एकदा, दिव्यौषधस्य महिमा कथ्यते। सा लेपस्वरूपिणी, यया अङ्गमङ्गानि व्याप्य, कठिनं कठिनं स्पृशन्ती, रोगमपि तस्याः तीक्ष्णत्वेन दूरं नयति, यथा मध्ये दन्तः कषायं निष्कासयति। यं जनं एषा लेपः धारयति, तं न शापः, न अभिचारः, न विलापः, न विषस्य व्यापनं स्पृशन्ति। सा लेपः अस्मान् अशान्तमन्त्रात्, दुष्स्वप्नात्, दुष्कर्मणः, मलात्, नेत्रपीडायाः तीक्ष्णत्वात् रक्षतु। एतद्विदित्वा, अहं सत्यं वदामि, न तु मिथ्या—मम अश्वः, गावः, आत्मा, तव पुरुषश्च, सर्वे रक्ष्यन्ताम्। एषस्य लेपस्य त्रयः सेवकाः—ज्वरः, क्षयः, दाहः च; त्रिककुद् पर्वतः तस्य पिता। यदा त्रिककुद्-सम्भूतः लेपः हिमालयात् परं उत्पन्नः, तदा सः सर्वान् अभिचारकान्, अभिचारिणः च निगृह्णाति। हे लेप, त्वं यदि त्रिककुद्-सम्भूतः, यदि वा यमुनायाः इति प्रसिद्धः, उभययोः शुभनाम्ना अस्मान् पालय। अन्यत्र, शङ्खस्य दिव्यकथा श्रूयते। सः वातात्, अन्तरिक्षात्, विद्युतः, ज्योतिषः च जातः; स सुवर्णजन्मा, तनुः, अस्मान् सर्वदुःखात् पालयतु। यो देवानां पूर्वे जातः, सागरात् उत्पन्नः, तेन शङ्खेन असुरान् निहत्य, वयं सर्वानि विघ्नानि जयामः। शङ्खेन वयं रोगमपि, द्वेषं च, शत्रून् च नुदामः; स शङ्खः सर्वौषधिः, तनुः, अस्मान् पालयतु। द्युलोकात्, सागरात्, नदीनयनात् जातः, स सुवर्णजन्मा शङ्खः, जीवितपारगः रत्नः, अस्मान् रक्षतु। सागरात् जातः रत्नः, वृत्रघ्नात् सूर्यादपि जातः; सः सर्वत्र अस्मान् देवादीनां शस्त्रात् पालयतु। त्वं सुवर्णानां मध्ये एकः, सोमात् जातः, रथे दृश्यमानः, तूणे दीप्तिमान्; त्वं अस्मान् दीर्घायुषः पारय। देवतानां तनुस्थि एव शङ्खः अभवत्; सः स्वभावतः जलेषु सञ्चरति। अहं त्वां आयुषे, तेजसे, बलाय, दीर्घायुषे, शतायुषे बध्नामि; स तनुः त्वां पालयतु। अन्यत्र, वृषभस्य महिमा वर्ण्यते। वृषभः पृथिवीं, द्यां, विस्तीर्णं अन्तरिक्षं, षड्दिशः, सर्वान् लोकान् च धारयति। सः इन्द्रः एव वृषभः, सः पशून् पालयति; त्रिचक्रं मार्गान् मिमीते; सः अतीतान्, अनागतान्, लोकांश्च दुहन्, देवव्रतानि अनुवर्तते। इन्द्रः मनुष्येषु जातः, गृह्ये घर्मरूपेण सञ्चरति, दीप्तमानः; सः उत्तमगृहे न चञ्चलः भवेत्, न अश्नीयात्, न अदुह्यां दुहेत्, धीरः सन्। अदुह्या, या न दुह्यते, सा पुण्यलोकं ददाति; शुद्धिः तं पुरतः पूरयति; वर्षा तस्य धारा, मरुतः स्तन्यं, यज्ञः क्षीरं, दक्षिणा दुहना। यस्य स्वामी न यज्ञपति, न स्वयंज्ञः, न