एकदा सत्त्वं सर्वेषां भूतानां मध्ये क्षीरं न्यधत्त, स एव भूतानां पतिः अभवत्। तस्य राजसूये मृत्युः सञ्चरति, तस्मात् राजा एष तथैव अनुमोदेत। तस्मिन्नेव सत्त्वे देवाः स्ववाक्यैः तमभ्यनुजानन्—“त्वं गच्छ, मा विवद, घोरः भूत्वा प्राज्ञः भव, शत्रुम् अवधीः, मित्रवर्धन स्थिरः भव।” सः तेजसा विभूषितः स्थिरः स्थित्वा, सर्वाणि भूतानि तस्य चतुर्दिशं शोभमानानि अभवन्। एष एव महद् नाम महतोऽसुरस्य, सः अमृतमयः, नानारूपधारी, स्थिरः एव स्थितः। सः व्याघ्रवत् व्याघ्रेषु चरन्, महान्तं दिशः परिगच्छन्, सर्वाः आपः—द्यौः, क्षीरवत्यः—त्वां काङ्क्षन्तु। याः दिव्याः आपः क्षीरसंपृक्ताः, याः अन्तरिक्षे, याः पृथिव्याम्, तासां सर्वासां तेजसा त्वां सिञ्चामि। दिव्याभिः क्षीरवत्या आपोभिः त्वां सिञ्चामि; यथा त्वं मित्रवर्धनः, तथा त्वां सविता कुर्यात्। एतेन व्याघ्रं समालिङ्ग्य, सिंहं महाश्रियै प्रवर्तयन्ति; सागरवत् बलवान् स्थिरः तिष्ठति, चित्रकः आप्सु शुद्ध्यति। ततः जीवमानः रक्षितः सत्त्वः अमरस्य पर्वतः मुखं प्रति आगच्छतु; सर्वैः देवैः दत्तं संवरणं जीवनाय एव। त्वं मनुष्याणां रक्षकः, गवां च रक्षकः; अश्वानां च, दुर्बलानां च रक्षायाम् स्थितः। त्वमेव रक्षिता, अभिचारनाशनं, अनुजनं च; त्वम् अमृतं वेत्सि, जीवस्य अन्नं, हरितं औषधम्। यस्यानुजनं प्रसृतं अङ्गमङ्गं स्पृशति, कठिने कठिने; तस्मात् त्वं, घोर, रोगं दूरं कुरु, यथा मध्ये दन्तः। नापि शापः, नापि अभिचारः, न रुदितम्, तम् अनुजनं धारयन्तं विषम् अपि न स्पृशति। पापमन्त्रात्, दुःस्वप्नात्, पापकर्मणः, मलात्, नेत्रस्य तीव्रात् वेदनात्, अस्मान् रक्ष, अनुज। एतद् जानन्, अनुज, सत्यम् अहं वदामि, नानृतम्—अश्वं, गावम्, आत्मानं, तव पुरुषं च रक्षेयम्। त्रयः अनुजनस्य सेवकाः—ज्वरः, क्षयः, दाहश्च; पर्वतानां ज्येष्ठः त्रिककुड् तव पिता। यदा अनुजः त्रिककुडुत्पन्नः हिमालयात् परतः उदितः, सः सर्वान् अभिचारकान्, सर्वाणि अभिचार्याणि निगृह्णाति। यदि त्रिककुडस्य त्वं, यदि यमुनायाः इति चाख्यायसे, तव उभे शुभे नामनी अस्मान् रक्षेताम्, अनुज। अन्यत्र, वातात्, अन्तरिक्षात्, विद्युतः, ज्योतिषः जातः सुवर्णजः शङ्खः, तनुः, अस्मान् पापात् रक्षतु। यो दिव्यानां पूर्वं समुद्रात् जातः, तेन शङ्खेन दानवान् हत्वा, सर्वाणि विघ्नानि जयामः। शङ्खेन रोगं, द्वेषं च व्यपोहामः; शङ्खेन नित्यशत्रून् अपि; शङ्खः सर्वौषधिः, तनुः, अस्मान् पापात् रक्षतु। द्यौर् उत्पन्नः, समुद्रात् जातः, नदीना वहमानः; सुवर्णजः शङ्खः, जीवनस्य