स्वर्गे जातः, समुद्रात् जातः, नदीभिः वह्यमानः, स सुवर्णजन्म शङ्खः, जीवनस्य पारगः रत्नः, अस्मान् पातु। स रत्नम् अपि समुद्रात् जातम्, वृत्रहन्तुः सूर्यस्य च जन्मा, अस्मान् सर्वत्र देवासुराणां शस्त्रभ्यः पातु। सुवर्णानां मध्ये त्वं एकः, सोमात् जातः, रथे दृश्यसे, तूणे दीप्तिमान्, त्वं अस्मान् दीर्घायुषः पारय। देवयानि सुकुमारास्थि एवं जातम्, स्वभावेन अप्सु चरति; त्वां आयुषे, तेजसे, बलाय, शतायुषे, शतं शरदः बध्नामि; सुकुमारः त्वां पातु। एवं, वृषभः पृथिवीं बिभर्ति, दिवम् अपि बिभर्ति; वृषभः विस्तीर्णं अन्तरिक्षम् अपि धारयति; षट् दिशः अपि वृषभः बिभर्ति, सर्वेषु लोकेषु प्रविष्टः। इन्द्र एव वृषभः, सः पशून् पालयति; त्रिचक्रं मार्गान् मिमीते; भूतं, भविष्यत्, लोकांश्च दुहन्, सः देवव्रतानि अनुवर्तते। इन्द्रः मनुष्येषु जातः, गृह्ये घर्मरूपेण अन्तर् सञ्चरति, दहन् दीप्तिमान्; सः उत्तमे गृहे, यत्र उत्तमा अपत्यानि, न चञ्चलः भवेत्, न खादेत्, न अदुह्यां दुहेत्, बुद्धिमान् सन्। अदुह्यैव लोकेषु पुण्यकर्मणि ददाति; शुद्धिः पूर्वतः तं पूरयति; वर्षा तस्य धारा, मरुतः स्तन्यं, यज्ञः पयः, दक्षिणा दुहानम्। यस्य स्वामी न यज्ञेशः, यस्य यज्ञः न स्वकीयः, यस्य न दाता न च ग्रहीता; सः सर्वं जयति, सर्वं बिभर्ति, सर्वं करोति—तं घर्मं वद, यः चतुष्पद् वा। येन देवाः शरीरं त्यक्त्वा स्वर्गं जग्मुः, अमृतस्य नाभिं प्राप्य; तेन, व्रततपसा घर्मस्य, पुण्यलोकं गच्छेम। इन्द्रः रूपेण, अग्निः वाहकः, प्रजापतिः परः, विराज्; सर्वे विश्वं वह्निं प्रविशन्ति, वैश्वानरं, अदुह्यां च; सः स्थिरं कृतवान्, धृतवान्। एषा अदुह्यायाः मध्ये यत्रायं वाहकः स्थाप्यते; यावद् पूर्वे स्थाप्यते, तावत् पश्चिमे अपि स्थाप्यते। यः सप्त दुहानस्थानि अदुह्यायाः क्रमशः वेद, सः प्रजां च लोकं च लभते; एवं सप्तर्षयः अविदन्। पद्भ्यां पिण्डितवन्तः, जानुभ्यां अन्नं अकृन्तन्; श्रमेण अदुह्या कृषकः च रसं प्राप्नुतः। एता द्वादश रात्रयः प्रजापतेः व्रतम्; यः तत्र ब्रह्म वेद, सः अदुह्यायाः व्रतम्। सा सायं दुह्यते, प्रातः दुह्यते, मध्यन्दिने च सर्वतः; यः दुहान्कालान् वेद, क्रमशः, सः जानाति। त्वं वैद्यः, भग्नस्य वैद्यः, छिन्नस्य वैद्यः; अवञ्चकः सः स्वस्त्ययनम् करोतु। यत् ते अभिहतम्, यत् भग्नम्, यत् ते शरीरे विदलितम्, सृष्टा शुभेन पुनः अङ्गानि संयोजयतु। ते मज्जा मज्जना सन्धीयताम्, संधिः