दिव्यपक्षिणः शिष्यः त्वं असि। सा पृथिवीं आरोहितवती, नववधूवत् गृहं नीतवती, क्लान्ता। सहस्राक्ष देवः ताम् मम दक्षिणे हस्ते स्थापितवान्; तया अहं सर्वं पश्यामि—दासं च आर्यं च। त्वं स्वस्वरूपाणि दर्शय, मा आत्मानं गुह्यं कुरु; सहस्राक्ष, यत् अत्र अस्ति, तद् पश्य। यक्षिणीः दर्शय, यक्षान् दर्शय, सर्वान् रक्षांसि दर्शय; एतदर्थं त्वां, ओषधिं, गृह्णामि। त्वं कश्यपस्य चक्षुः, चतुर्दृग् शुनीनः च; रक्षः मा गुह्यं कुर्यात्, यथा सूर्यः व्योम्नि प्रकाशमानः विचरति। त्वं मां ऊर्ध्वग्रहात्, परिपासकयक्षात् रक्ष; एतया अहं सर्वं पश्यामि—दासं च आर्यं च। यो मध्यं अन्तरिक्षं याति, यो व्योमात् परं सरति, यो पृथिवीं स्वामीं मन्यते—तं रक्षः अस्मभ्यं दर्शय। गावः आगच्छन्; सौभाग्यं आनयन्। ताः गोष्ठे स्थातुं, अस्मभ्यं रवं कर्तुं। ताः बहुरूपाः, बहुप्रजन्याः, इह सन्तु; ताः इन्द्राय पूराणाः उषसः इव, बहुक्षीरं ददतु। इन्द्रः यजमानं च स्तोत्रिणं च अनुगृह्णाति; सः उदारः, स्वं न अवरुध्यति। तस्य धनं सततं वर्धयन्, अविभक्तं दिव्यं धनं कोशे स्थापयति। ताः न नष्टाः, न च चौरः ताः हिंसति; न शत्रुः, न रिपुः ताः जयति। एभिः गावः देवाः पूज्यन्ते, दानं क्रियते; पशुपतिः ताभिः समृद्धिम् आप्नोति। न कृमिः, न कीटः ताः प्राप्नोति; न ताः कृतं विषं समीपं गच्छन्ति। ताः गावः यजमानस्य निमित्तं विस्तीर्णं निर्भयम् विचरन्ति। गावः सौभाग्यं, गावः इन्द्रः—गावः अहम् इच्छामि, सोमस्य प्रथमं भागम्। एताः गावः, जनाः, इन्द्रस्य; हृदयेन, मनसा इन्द्रम् इच्छामि। गावः कृशं पुष्टिं यच्छन्ति, अप्रियं सुन्दरं कुर्वन्ति। गृहं शुभं कुरुत, मङ्गलवचनं वदत; तासां कीर्तिः सभायाम् महान्। प्रजन्याः, दीप्ताः, शुद्धाः, निर्मलजलपिबन्त्यः, सुस्रोतः—न चौरः, न निन्दकः ताः अधिपत्यं कुर्यात्; रुद्रस्य शरः ताः दूरं गच्छतु। इन्द्र! एतं क्षत्रियं वर्धय; तम् एकं वृषभं जनानां मध्ये कुरु। सर्वान् शत्रून् दूरं कुरु; स्पर्धायां अहम् तान् जयामि। ग्रामे, अश्वेषु, गोषु तस्य भागं देहि; स्थिरं भागं देहि, न शत्रवे। अधिपतित्वं राज्ञां मध्ये तस्य देहि; इन्द्र! तस्य सर्वान् शत्रून् नुद। सः धनिनां मध्ये धनस्वामीः भवतु, जनानां नायकः, राजा; इन्द्र! तस्य महद् तेजः स्थापय, शत्रुं तेजहीनं कुरु। तस्य, हे दिवौ, पृथिवि, बहु धनं यच्छताम्, यथा दुग्धगावः उष्णं क्षीरं यच्छन्ति। सः राजा इन्द्रप्रियः भवतु, गोप्रियः, ओषधिप्रियः, पशुप्रियः। उत्तरे विजयीं इन्द्रं ते युञ्जामि, येन नराः जयन्ति, न पराजिताः। सः त्वां एकं वृषभं कुर्यात्, नरराज्ञां मध्ये अग्रं। त्वं उच्चः, ते प्रतिस्पर्धकाः अधः, हे राजन्, सर्वे ते शत्रवः। एकवृषभः, इन्द्रमित्रः, दीर्घायुष्मान् भव; शत्रवः उपशान्ताः, हविः आनय। सिंहरूपेण सर्वान् जनान् भक्षय; व्याघ्ररूपेण शत्रून् नुद। एकवृषभः, इन्द्रमित्रः, दीर्घायुष्मान् भव; शत्रवः उपशान्ताः, अन्नं आनय। अग्निं प्रथमं, प्रज्ञं, पाञ्चजन्यं, यं विविधेन