अपामार्गस्य महिमानं ऋषयः प्राचीनकाले स्तुत्वा वदन्ति—यः पिपासां क्षुधं च, अक्षेषु पराजयं च, अस्य साहाय्येन अपोहनं करोति। अपामार्गः सर्वेषां ओषधीनां अधिपः एव; तेन एव ये उपसन्नानि दुष्टानि, तानि अपोहमः, स च रोगनिवारणरूपेण विचरति। अहं दिवा सूर्यसमं प्रकाशं करोमि, रात्रिं सम्यग् पूर्णां करोमि; सत्यम् एव रक्षार्थं स्थापयामि—रसायनस्य प्रभावः स्यात्। यः कश्चित् अबुद्धिमन्तं गृहं जपकर्मणा प्रविशति, स वत्सः मातरं यथा, पुनः प्रत्यागच्छतु। यः पापं कृत्वा अन्यस्य हान्यर्थं यतते, तस्य तद् दग्धे सति, अनेकानि शिलाखण्डानि शब्दयन्ति। अपामार्गः सहस्रशक्तियुक्तः, शरैः, छायया च रहितः, जपं कृत्वा, प्रियं प्रियात् अपहर्तुं समर्थः। एषया ओषध्या सर्वं जपं अपोहमि—क्षेत्रे, पशुषु, जनानां मध्ये वा यः कृतः। यः कश्चित् कृत्वा अपूर्णं कृतवान्, पादं वा अङ्गुलिं वा छित्त्वा, स आत्मनः च अस्माकं च हितं कृतवान्, स्यात् सविता तं तापयतु। अपामार्गः क्षेत्रस्य दुष्टानि, शापं च अपोहतु; जपकारिण्यः अपसरयतु, सर्वान् शत्रून् अपोहतु। अपामार्गेन जपकारिण्यः अपोह्य, सर्वान् शत्रून् अपसर्य, सर्वं तद् अपोहमः। अपामार्गः बान्धवकर्त्ता, श्वशुरकर्त्ता च; मन्त्रेण कृतः, सन्ततिं नदीव वृष्टिकाले छिनत्ति। ब्राह्मणेन, कण्वेन, नार्षदेन च समर्थः, स तेजसा युक्तः, यत्र स गच्छति, तत्र भीः नास्ति। स ओषधीः अग्रे गच्छन्, दीप्तिमान् प्रकाशवत्, रक्षिता च, राक्षसानां च नाशकः। यदा देवाः असुरान् अपामार्गेण पृथक् अकुर्वन्, तदा अपामार्गः ओषधीषु जातः। विदारणः, शतशाखी—विदारणः तव पितुः नाम; त्वं अपि प्रतिद्रव, यः अस्मान् आक्रमति। अस्थिरे पृथिव्यां उत्पन्नः, विश्वं व्याप्य गतः, स धूमीकृतः प्रतिनिवर्तिनं प्राप्नुयात्। त्वं प्रतिनिवृत्तः जातः, प्रतिप्रवृत्तिफलः; सर्वं पाप्मानं मम मार्गात् अपसारय, विनाशं च निवर्तय। शतेन मां पाही, सहस्रेण रक्ष; इन्द्रेण तव मध्ये, ओषधे, घोरं वीर्यं स्थापितम्। सा देवी अग्रे पश्यति, पृष्ठतः पश्यति, दूरं पश्यति, सर्वं पश्यति; सा सर्वं पश्यति—द्यां, अन्तरिक्षं, पृथिवीं च। त्रिणि द्यावः, त्रिणि पृथिव्यः, षट् दिशः पृथक्; त्वया, दिव्ये ओषधे, सर्वाणि भूतानि पश्यामि। त्वं दिव्यपक्षिणः नेत्रम्; सा पृथिव्यां आरोपिता, वधूः यथा श्रान्ता गृहं नीयते। सहस्राक्षेण देवेन सा मम दक्षिणे हस्ते स्थापिताऽभूत्; तया अहं सर्वं पश्यामि—दासं च, विश्पतिं च। रूपाणि प्रकाशय, मा गुह्याः; त्वं सहस्राक्षि, यत् अत्र