संधिना; यत् मांसात् पतितम्, अस्थिना सह पुनर् वर्धताम्। मज्जा मज्जना, त्वचं त्वचा संयोजय; अस्थि रक्तेन, मांसं मांसना वर्धताम्। केशं केशे व्यवस्थितम्, त्वचं त्वचा योजय; अस्थि रक्तेन, हे औषधे, छिन्नं संयोजय। उत्तिष्ठ, गच्छ, अग्रे धाव; रथः सुचक्रः, सुवहः, सुबन्धनः; उत्तिष्ठ। यदि अक्षात् पतित्वा भग्नम्, अथवा शिलया ताडितम्, रिभवः रथस्याङ्गानि इव संधिं संधिना संयुञ्जन्। देवाः स्थापयामासुः, देवाः पुनरुत्थापयामासुः; देवाः पुनः समकुर्वन्, देवाः पुनः जीवयामासुः। एते द्वौ वातौ, हे वायो, नदीपारात् आगतौ; एकः कौशलं ददातु, अपरः पापं अपाकरोतु। वात, आरोग्यं आनय; वात, पापं अपाकुरु; त्वं विश्ववैद्यः, देवदूतः असि। देवाः एनं पान्तु, मरुतां गणाः पान्तु; सर्वाणि भूतानि एनं पान्तु, सः अपघातात् विमुक्तः भवतु। आशीर्भिः, स्वस्त्ययनैः त्वां उपागमम्; बलं ते ददामि, तीक्ष्णं, महाबलम्; रोगं त्वत्तः आपोहामि। एषा मे हस्तः शुभा, एषा मे हस्तः अतिशुभा; एषा विश्ववैद्यः, एषा शुभस्पर्शः। उभाभ्यां हस्ताभ्यां, दशाङ्गुलिभिः, अग्रवाच् जिह्वया, आरोग्यदाभ्यां हस्ताभ्यां त्वां स्पृशामि। अजातः अग्नेः तापात् अभवत्; सः आदौ जनयितारं अपश्यत्; तेन देवाः प्रथमं देवत्वं प्राप्नुवन्, तेन शुद्धाः बभूवुः। अग्निना सहोच्चैः स्वर्गं प्रयाहि, नेतॄन् हस्ताभ्यां वहन्; दिवः शिखरं स्पृश, देवैः सह गच्छ। पृथिव्याः उपरि मध्यं गच्छामि; मध्यात् दिवं गच्छामि; दिवः शिखरात् ज्योतिष्मन्तं लोकम् आगच्छम्। ये स्वर्गकामाः, ते न प्रतिपश्यन्ति; ते उभौ लोकौ गच्छन्ति; ये यज्ञं सर्वं विततान, ते गच्छन्ति। अग्ने, देवेषु प्रथमः गच्छ, देवमानुषयोः चक्षुः; ये यजमानाः, भृगुभिः सह, ते स्वर्गं प्राप्नुयुः, यजमानाः समृद्धिं लभन्ताम्। अजातं दुग्धं पिबामि, घृतं च, दिव्यं, महापक्षं, बहु पयः; तेन वयं पुण्यलोकं गच्छेम, उच्चैः स्वर्गं आरोहाम। पञ्चधान्यं पञ्चभिः अङ्गुलिभिः, स्रुचः सह उत्थापय; अजातस्य शीर्षं पूर्वदिशि स्थापय, दक्षिणं दक्षिणदिशि स्थापय। अजातस्य भस्म पश्चिमदिशि स्थापय, वामं उत्तरदिशि स्थापय; पृष्ठं ऊर्ध्वं स्थापय, अधिष्ठानं स्थाणौ स्थापय, मध्ये अन्तरिक्षे स्थापय। पक्वम् अजातं घृतैः सिञ्च, त्वचा आच्छादय, सर्वाङ्गसम्पन्नम्; सः उच्चैः स्वर्गं गच्छतु, चतुर्दिशं पादैः तिष्ठतु। दिशः उत्तिष्ठन्तु, मेघवाहिनः वाताः प्रयान्तु; बलवन्तः गर्जन्तः मेघजला आपः पृथिवीं तर्पयन्तु।