः, महाबलिन्; तं स्रोतः जानिमः, यत्र त्वं उत्पन्नः। बलसहितः जातः, वज्रधारी, त्वं सर्वान् शक्त्या अतिक्रान्तः; तव संकल्पेन, क्रोधः, विजयी भवेम; बहुधा आहूतः, अस्माकं महत् धनं विहर। यत् धनं संचितम्, संगृहीतम्, तत् वरुणः क्रोधः च अस्मभ्यं ददाताम्; शत्रवः, हृदि भीतः, पराजिताः, निवर्तन्तु, नश्यन्तु। क्रोधः, यस्य अस्त्रं वज्रः च बाणः च, यस्य बलं तेजः च सर्वं मानवजातिं व्याप्नोति—त्वया सह, बलात्, शक्त्या, दासं आर्यं च जयेम। क्रोधः इन्द्रः, क्रोधः एव देवः; क्रोधः होतृ, वरुणः, जातवेदाः च। सर्वे जनाः क्रोधं स्तौति—रक्षस्व, क्रोधः, तपसा संयुक्तः। क्रोधः, बलात् बलवत्तरः, आगच्छ; तव मित्रबलं सह शत्रून् हन्य; शत्रुहन्ता, वृत्रदस्युहन्ता, सर्वं धनं अस्मभ्यं आनय। क्रोधः, त्वं अत्यन्तबलवान्, स्वयम्भू, दहमानः, विरोधिनां पेषकः; त्वं सर्वजनैः प्रसिद्धः, महाबलवान्, बलवत्तरः—युद्धेषु तव बलं अस्माकं स्थापय। अहं दुर्भाग्यः, त्यक्तः, क्रोधः, तव इच्छया; अतः, क्रोधः, अहं दुर्बलः, त्वां याचामि—दुर्बलाय यथा बलं आगच्छति, तथा त्वं मम समीपं आगच्छ। अहं तव समीपं अस्मि—आगच्छ, महाबलिन्, सदा विजयी; क्रोधः, वज्रधारी, अस्माकं प्रति वृतस्व—दस्यून् हन्याम, तव आह्वानं शृणु। दक्षिणतः अस्माकं प्रति आगच्छ, अस्माकं भव; बहून् विघ्नान् शत्रून् च हन्य; तव प्रियं मधु यजमानः तुभ्यं ददाति—गुप्ते प्रथमं सोमपानं कूर्वावः। अग्नये वयं प्रार्थयामः—दह्यमानं पापं अस्मद् दूरं कूर्वतु; दह्यमानं पापं दूरं कृत्वा, अस्मभ्यं धनं ददातु; दह्यमानं पापं दूरं कूर्वतु। शुभक्षेत्राय, शुभमार्गाय, धनाय, वयं त्वां यजामः; दह्यमानं पापं दूरं कूर्वतु। एषाम् आशिषः, अस्माकं नाथानां च, प्रकटयन्तु; दह्यमानं पापं दूरं कूर्वतु। अग्ने, तव आशिषः सह वयं जन्मेम; त्वया सह, दह्यमानं पापं दूरं कूर्वेम। यथा महाग्नेः किरणाः सर्वदिशं गच्छन्ति, तथा दह्यमानं पापं अस्मद् दूरं गच्छतु। त्वं सर्वतोमुखः, सर्वं व्याप्नोति; दह्यमानं पापं अस्मद् दूरं गच्छतु। सर्वतोमुखः, अस्मान् द्वेषिणः तीरय, नौवत्; दह्यमानं पापं अस्मद् दूरं गच्छतु। अस्मान् शुभाय तीरय, नौवत् नदीं यथा; दह्यमानं पापं अस्मद् दूरं गच्छतु। एवं, ऋषयः, देवाः, महाशक्तयः, अस्माकं रक्षणं कर्तुं प्रार्थिताः; पापं, शत्रवः, मायावन्तः, दह्यमानं दुष्कृतं च अस्मद् दूरं कृत्वा, अस्मभ्यं धनं, विजयम्, शुभं च ददन्तु।