श्रूयताम्, भगवन्तः, अथर्ववेदस्य दिव्येषु मन्त्रेषु यथाक्रमम् एकस्मिन् प्रवाहे कथा इयं प्रवर्तते— अपामार्गः नाम औषधिः सन्दर्श्यते, या बन्धूनां कर्त्री, श्वशुराणां च कर्त्री, मन्त्रेणैव सा निर्मिता। सा अपत्यं प्रवाहिण्या नदीव वर्षासु छिनत्ति। सा ब्राह्मणस्य, कण्वस्य, नार्षदस्य च तेजसा समर्थिता, दीप्त्या सह प्रसरति, यत्र या औषधिः गच्छति, तत्र भयस्य स्थानं नास्ति। सा सर्वासां औषधीनां अग्रे अग्रे प्रकाशमाना दीप इव गच्छति, हान्याः रक्षिका, रक्षसां च हन्त्री अस्ति। देवैः प्राच्ये काले, असुरान् यदा अपामार्गेण पृथक् अकुर्वन्, तदा सा औषधिः अपामार्गः औषधीषु जाताऽभूत्। सैव औषधिः शतशाखा विभज्यते, विभज्यते इति तस्याः पितुर् नाम, सा विभज्यते इति हि, प्रतिद्वेषिणं विभज्य प्रतिनिवर्तय। या स्थिरायां पृथिव्यां नोत्पन्ना, सा विस्तीर्णा प्रवर्तते, सा धूपिता सन् प्रतिनिवर्तिनं प्रति प्राप्नुयात्। सा औषधिः प्रतिनिवृत्ता जाता, फलं च प्रतिनिवृत्तं, मम मार्गात् सर्वं पाप्मानं अपाकुरु, विनाशं च निवर्तय। शतेन मां पाही, सहस्रेण रक्ष, इन्द्रेण तव मध्ये, हे औषधे, तीक्ष्णं बलं स्थापितम्। एवं सा देवी औषधिः सर्वदृश् सञ्जाता, सा पुरतः पश्यति, पृष्ठतः च पश्यति, दूरं च पश्यति, सर्वं पश्यति—स्वर्गं, अन्तरिक्षं, पृथिवीं च। स्वर्गास्तिस्रः, पृथिव्यस्तिस्रः, षट् दिशः पृथक्, ताभिः, हे दिव्ये औषधे, सर्वाणि भूतानि पश्यामि। सा दिव्यपक्षिणः कनीनिका, सा पृथिव्याम् आरोपिता, वधूः इव श्रान्ता। सहस्राक्षेण देवेन सा दक्षिणे हस्ते स्थापिताऽभूत्; तया अहं सर्वं पश्यामि, दासं च आर्यं च। स्वरूपाणि प्रकाशय, मा गुह्याः भव; त्वं सहस्राक्षि, यत् अत्र अस्ति, तद् पश्य। माया-कृत्याः, मायाविनः, सर्वान् रक्षांसि दर्शय; एतेन त्वां गृह्णामि, हे औषधे। त्वं कश्यपस्य नेत्रम्, चतुर्दृशः शुनीनः च; मा रक्षः गुह्यं कारय, सूर्यः यथा व्योम्नि प्रकाशते। ऊर्ध्वग्रहात्, परिवेष्टारं मायाविनं च मां पाही; एतेन अहं सर्वं पश्यामि, दासं च आर्यं च। यो मध्ये व्योम्नि पतति, यो व्योमात् परं स्रवति, यो पृथिवीं स्वामिनं मन्यते, तं रक्षः अस्मभ्यं प्रकाशय। एवमुक्ते, गावः आगच्छन्, सौभाग्यं वहन्त्यः। गोष्ठे ताः प्रतिष्ठन्ताम्, अस्माकं कृते रोरुवतीः। बहुरूपाः, बहुप्रजा गावः सन्तु, इन्द्राय पूर्वा उषसः इव पयः ददतु। इन्द्रः यजमानं स्तोतारं च प्रीणाति, सः मुक्त्वा न ददाति। सः तस्य धनं सदा वर्धयन्, अविभक्तं दिव्यम् ऐश्वर्यं कोषे स्थापयति। ताः गावः न नश्यन्ति, न च चौरः ताः हिंसति; न च रिपुः, न द्वेषी ताः जयति। एभिः गावः देवाः पूज्यन्ते, दातव्यं च दत्तम्; पशुपतिः ताभिः समृद्धिं प्राप्नोति। न कश्चन कृमिः, न कश्चिद् कीटः ताः प्राप्नोति; न च ताः विषस्य समीपं गच्छन्ति। गावः विस्तीर्णाः, निर्भयाः, यजमानस्य कृते विचरन्ति। गावः एव लक्ष्मीः, गावः एव इन्द्रः; अहम् इन्द्रस्य गावः कामये, सोमस्य भागम्। एताः गावः, जनाः, इन्द्रस्य एव; हृदया मनसा च अहम् इन्द्रं