सavitā च vāyuश्च महत् स्वेन अनुग्रहेण, महत्या च सहाय्येन अस्मान् प्रमोदयेयुः। तयोः दयया सम्पूर्णं यशः अस्मासु प्रवाहयेताम्, पापात् च अस्मान् विमोचयेयुः। तयोः देवयोः परमं शुभं गृहेषु प्रतिष्ठितम्, अहम् सवितारं vāyum् च स्तौमि—तौ पापात् अस्मान् विमोचयेयुः। अथ अहम् द्यावापृथिव्यौ, महत्या ऐश्वर्येण, अनन्तया च प्रज्ञया, स्तौमि। याभ्यां अपरिमितं व्याप्तम्, ताः धनस्य दृढं अधिष्ठानं अभवताम्—पापात् अस्मान् विमोचयेताम्। ताः देव्यो, विस्तीर्णाः, पुण्याः, शुभाः, धनस्य अधिष्ठानं अभवताम्; द्यावापृथिव्यौ, मयि सौम्या भूत्वा, पापात् विमोचयेताम्। अनिशं श्रान्तिहीनाः, उत्तमेन तापसा युक्ताः, अहम् वः आह्वये, ये विशालाः, गम्भीराः, धीरैः पूज्याः; द्यावापृथिव्यौ, मयि सौम्या भूत्वा, पापात् विमोचयेताम्। याभ्यां अमृतं वहन्ति, हविः वहन्ति, प्रवाहमानान् आपः वहन्ति, मानवान् वहन्ति; द्यावापृथिव्यौ, मयि सौम्या भूत्वा, पापात् विमोचयेताम्। गाः वहन्ति, वनस्पतीन् वहन्ति, यासां मध्ये सर्वाणि भूतानि तिष्ठन्ति; द्यावापृथिव्यौ, मयि सौम्या भूत्वा, पापात् विमोचयेताम्। याभ्यां सोमेन, घृतेन तृप्यन्ति, येन विना न किञ्चन सम्भवति; द्यावापृथिव्यौ, मयि सौम्या भूत्वा, पापात् विमोचयेताम्। यत् किञ्चिद् अयं पुरुषः शोचति, यत् कृतं मानुषेण, न तु देवैः, अहम् द्यावापृथिव्यौ स्तौमि, साहाय्यम् इच्छन्, वः आह्वये—पापात् विमोचयेताम्। अथ मरुतः आह्व्यन्ते; ते मम पक्षे भाषेरन्, मम बलं जयश्च दद्युः; यथा शीघ्राः अश्वाः सहाय्याय युज्यन्ते, तथा ते पापात् विमोचयन्तु। ये नित्यं अक्षयं वितरन्ति, ओषधीषु रसं सिञ्चन्ति; पृश्निं मातरं मरुतः अग्रे स्थापयामि—ते पापात् विमोचयन्तु। गवां क्षीरं, ओषधीं रसं, शीघ्राणां अश्वानां वेगं, यद् धीराः प्रेरयन्ति; मरुतः अस्मासु प्रसन्नाः स्युः—ते पापात् विमोचयन्तु। समुद्रात् आपः आकाशं नयन्ति, आकाशात् भूमौ सिञ्चन्ति; ये मरुतः आपो ध्रियन्ति—ते पापात् विमोचयन्तु। ये सोमेन, घृतेन तृप्यन्ति, पक्षिणः मेदसा संयुञ्जते; ये मरुतः आपो ध्रियन्ति, वर्षं कुर्वन्ति—ते पापात् विमोचयन्तु। यदि एतत् मरुतः, वायुनाऽपि, देवैः, दिव्येन विधिना कृतम्, यूयं दातारः, तस्य प्रायश्चित्तस्य अधिपतयः—पापात् विमोचयन्तु। तीक्ष्णमुखाः, कीर्तिमन्तः, महाबलिनः, युद्धे दृढाः, भयङ्कराः मरुतः; अहम् मरुतः स्तौमि, साहाय्यम् इच्छन्, वः आह्वये—पापात् विमोचयन्तु। भवशर्वौ अहम् नमामि; यद् वः अस्ति, यत् अस्मिन देशे प्रकाशते, तद् जानीतं; यूयं द्विपदां चतुष्पदां च अधिपती—पापात् विमोचयेताम्। यद् निकटे, यद् दूरस्थम्, सर्वं जानाथः, धनुष्मन्तौ युवाम्; द्विपदां चतुष्पदां च अधिपती—पापात् विमोचयेताम्। सहस्राक्षौ, वृत्रहणौ, दूरादपि स्तुवन् आह्वये; द्विपदां चतुष्पदां च अधिपती—पापात् विमोचयेताम्। यत्र यत्र युवां सह गच्छथः, जनानां मध्ये राज्यं विस्तारितम्; द्विपदां