एतस्मिन्नथर्ववेदस्य दिव्ये प्रवाहे, गावः कथ्यन्ते – न ताः कृमयः कीटाः वा प्राप्नुवन्ति, न च ताः किञ्चित् सिद्धं विषं संनिधीयन्ते। एता गावः यज्ञिनं मर्त्यं कृते व्यापकाः निर्भयाः च विचरन्ति। गावः एव श्रियः, गावः एव इन्द्रः; ताः गावः प्रथमं सोमभागं मम स्पृहणीयाः स्युः। एता गावः, हे जनाः, इन्द्रस्यैव; हृदया च मनसा च अहं इन्द्रं स्पृहये। गावः कृशमपि पुष्णन्ति, अपि च अप्रियदर्शनं सुन्दरं कुर्वन्ति। गृहं कल्याणं कुरुत, वाचः शुभाः भाषध्वम्; युष्माकं यशः सभासु महान् अस्ति। एता गावः प्रजावत्यः, दीप्ताः, शुद्धाः, शुभजलपानीयाः; न च ताः चौरः, नापवादकः अधिपत्यं कुर्वीत; रुद्रस्य शरः अपसृत्यास्तु। ततः इन्द्राय प्रार्थना क्रियते—इन्द्र, एषं क्षत्रियं मम वर्धय; सः एव जनानां एको वृषा भूत्वा विराजतु। सर्वान् शत्रून् अपसारयतु; स्पर्धासु अहं विजयी भूयासम्। अस्य ग्रामे, अश्वेषु, गोषु च भागं ददातु; तस्यैव निश्चितो भागो अस्तु, न तु शत्रोः। सः राज्ञां मध्ये उत्तमं स्थानं प्राप्नुयात्; हे इन्द्र, अस्य सर्वान् शत्रून् निःशेषय। सः धनिनां मध्ये धनपतिर्भवतु, प्रजायाः प्रमुखः, राजा च। हे इन्द्र, अस्मिन् महतीः श्रीः स्थापय; शत्रोः श्रीं हापय। अस्मै, हे द्यावापृथिवी, बहुधनं समर्पयताम्, यथा दुग्धदायिन्यः गावः उष्णं पयः ददाति। एष राजा इन्द्राय प्रियः अस्तु, गवे, ओषधिषु, पशुषु च प्रियः अस्तु। इन्द्रं विजयं ददाति, तम् उत्तरे योजयामि; येन नराः जयन्ति, न च पराजीयन्ते। सः त्वां नराणां मध्ये एको वृषा, सर्वेषां नृपतिनां श्रेष्ठः करोतु। त्वं उच्चः, शत्रवः अधः, हे राजन्; ये च ते विरोधिनः, ते सर्वे अधः स्युः। एको वृषा, इन्द्रस्य मित्रं भूत्वा, चिरंजीवी भव; शत्रवः निगृह्यन्ताम्, हविः वह। सिंहस्य रूपेण सर्वान् जनान् उपशोषय; व्याघ्रस्य रूपेण शत्रून् अपसारय। एको वृषा, इन्द्रस्य मित्रं भूत्वा, चिरंजीवी भव; शत्रवः निगृह्यन्ताम्, अन्नं वह। आग्नेयकथायाम्—आग्निं प्रथमं, प्राज्ञं, पाञ्चजन्यं, येन नानाविधैः प्रज्वलितः, तम् आवहामः, यो गृहे गृहे प्रविश्य, पापात् नः मोचयतु। यथा त्वं, हे जातवेदः, हविः वहसि, यथा यज्ञं बुद्ध्या स्थापयसि, तथा नः देवेषु सौम्यं कुरु; पापात् नः मोचयतु। यम् उत्तमेन हविषा प्रार्थयन्ति, अनेककर्मभिः आह्वयन्ति, असुरघ्नं, यज्ञवर्धनं, घृताहुतिं, तं ह्वयामः; पापात् नः मोचयतु। जातवेदसम्, सुवंशं, सर्वव्यापिनं वैश्वानरम्, वह्निं ह्वयामः; पापात् नः मोचयतु। येन ऋषयः बलं प्रज्वलितवन्तः, येन वीराः असुराणां बलं निगृह्य, येन इन्द्रः पाणीन् अग्निना विजित्य, सः पापात् नः मोचयतु। येन देवाः अमृतत्वं प्राप्नुवन्, येन मधु ओषधयः कृताः, येन देवाः सूर्यं प्राप्नुवन्; सः पापात् नः मोचयतु। यस्य क्षेत्रे इदं सर्वं दीप्तम्, यत् जातं यच्च अजायत, तं अग्निं स्तौमि, शरणं याचे; सः पापात् नः मोचयतु। इन्द्रस्य स्तुतिः—वयं इन्द्रस्य कर्माणि पूजयामः, सदा जयिनं, वृत्रहन्तारम्; अस्माकं स्तुतयः तं प्राप्नुवन्ति। यः यजमानस्य आह्वाने आगच्छति, शुभकृद् अस्ति; सः पापात् नः मोचयतु। यः बलिनां मध्ये बली, दृढबाहुः, येन दानवानां बलं भग्नम्, येन नद्यः जिताः, येन गावः; सः