ज्वालयन्ति—तम् वयं गृहे गृहे अन्विष्यामः; सः अस्मान् पापात् विमोचयतु। यथा त्वं, जातवेदः, हविः वहसि, यथा यज्ञं बुद्ध्या विधासि, तथा अस्मभ्यं देवात् शुभं कुरु; सः अस्मान् पापात् विमोचयतु। यं श्रेष्ठेन हविषा उपयजन्ति, यं बहुभिः कर्मभिः आह्वयन्ति, रक्षःविनाशकं, यज्ञवर्धनं, घृतार्चितं—तम् आह्वयामः; सः अस्मान् पापात् विमोचयतु। अग्निं, जातवेदसः, सुवर्णं, सर्वव्यापिनं वैश्वानरं, हविवाहनं आह्वयामः; सः अस्मान् पापात् विमोचयतु। येन ऋषयः तेजः ज्वालयन्ति, येन वीराः रक्षःबलं विजिग्युः, येन इन्द्रः पाणीन् अग्निना जयति—सः अस्मान् पापात् विमोचयतु। येन देवाः अमृतत्वं प्राप्तवन्तः, येन मधुराः ओषधयः कृताः, येन देवाः सूर्यं प्राप्तवन्तः—सः अस्मान् पापात् विमोचयतु। यस्य अधिपत्ये इदं दीप्तम्, यत् जातम्, यत् अजायत—तम् अग्निं, स्तुतं, शरणं, आह्वयामि; सः अस्मान् पापात् विमोचयतु। इन्द्रं, सततविजयं, वृत्रहन्तारम्, वयं पूजयामः; अस्माकं स्तुतयः तं प्राप्ताः। यः यजमानस्य आह्वानं शृणोति, शुभकृत्—सः अस्मान् पापात् विमोचयतु। यः महिषु महाबलः, दृढबाहुः, दानवानां बलं भङ्क्तवान्, येन नद्यः विजिताः, येन गावः—सः अस्मान् पापात् विमोचयतु। यः पुरुषेषु वृषभः, ज्योतिःवेदः, यस्य शिलाः वीर्यं घोषयन्ति, यस्य यज्ञे सप्त ऋत्विजः प्रियतमाः—सः अस्मान् पापात् विमोचयतु। यस्य बलिनः, वृषभाः, अभिषेचनकर्तारः, यस्य ज्योतिगायका भक्ताः, यस्मिन् शुद्धः सोमः अभिषिक्तः, मन्त्रेण भूषितः—सः अस्मान् पापात् विमोचयतु। यस्य अनुग्रहं सोमयाजिनः इच्छन्ति, यं युद्धे धनुर्धरं आह्वयन्ति, यस्मिन् स्तोत्रं विश्रामं प्राप्तम्, यस्मिन् बलम्—सः अस्मान् पापात् विमोचयतु। यः कर्मणां कर्तुः प्रथमः जातः, यस्य शक्तिः आदौ विज्ञाता, येन उद्यतं वज्रं नागं निहतम्—सः अस्मान् पापात् विमोचयतु। यः सेनान्यः युद्धे, यः बलिनः दुर्बलान् संयोजयति, यं अहम्, सहायम् इच्छन्, स्तुत्वा आह्वयामि—इन्द्रं; सः अस्मान् पापात् विमोचयतु। वायोः, सवितुः च कर्माणि वयं पूजयामः, यावत् तयोः शक्ति विस्तारः; ये पथः रक्षन्ति, सर्वस्य रक्षकौ भूत्वा—उभौ अस्मान् पापात् विमोचयताम्। यस्य मितानि अन्तरालानि लोकानां सीमाः, येन पृथिव्याः आकाशस्य च प्रदेशः पूर्णः, यस्य आगमनं न कश्चन अतिक्रामति—उभौ अस्मान् पापात् विमोचयताम्। तव आज्ञया, हे दीप्तमान्, जनाः स्थाति; यदा त्वं उदयसे, अस्तं गच्छसि, हे प्रकाशमान्। वायुः, सविता च, लोकान् रक्षतः—उभौ अस्मान् पापात् विमोचयताम्। वायुः, सविता च, सर्वं दुष्टं, रक्षांसि दूरं कुरुतम्, यक्षान् विनाशयताम्; उभौ बलं वीर्यं च दत्तम्—उभौ अस्मान् पापात् विमोचयताम्। सविता, वायुः च, मे धनं, समृद्धिं यच्छताम्; कौशलं, सौभाग्यं मे देह्यः; सर्वं दुरितं दूरं कुरुतम्—उभौ अस्मान् पापात् विमोचयताम्। एवं दिव्यैः शक्तिभिः, ओषधिभिः, गवाम्, अग्निना, इन्द्रेण, वायुः, सविता च, मनुष्यः पापात् विमुच्यते, सौभाग्यं, विजयं, शुद्धिं च प्राप्नोति।