कामये। गावः कृशं पुष्णन्ति, अप्रियं प्रियं कुर्वन्ति; गृहं शुभं कुर्वन्तु, मङ्गलवाचः वदन्तु; तासां कीर्तिः सभासु महान्। गावः प्रजावन्त्यः, दीप्ताः, शुद्धाः, स्वच्छजलपाः, उत्तमानदीपाः; न चौरः, न पिशुनः ताः अधिपत्यं कुर्वन्तु; रुद्रस्य अस्त्रम् अपसृत्यास्तु। हे इन्द्र, अस्य क्षत्रियस्य वृद्धिं कुरु; तम् एकं वृषभं जनानाम् कुरु। सर्वान् शत्रून् अपसारय; स्पर्धासु तम् अहं जयानि। ग्रामे, अश्वेषु, गोषु च तस्मै भागं ददातु; स्थितं भागं ददातु, न तु शत्रवे। सः राज्येषु उच्चतमं स्थानं प्राप्नुयात्; हे इन्द्र, सर्वान् शत्रून् तस्य संक्षिप। सः धनिनां मध्ये धनपतिर्भवतु, जनानां प्रमुखः, राजा च। हे इन्द्र, तस्मिन महान् तेजो स्थापय; शत्रुं तस्य तेजोहीनं कुरु। अस्य कृते, हे द्यावापृथिवी, बहुधनं ददातं, यथा दुह्यमानाः गावः क्षीरं दुहन्ति। एष राजा इन्द्राय प्रियः, गावः, ओषधयः, पशवः च प्रियाः स्युः। उत्तरे विजयदायकं इन्द्रं तुभ्यं युञ्जे, येन नराः जयन्ति, न पराजीयन्ते। सः त्वां एकं वृषभं नराणां कुर्यात्, मानवेषु अग्रं च। त्वं उच्चः, ते प्रतिद्वन्द्विनः अधः, हे राजन्, ये च ते शत्रवः। एकवृषभः, इन्द्रस्य सखा, दीर्घायुषी भूत्वा, शत्रवः ते निगृह्यन्ताम्, हविः आनीयताम्। सिंहस्य रूपेण सर्वान् जनान् भक्षय, व्याघ्रस्य रूपेण शत्रून् अपसारय। एकवृषभः, इन्द्रस्य सखा, दीर्घायुषी भूत्वा, शत्रवः ते निगृह्यन्ताम्, अन्नं आनयतु। अग्नये प्रथमाय, प्राज्ञाय, पाञ्चजन्याय, येन नानाप्रकारेण सन्तः सन्तप्यन्ते, तम् अग्निं वयं सर्वगृहान् प्रविश्य उपास्महे; सः पाप्मनः अस्मान् मोचयतु। यथा त्वं, हे जातवेदः, हविः वहसि, यथा यज्ञं बुध्या स्थापयसि, एवं देवात् अस्मभ्यं शुभं कुरु; सः पाप्मनः अस्मान् मोचयतु। यम् अग्निं श्रेष्ठेन हविषा यजन्ति, नानाकर्मभिः आह्वयन्ति, रक्षःहन्तारं, यज्ञवर्धनं, घृताहुतं, तम् वयं आह्वयामः; सः पाप्मनः अस्मान् मोचयतु। अग्निं जातवेदसं, सुसंस्कृतं, सर्वव्यापिनं वैश्वानरं, वह्निं वयं आह्वयामः; सः पाप्मनः अस्मान् मोचयतु। येन ऋषयः बलं प्रज्वलयन्ति, येन महान्तः रक्षसां शक्तिं निगृह्णन्ति, येन इन्द्रः पाणीन् अग्निना विजिग्ये—सः पाप्मनः अस्मान् मोचयतु। येन देवाः अमृतत्वं प्राप्नुवन्, येन मधुराः ओषधयः कृताः, येन देवाः सूर्यं प्राप्नुवन्—सः पाप्मनः अस्मान् मोचयतु। यस्य क्षेत्रे इदं दीदायते, यत् जातं, यत् अजायत, तस्मै अग्नये, स्तुताय, शरण्याय, वयं आह्वयामः; सः पाप्मनः अस्मान् मोचयतु। इन्द्रं वयं पूजयामः, सदा विजयीं, वृत्रहन्तारं; अस्य स्तुतयः तम् प्रति आगच्छन्। यः यजमानस्य आह्वानं प्रतिगृह्णाति, शुभकृत् सः—सः पाप्मनः अस्मान् मोचयतु। यः महताम् अपि मध्ये महावीर्यः, बली, दानवानां बलं भिन्दन्, येन सिन्धवः विजिताः, येन गावः—सः पाप्मनः अस्मान् मोचयतु। एवं, मन्त्रेषु प्रतिपादितः अपामार्गः औषधिः, गावः, राजा, अग्निः, इन्द्रः च, सर्वे देवाः, सर्वे रक्षांसि, सर्वे जनाः, एवं दिव्यायाम् कथायाम् एकत्र सन्निविष्टाः।