पारगः रत्नं, अस्मान् रक्षतु। समुद्रात् उत्पन्नः रत्नः, वृत्रहणः सूर्यस्य जातः; सः अस्मान् सर्वत्र देवासुरास्त्रात् रक्षतु। त्वमेव सुवर्णानां मध्ये एकः; सोमात् जातः; रथे दृश्यसे, कुटारे दीप्तः; त्वं अस्मान् दीर्घायुः प्रति नय। देवानां तनुः तन्वी एषा अभवत्; सा आप्सु स्वभावेन सञ्चरति; त्वां आयुषे, तेजसे, बलाय, दीर्घायुः, शतायुषे बध्नामि; तन्वी त्वां रक्षतु। एवं वृषभः पृथिवीं, द्याम्, विस्तीर्णम् अन्तरिक्षं, षड् दिशः अपि धारयामास; सः वृषभः सर्वेषु लोकेषु प्रविष्टः। इन्द्रः वृषभः; सः पशून् पालयति; त्रिचक्रं मार्गान् मिमीते; गतं, भविष्यत्, लोकांश्च दुहन्, सः सर्वाणि देवव्रतानि अनुयाति। इन्द्रः मनुष्येषु जातः, अन्तः घर्मरूपेण सञ्चरति, दीप्तमानः; सः सुजातकुले न चलतु, न खादतु, न अनडुहां दूह्याद्, प्राज्ञः सन्। अनडुहा, अदुह्या, पुण्यलोकं ददाति; पावनी तं पुरतः पूरयति; वर्षा तस्य धारा, मरुतः स्तन्यं, यज्ञः क्षीरम्, दक्षिणा दुह्यम्। यस्यान् स्वामी न यज्ञपति, यस्य यज्ञः न स्वकीयः, न दाता, न प्रतिग्राही; सः सर्वं जयति, सर्वं धारयति, सर्वं करोति—तं घर्मं वद, प्रयत्नेन, यदि चतुष्पदः। येन देवाः देहम् उत्सृज्य, अमृतस्य नाभिं प्राप्तवन्तः, स्वर्गं जग्मुः—तेन व्रतेन, घर्मस्य तपसा, पुण्यलोकं गच्छेम। इन्द्रः रूपेण, अग्निः वहनरूपेण, प्रजापतिः परमो, विराड्; सर्वे वैश्वानरे, अनडुहायां प्रविष्टाः; सः ताम् अधारयत्, स्थापयामास। एष अनडुहायाः मध्ये, यत्रायं वहनः स्थापितः; यावत् पूर्वे स्थाप्यते, तावत् पश्चिमे अपि स्थाप्यते। यः अनडुहायाः सप्त दुहानि क्रमशः वेद, सः सन्ततिं, लोकं च प्राप्नोति; एवं सप्तर्षयः अवेदयन्। पादैः ताडयन्तः, जानुभिः खादन्तः अन्नम् उदकुर्वन्; श्रमेण अनडुहा च कृषकः च रसं प्राप्नुतः। एते द्वादश रात्रयः प्रजापतेः व्रतम्; यः तत्र ब्रह्म वेद, सः अनडुहायाः व्रतं वेद। सायं दूह्यते, प्रातः दूह्यते, मध्यन्दिने सर्वतः दूह्यते; यः दूहानि क्रमशः वेद, सः तानि वेद। ततः, त्वम् वैद्यः, भग्नस्य वैद्यः, छिन्नस्य वैद्यः; सत्यः वैद्यः त्वां सन्ततम् आरोग्यं करोतु। यत् तव भग्नं, यत् विदारितम्, यत् त्वचि भग्नं, स्रष्टा शुभेन पुनः अङ्गमङ्गं संयुनक्ति। मज्जा मज्जया संयुज्यताम्, सन्धि सन्धिना; यत् मांसात् पतितम्, अस्थिना सह पुनः वर्धताम्। मज्जा मज्जया, त्वक् त्वचा संयुज्यताम्; अस्थि रक्तेन, मांसं मांसा वर्धताम्। एवं तस्य महान् ऐश्वर्यकथः, तेजः, औषधयोः, यज्ञस्य, देवतानां च महिमा प्रकटितः।