अथ नवम्यां रात्रौ ये जनाः समुत्थिताः, ये गवां भक्षका, ये चौराः, तेषां मध्ये चतुर्थः अग्निः, मार्गनाशकः, अस्माकं पक्षे वदतु। सीसे कृते वरुणः प्रार्थ्यते, अग्निः अपि आहूयते, इन्द्रः तु तद् सीसकं दूरं नीतवान्—स एव तु अभिचारस्य नाशकः अस्तु। अयं रक्षांसि प्रतिषेधति, अयं दुष्टप्रवृत्तिं अपसारयति; अनेन सर्वाणि पिशाचजातानि भूतानि अहं प्रतिषेधामि। यदि कश्चन अस्माकं गावः, अश्वः, अथवा मनुष्यं हिंसति, तर्हि वयं तं सीसेन प्रहरिष्यामः, यथा अस्माकं पशवः न नश्येयुः। तत्र केचन स्त्रियः रक्ताम्बरधारिण्यः, पत्युविहीनाः, स्वस्रूणां सदृशाः, अग्रे प्रयान्ति; ताः तेजोविहीनाः तिष्ठन्तु। ज्येष्ठा त्वं स्थातुं, तदनन्तरं तिष्ठतु, मध्ये स्थातुं, कनिष्ठा अपि तिष्ठतु—सर्वा पंक्तिः स्थिरा भवतु। शतपात्राणां, सहस्ररत्नानां मध्ये एता मध्ये स्थिताः; अन्तयोः सहिताः, ताः व्यवस्थिताः। तव परितः बालुकया तु डोरीयुक्तः महाधनुः आकृष्टः अस्ति; स्थिरा भव, स्थिरा भव, कल्याणी भव। वयं दारिद्र्यं, दुर्लक्ष्यं, दरिद्रतां च अपसारयामः; यानि शुभानि, तानि अस्माकं सन्ततौ आगच्छन्तु, वैरं च नयाम। सविता अस्माकं पादयोः हस्तयोः च कलहं अपसारयत्; वरुणः, मित्रः, अर्यमन् च तद् अपाकुर्वन्; अनुमतिः अनुग्रहीत्वा तद् अपसारयत्—देवाः अस्मभ्यं समृद्धिं दत्तवन्तः। यत् ते शरीरस्य, केशेषु, अन्यत्र वा, तीक्ष्णं, तद् वचोभिः नाशयामः; देवः सविता तद् नयतु। व्याघ्रपादः, बलवान्, गोचौरः, नाशकः—यत् दुर्लक्ष्यं, पापं, तद् अस्मद्-विषयात् अपसारयामः। नः छिद्रकारिणः न प्रहरन्तु, न अतिच्छिद्रकारिणः प्रहरन्तु; हे इन्द्र, सर्वतः आगतानि शराणि अस्मद्-दूरं क्षिप। सर्वतः शराः अस्मद्-अपसृत्य पतन्तु, यत्र कुत्र वा सन्ति; दैवीमानुषी अस्त्राणि, शत्रून् विक्षिप। अस्माकं मध्ये स्वजनः, परजनः, बान्धवः, अथवा अपरिचितः ये प्रहरन्ति—रुद्रः तान् सर्वान् शरैः विक्षिपतु। योऽपि प्रतिद्वन्द्वी, न वा प्रतिद्वन्द्वी, यो द्वेष्टि, प्रहरति वा—सर्वे देवाः तं नाशयन्तु; प्रार्थना मे अन्तरङ्गकवचं भवतु। सोमदेवः अस्मिन् यज्ञे अनुग्राही अस्तु; हे मरुतः, अस्मान् अनुगृह्णीत। नः शत्रुः न जयतु, न किञ्चन पापं, न द्वेष्यं कर्म अस्मान् आप्नुयात्। यः अद्य पापिनं शस्त्रं उद्धरति, हे मित्र वरुण, तं अस्मद्-दूरं नयतं। इतः अथवा तस्मात् यः अपद्-भयः अस्ति, हे वरुण, तं अपसारय; तव