दाता न प्रतिग्राही; सः सर्वं जयति, सर्वं धारयति, सर्वं करोति—तं घर्मं वद, यः चतुर्पादः। येन देवाः देहं त्यक्त्वा स्वर्गं ययुः, अमृतनाभिं प्राप्य; तेन वयं पुण्यलोकं घर्मव्रततपसा प्राप्नुयाम। इन्द्रः रूपे, अग्निः वाहकः, प्रजापतिः परः, विराजः; सर्वे विश्वानरं, अदुह्यां प्रविशन्, सः स्थिरीकृतवान्, धारयत्। अदुह्यायाः मध्ये एष वाहकः स्थाप्यते; यावत् पूर्वे स्थाप्यते, तावत् पश्चिमे अपि स्थाप्यते। यः सप्त दुहनस्थानि क्रमशः वेद, सः सन्ततिं लोकं च प्राप्नोति; एवं सप्तर्षयः अपि विदुः। पादाभ्यां ताडयित्वा, जानुभ्यां खाद्यं अकुर्वन्; श्रमेण अदुह्यां कृषकश्च रसं प्राप्नुतः। एता द्वादश रात्रयः प्रजापतेर्व्रतम्; यः तत्र ब्रह्म वेद, सः अदुह्याव्रतम्। सा सायं दुह्यते, प्रातः दुह्यते, मध्याह्ने अपि सर्वतः; यः दुहनकालान् क्रमशः वेद, सः जानाति। अथ, औषधीनां पुनरुत्थानशक्तिः प्रकाश्यते। त्वं भिषक्, भग्नस्य भिषक्, छिन्नस्य भिषक्; अवञ्चकः सन्, सञ्जीवनं कुरु। यत् ते विकलं, भग्नं, चूर्णितं, तनौ यत्, सृष्टा शुभेन पुनः अङ्गानि संयोजयतु। अस्थि मज्जया, सन्धिं सन्धिना, यत् मांसात् पतितं, अस्थिना सह पुनः वर्धयतु। मज्जा मज्जया, त्वक् त्वचा, अस्थि रक्तेन, मांसं मांसना वर्धयतु। केशं केशेन, त्वकं त्वचा, अस्थि रक्तेन, हे औषधे, छिन्नं संयोजय। उत्तिष्ठ, निर्गच्छ, अग्रे धाव, रथः सुचक्रः, सुयुक्तः, सुनीमिः; सम्यक् तिष्ठ। यदि अक्षात् पतित्वा भग्नः, यदि शिला ताडयित्वा विदारितः, तर्हि ऋभवः यथा रथस्य अङ्गानि, सन्धिं सन्धिना संयुञ्जन्। देवाः स्थापयामासुः, देवाः पुनरुत्थापयन्; देवाः पुनः समग्रं चक्रुः, देवाः पुनः जीवयामासुः। एते द्वौ वातौ, हे वायो, पारे नदीतीरात् आगच्छतः; एकः कौशलं ददातु, अन्यः पापं अपोहतु। हे वायो, आरोग्यं दीहि; हे वायो, पापं अपोह; त्वं विश्वभिषक्, देवदूतः असि। देवाः एनं पालयन्तु, मरुतां गणाः पालयन्तु; सर्वाणि भूतानि पालयन्तु, सः अभयः भवतु। अहं त्वाम् आशीर्भिः, अभयैः च आगतः; बलं ददामि, तीक्ष्णं, महाबलम्; रोगं त्वत्तः निष्कासयामि। एषा मे हस्तः शुभा, एषा मे हस्तः अतिशुभा; एषा विश्वभिषक्, एषा शुभस्पर्शः। उभाभ्यां हस्ताभ्यां, दशाङ्गुलिभिः, वाचस्प्रवर्तिनी जिह्वया, आरोग्यदाभ्यां हस्ताभ्यां त्वां स्पृशामः। एवं, ऋषयः, देवाः, औषधयः, वायुः, हस्तस्पर्शश्च, सर्वे मिलित्वा, जीवस्य आरोग्यं, बलं, दीर्घायुषं च सम्यक् रक्षन्ति।