अस्ति, तद् पश्य। मां जपकारिण्यः दर्शय, जपकारिणः दर्शय; सर्वान् रक्षांसि दर्शय, एतदर्थं त्वां गृह्णामि, ओषधे। त्वं कश्यपस्य नेत्रम्, चतुर्नेत्रस्य शुनीनः च; मा रक्षः निह्नुतम्, सूर्यः यथा आकाशे प्रकाशते। मां ऊर्ध्वग्रहात्, परिवेष्टारं जपकारिणं च रक्ष; अनेन अहं सर्वं पश्यामि—दासं च, विश्पतिं च। यो अन्तरिक्षे पतति, यो दिवं परि शीयते, यो पृथिवीं स्वामिनीं मन्यते—तम् अस्मभ्यं रक्षः प्रकाशय। गावः आगच्छन्; शुभां भाग्यं वहन्त्यः। गोष्ठे स्थाप्यन्ताम्, अस्माकं कृते रोरुवन्तु। बहुरूपाः, प्रजावन्तः भूत्वा, अत्र सन्तु; इन्द्राय पूर्वा उषसः इव, पयः वहन्तु। इन्द्रः यजमानं स्तौतारं च प्रीयते; स दाता, स्वं न रुणद्धि। स तस्य सम्पदं वर्धयन्, अविभक्तं दैवीं धनेषु निधत्ते। ताः न नश्यन्ति, चौरः न हिंसति; न शत्रुः, न द्वेषः ताः जयति। एभिः गावः देवाः पूज्यन्ते, दत्तं च; पशुपतिः ताभिः समृद्धिं प्राप्नोति। न कृमिः, न कीटः ताः गच्छन्ति, न विषं ताः स्पृशति। ताः गावः विस्तीर्णा, निर्भया, मृत्युलोके यजमानस्य कृते विचरन्ति। गावः श्रीः, गावः इन्द्रः—गावः एव सोमस्य प्रथमांशः; गावः इच्छेयम्। एता गावः, जनाः, इन्द्रस्य एव; मनसा च, हृदया च इन्द्रं इच्छामि। यूयं गावः कृशं पुष्णथ, अप्रियम् अपि सुन्दरं कुर्वथ। गृहम् शुभं कुरुत, मङ्गलवाचः वदत; सभा मध्ये यूष्माकं कीर्तिः महान्। प्रजावत्यः, दीप्तिमत्यः, शुद्धाः, निर्मलं जलं पिबन्त्यः; न चौरः, न अपवादकः ताः जयतु; रुद्रस्य अस्त्रं ताः न स्पृशतु। इन्द्र! एषं क्षत्रियं वर्धय; तम् एकं वृषभं जनानाम् कुरु। सर्वान् शत्रून् अपसारय; स्पर्धासु तम् अहं जयानि। ग्रामे, अश्वेषु, गवां मध्ये, तस्य भागं ददातु; स्थिरं भागं ददातु, न तु शत्रवे। स राज्ञां मध्ये श्रेष्ठः स्यात्; इन्द्र! तस्य सर्वान् शत्रून् निष्पीडय। स धनिनां मध्ये स्वामी स्यात्, जनानां मध्ये प्रमुखः, राजा च; इन्द्र! तस्मिन् महतीं श्रियं स्थापय, शत्रुं च श्रियाहीनं कुरु। तस्मै, हे द्यावापृथिवी, बहु धनं ददातमिव, दुग्धवतीव गावः। एष राजा इन्द्राय प्रियो भूयात्, गावः, ओषधयः, पशवः च प्रियं कुर्वन्तु। उत्तरस्यां दिशि विजयदं इन्द्रं तव कृते युञ्जे, येन नरः जयन्ति, न पराजीयन्ते। स त्वां एकं वृषभं नराणां मध्ये कुर्यात्, मानवेषु राजसु श्रेष्ठम्। त्वं उच्चः, शत्रवः अधः, हे राजन्, ये च ते प्रतिद्विषः। एकवृषभः, इन्द्रस्य सखा, दीर्घमायुः जीव; शत्रवः तव वश्याः स्यु:, हविः प्राविशतु।