चतुष्पदां च अधिपती—पापात् विमोचयेताम्। ययोः अस्त्रं न देवाः न मानुषाः प्रतिषेधयन्ति—यूयं द्विपदां चतुष्पदां च अधिपती, पापात् विमोचयेताम्। यक्ष्मणो मूलघ्नस्य रक्षसः च, तस्मिन् युवां वज्रं स्थापयेताम्—यूयं द्विपदां चतुष्पदां च अधिपती, पापात् विमोचयेताम्। युद्धेषु अस्माकं पक्षे तिष्ठतम्, हे महाबलिनौ; शत्रूं वज्रेण सह हन्यताम्। भवशर्वौ स्तौमि, रक्षां याचमानः, वः आह्वये—पापात् विमोचयेताम्। मित्रवरुणौ चिन्तयामि, ये ऋतं धारयथः, प्राज्ञौ, मायाविनं नुदथः। सत्यं युद्धेषु रक्षथः—पापात् विमोचयेताम्। प्राज्ञौ, मायाविनं नुदथः, सत्यं युद्धेषु रक्षथः; तीक्ष्णदृष्टौ, हरिणा सह सोमपानं गच्छथः—पापात् विमोचयेताम्। ये अङ्गिरसं रक्षतुः, ये अगस्तिं, मित्रवरुणौ, जमदग्निं, अत्रिं; ये कश्यपं, वसिष्ठं रक्षतुः—पापात् विमोचयेताम्। ये श्यावश्वं, वध्र्यश्वं, मित्रवरुणौ, पुरुमीढं, अत्रिं; ये विमदं, सप्तवध्रिं रक्षतुः—पापात् विमोचयेताम्। ये भरद्वाजं, गविष्ठिरं, विश्वामित्रं, वरुणं, मित्रं, कुत्सं; ये कक्षीवानं, कण्वं च रक्षतुः—पापात् विमोचयेताम्। ये मेधातिथिं, त्रिशोकं, मित्रवरुणौ, उशना काव्यं; ये गौतमं, मुङ्ग्दलं च रक्षतुः—पापात् विमोचयेताम्। यस्य रथः सत्यपथः, ऋजुयमः, यः कुकर्मणि अभिमुखः—तं युवां अनुयाथः। मित्रवरुणौ स्तौमि, रक्षां याचमानः, वः आह्वये—पापात् विमोचयेताम्। अहं रुद्रैः सह चरामि, वसुभिः सह, आदित्यैः सर्वैः देवैः सह। अहं मित्रं वरुणं, अश्विनौ, इन्द्रं अग्निं च धारयामि। अहं स्वामिनी, निधीनाम् संग्राहिणी, प्राज्ञा, यजमानानां श्रेष्ठा। देवाः मां बहुधा वितरन्, नानारूपेण स्थापयन्ति। अहम् एव एतत् ब्रवीमि, यद् देवेषु मनुष्येषु च प्रियं। यं काङ्क्षेयम्, तम् अहम् बलिनं करोमि; तम् ऋत्विजं, कविं, प्राज्ञं करोमि। मया एव खादति, यः पश्यति, यः श्वसिति, यः श्रुतं शृणोति; येनाज्ञः समीपे तिष्ठन्ति। श्रोतः, शृणु! अहम् तुभ्यं श्रवणीयं वदामि। रुद्राय धनुः संधधामि, ब्रह्मद्विषः हन्त्रे शरं सन्धानये। अहं जनाय युद्धं सृजामि; अहं द्यां पृथिवीं च व्याप्तवती। अहं सुतं सोमं धारयामि, त्वष्टारं, पूषाणं, भगं च। यजमानाय हविषा ददामि, तस्मै शुभं गृहं वितरामि। अहं पितरं अस्य लोकस्य शिखरे सृजामि; मम योनिः आपः, समुद्रे। तत्रात् सर्वाणि भूतानि व्याप्तवती; तेन महिम्ना दिवं स्पृशामि। अहं वायुः, सर्वलोकान् श्वसयामि; सर्वाणि भूतानि सञ्चालयामि। दिवं च भूमिं च अतिक्रम्य, एषा मम महिमा। क्रोधेन सहारुह्याम रथं, हृष्टाः, प्रमुदिताः, मरुतां नाथेन; पुरुषाः तीक्ष्णशराः, आयुधवन्तः, तेजस्विनः, आगच्छन्तु। अग्निवत्, हे क्रोध, दीप्तः भूत्वा, स्थितः भव; अस्माकं सेनापतिः, आहूतोऽपि आगच्छ; शत्रून् हत्वा, विभज धनानि, बलं मापय, शत्रून् निष्कासय। एवं, ऋचः अनुक्रमेण, अहम् सम्यक्, भक्त्या, देवतानां स्तवनं कृतवान्, तेषां कृपया, पापात् विमोचनम् इच्छन्।