महच्छत्रं व्याप्य, आपदं प्रतिषेध। स एव एवं आदेशितः, बलवान्, अजितः, रिपून् विजयी; तस्य मित्रं न कदापि हन्यते, न च सः कदापि पराजितः। स्वस्तिदाता, जनपतिः, विघ्नहन्ता, बली, महाबलः इन्द्रः, सोमपः, अभयदः, अस्माकं नगरं प्रविशतु। हे इन्द्र, विघ्नानि विक्षिप, शत्रून् निगृह्य पातय, ये प्रहरन्ति तान् तमसि क्षिप। रक्षांसि विक्षिप, विघ्नानि विक्षिप, शत्रोः जिह्वां भञ्ज; हे वृत्रहन् इन्द्र, ये अस्मान् आक्रामन्ति तेषां क्रोधं विक्षिप। हे इन्द्र, शत्रोः मनः विक्षिप, असूयकस्य चित्तं विक्षिप, महत् आच्छादनं अपसारय, श्रेष्ठं मार्गं ददातु, आपदं प्रतिषेध। तेजस्तव हृदयस्य उदितसूर्यं अनुयातु, तव सुवर्णवर्णं च; रक्तगवां वर्णेन त्वां संवेष्टयामः। रक्तवर्णैः त्वां परितः स्थापयामः दीर्घायुषं कृते, यथा त्वं अजरः, न च कदापि पाण्डुर्भवसि। ताः दिव्याः रक्तगावः, ताः रक्ताः, स्वस्वरूप-वयस्काः, ताभिः त्वां संवेष्टयामः। तव सुवर्णवर्णं शुक्लासु स्थापयामः, हरिद्रासु अपि सुवर्णवर्णं स्थापयामः। रात्रौ जातासि, हे ओषधे, शोभना, कृष्णा, श्यामा; एषा रात्रेः वर्णा, किलासस्य च श्यावस्य च। किलासं श्यावत्वं च नाशय, हे कृष्णे; स्ववर्णः त्वयि प्रविशतु, पाण्डुत्वं च नय। तव वासः कृष्णता, आधारः कृष्णता; हे कृष्णे ओषधे, किलासं श्यावत्वं च नाशय। यत् अस्थ्नः, मांसस्य, चर्मणः, यत् ब्राह्मणेन चिह्नितं, पाण्डुचिह्नं नश्यतु। श्वेतगृध्रः प्रथमः जातः; त्वं तस्य पित्तं अभवः; तदा राक्षसी युद्धे जित्वा वृक्षाणां रूपाणि व्यधात्। राक्षसी प्रथमं किलासस्य औषधं निर्मितवती, किलासनाशनं; त्वक् समं, किलासरहितं चकार। तव माता समाख्या समा, पिता अपि समः; हे ओषधे, त्वं समा, एषां समत्वं कुरु। या कृष्णा, समत्वकरिणी, पृथिव्याम् उद्दृता, सा एतत् साधयतु, रूपाणि पुनः स्थापयतु। यत्र अग्निः आपः च प्रविष्टवन्तौ, दग्धवन्तौ, यत्र ऋतधारिणः प्रणमन्ति, तत्र परमा उत्पत्तिः इति वदन्ति; सः प्राज्ञः अस्माकं ज्वरं नयतु। त्वं ज्वालासि, दहन्ती, स्पुलिङ्गासि, उत्पत्तिरसि वा, त्वं ह्रूढु नाम, हरिता देवता; सः प्राज्ञः अस्माकं ज्वरं नयतु। त्वं शोका, अशोका, अथवा वरुणराजस्य पुत्रः—त्वं ह्रूढु नाम, हरितदेवता—अस्मान् विज्ञाय ज्वरं नय। शीतज्वराय नमः, तीक्ष्णदाहिने नमः; अहं प्रणमामि। या द्विदिनं, प्रतिदिनं, तृतीयदिने वा आगच्छति, तस्मै ज्वराय नमः।