पापात् नः मोचयतु। यः नराणां मध्ये वृषा, ज्योतिःवित्, यस्य शिलाः वीर्यं प्रगाच्छन्ति, यस्य यज्ञे सप्त ऋत्विजः रमन्ते; सः पापात् नः मोचयतु। यस्य वृषाः, प्रावाराः, सिञ्चनाः, यस्य दीप्तिगायका भक्ताः, यस्मै शुद्धः सोमः मन्त्रेण समर्प्यते; सः पापात् नः मोचयतु। यस्मिन् सोमयाजिनः प्रीतिं इच्छन्ति, यं युद्धे धन्विनं आह्वयन्ति, यस्मिन् स्तोमः विश्रान्तिं लभते, यस्मिन् बलं; सः पापात् नः मोचयतु। यः कर्मणां कृते प्रथमः जातः, यस्य शक्तिः आदौ ज्ञाता, येन उत्तिष्ठता वज्रेण अहिः हतः; सः पापात् नः मोचयतु। यः सेनां युद्धे नयति, यः बलिनं च दुर्बलं च संयोजयति, तम् अहम् इन्द्रं स्तौमि, आह्वयामि; सः पापात् नः मोचयतु। वायोः सवितुः च स्तुतिः—वायोः सवितुः कर्माणि पूजयामः, यावत् तयोः शक्ति विस्तारिता, यावन्तः पन्थानः रक्ष्यन्ते, सर्वस्य पालकौ भूत्वा; तौ पापात् नः मोचयेताम्। यस्यौ मितानि अन्तरिक्षस्य सीमाः, येन पृथिव्याः द्यावः च पूर्णे, यस्य आगमनं कश्चन न अतिक्रामति; तौ पापात् नः मोचयेताम्। तवाज्ञया, हे सवितः, जनाः स्थितिं लभन्ते; उदयने, अस्तमने च, हे दीप्तमान्, तव प्रभावः। वायुः सविता च लोकान् रक्षतः; तौ पापात् नः मोचयेताम्। वायोः सवितुः च समस्तं पापं, रक्षांसि, क्रूरकर्माणि अपसारयताम्; बलं तेजश्च ददातम्; तौ पापात् नः मोचयेताम्। सविता वायुः च मे धनं, समृद्धिं ददाताम्; कौशलं, सौभग्यं शरीराय ददाताम्; सर्वं अमङ्गलं अपसारयेताम्; तौ पापात् नः मोचयेताम्। सविता वायुः च महतीनां प्रीत्या, महता साह्येन नः प्रमुदयेताम्; अस्मासु वृष्टिं वहतम्; तौ पापात् नः मोचयेताम्। तयोः श्रेष्ठानि वरदानि गृहे स्थापितानि; सवितारं वायुम् च अहं स्तौमि; तौ पापात् नः मोचयेताम्। द्यावापृथिव्योः स्तुतिः—उभे द्यावापृथिवी, महत्यौ, उदारयौ, चेतनयौ, याः अतीतानि मापयित्वा व्याप्य स्थिते, निधिः समृद्धेः अभवताम्; पापात् नः मोचयेताम्। निधिः समृद्धेः, दिव्ये, विस्तीर्णे, पुण्ये, विशालायौ; द्यावापृथिवी, मम प्रति प्रीतये भवताम्; पापात् नः मोचयेताम्। अश्रामे, उत्तमोष्णे, अहम् आवहामि, विशालायौ, गम्भीरायौ, पण्डितैः पूज्ये; द्यावापृथिवी, मम प्रति प्रीतये भवताम्; पापात् नः मोचयेताम्। याः अमृतं वहतः, हविः वहतः, प्रवाहान् वहतः, मनुष्यं वहतः; द्यावापृथिवी, मम प्रति प्रीतये भवताम्; पापात् नः मोचयेताम्। याः गावः वहतः, वनस्पतीन् वहतः, यत्र सर्वाणि भूतानि स्थितानि; द्यावापृथिवी, मम प्रति प्रीतये भवताम्; पापात् नः मोचयेताम्। याः सोमेन, घृतेन तृप्यन्ति, याभ्यां विना अमृतं न संभवति; द्यावापृथिवी, मम प्रति प्रीतये भवताम्; पापात् नः मोचयेताम्। यत् अयं मनुष्यः शोचति, यत् कृतं मनुष्येण, न देवैः, द्यावापृथिवी स्तौमि, शरणं याचे; पापात् नः मोचयेताम्। मरुतां स्तुतिः—मरुतः आह्वयामि; ते मम पक्षे वदन्तु, बलं विजयं च ददतु; यथा शीघ्राश्वाः साहाय्याय युज्यन्ते, तथा पापात् नः मोचयन्तु। एवं, एतेषु मन्त्रेषु, गावः, इन्द्रः, अग्निः, वायुः, सविता, द्यावापृथिवी, मरुतः च, सर्वे देवाः पापात् मोचनाय, बलाय, श्रियै, सौम्याय, कल्याणाय च, भक्तजनस्य प्रार्थनां श्रुत्वा, तस्य रक्षां, समृद्धिं च ददातु।