कथां शृणुत। यत्र नारीणां शय्या भूमौ, शय्या शयने, याः अपनीयन्ते, याः शुभगन्धयुक्ताः, ताः सर्वाः निद्रया सुषुप्ताः कुर्मः। यत् चलं, अचलम्, यत् चक्षुषः प्राणस्य च ग्रहणम्, सर्वाङ्गानां ग्रहणं च, अहं सर्वाः रात्रः अतिक्रामामि, हे तमोनिधे। ये उपविष्टाः, ये सञ्चरन्ति, ये स्थिताः पश्यन्ति, तेषां नेत्राणि पिधायामः, यथा अयं गृहः पिधीयते। जननी सुप्तां भवतु, जनकः सुप्तः भवतु, श्वा सुप्तः भवतु, गृहेश्वरः सुप्तः भवतु; सा-बान्धवाः सुप्ताः भवन्तु, सर्वे च आसन्नजनाः सुप्ताः स्युः। हे निद्रे, तव निद्राकरशक्त्या सर्वान् जनान् सुषुप्तान् कुरु; अन्यान् सूर्याय नय, केवलं माम् एव जाग्रय, अक्षतं, अकल्पितं च, इन्द्रवद्। तत्र ब्रह्मा आदौ जातः, दशशीर्षः दशमुखः। सः प्रथमं सोमं अपिबत्, सः निरसंसृतं विषम् अकरोत्। यावत् द्यावापृथिव्याः विस्तारः, सप्त नद्यः यावत् प्रवहन्ति, तावत् विषहरं वाक्यम् अत्रोक्तम्। गरुत्मान् श्येनः प्रथमं त्वां विषं अनयत्; त्वं न मुखं न अङ्गं न पितरं प्राप्तवान्। यः पञ्चाङ्गुल्यः उपविष्टः, अपि च धनुषः कृच्छ्रात्, तस्य कण्टकात् विषं निष्कासितम्। कण्टकात् विषं निष्कासितं, नलिकात् पत्रात् च निष्कासितम्; अस्थ्नः, शृङ्गात्, पिण्डात् च विषं निष्कासितम्। शरः निरसारः, शल्यः निरसारः, तथा तव विषम् अपि निरसारम्; निरसारवृक्षधनुषः अपि निरसारम्। ये छिन्नवन्तः, ये आहतवन्तः, ये उपविष्टवन्तः, ये विसृष्टवन्तः, सर्वे शक्तिहीनाः कृताः; शक्तिहीनः विषपर्वतः अपि शक्तिहीनः कृतः। तव खनकाः शक्तिहीनाः, त्वम् अपि, हे औषधे, शक्तिहीना; सः पर्वतः, सः गिरिः यत्र एतद् विषम् जातम्, सः अपि शक्तिहीनः। वरणवृक्षे उत्पन्नया उदकधारिण्या औषध्यया विषं निगृह्णामि; तत्र अमृतं सिक्तम्, तेन तव विषं निगृह्णामि। यत् पूर्वदिशि विषम्, तत् निरसारम्; यत् उत्तरदिशि विषम्, तत् अपि निरसारम्; अधुना एषः दक्षिणदिशीयः पायसेन शमितः। पायसं पच, पार्श्वतः पिब, उष्णं बहु च; क्षुधा त्वां पीडितवती, खाद, न च त्वं पीड्यसे। मत्तेभ्यः मदं इव बाणेन अपास्महि; त्वां चञ्चलां मन्त्रैः निगृह्णामः। मन्त्रैः निगृह्णामः, यथा ग्रामं संगृहीतम्; वृक्षवत् अचलं स्थित्वा, न पीड्यसे। शोधकैः त्वां परिवृत्य, दूरेण निर्मलैः, त्वं विकीर्णा, हे औषधे, अचला, न च त्वं पीड्यसे। ये पूर्वे त्वया कृतानि कर्माणि अप्राप्तानि, ते अस्माकं वीरान् न हिंस्युः; तत् अस्माकं पुरतः अस्तु। सत्त्वं सर्वेषां मध्ये क्षीरं स्थापयति; सः सत्त्वानां स्वामी अभवत्। तस्य राजसूये मृत्युः सञ्चरति; राजा एतत् अनुमोदतु। त्वं निर्भयः भूत्वा, न विशङ्कस्व, तीक्ष्णः भूत्वा, प्राज्ञः, शत्रुं हन्याः; स्थितः भव, मित्रवर्धन, देवाः तव पक्षे उक्तवन्तः। सर्वे सत्त्वानि तस्य स्थितस्य चारुत्वेन भूषितानि, तेजसा सञ्चरन्ति; एषः महद् नाम महतोऽसुरस्य। अमृतमयः, नानारूपधारी, स्थितः। व्याघ्रवत् व्याघ्रेषु सञ्चर, महादीक्षां गच्छ; सर्वाः आपः, दिव्याः, क्षीरिण्यः, त्वां कामयन्ताम्। या दिव्याः आपः क्षीरयुक्त्यः हर्षयन्ति, द्यौः वा पृथिवी वा, तासां सर्वासां आपां तेजसा त्वां सिञ्चामि। तेजसा त्वां सिक्तवान्, दिव्याभिः क्षीरिण्याभिः आपः; मित्रवर्धनत्वेन त्वं सविता त्वां कुर्यात्। एतेन व्याघ्रं आलिङ्ग्य, सिंहं महाश्रिये प्रेरयन्ति; सागरवत् बलवान् स्थितः, चित्रकः आप्सु शुद्धः। आयाहि, जीवन्, रक्षितः, अक्षरपर्वतस्य मुखं प्रति; सर्वैः देवैः दत्तं संवरणं जीवितस्य हेतोः अस्ति। त्वं नररक्षकः, गोरक्षकः; अश्वस्य, दुर्बलस्य च रक्षायाम् स्थितः। त्वं च रक्षिता, अभिचारनाशनं, अनुजननं, अमृतज्ञः, जीवस्य अन्नं, हरितौषधिः। यस्य अनुजननं प्रसृतं अङ्गमङ्गानि स्पृशति, कठिनं कठिने; तस्मात् रोगं निष्कासय, तीक्ष्ण, यथा मध्ये दन्तः। न शापः, न अभिचारः, न विलापः तं प्राप्नुवन्ति; न च विषं व्याप्नोति यः त्वां अनुजननं धारयति। पापमन्त्रात्, दुष्स्वप्नात्, दुष्कर्मणः, मलात्, तीक्ष्णनेत्रवेदनात्, रक्ष माम्, अनुजनन। एतद् ज्ञात्वा, अनुजनन, सत्यम् वदामि, न अनृतम्; अश्वम्, गावम्, आत्मानं, तव पुरुषं च रक्षेयम्। अनुजननस्य त्रीणि सेवकानि—ज्वरः, क्षयः, दाहः; गिरिश्रेष्ठः त्रिककुद् तव जनकः। त्रिककुद्भवम् अनुजननम्, हिमालयात् परं जातम्, सर्वान् अभिचारिणः, सर्वान् अभिचारकः निगृह्णाति। त्वं त्रिककुद्भवा, यमुनाभवा इति वा, तव शुभे नामनी, ताभ्यां रक्ष माम्, अनुजनन। वायोः, अन्तरिक्षस्य, विद्युतः, ज्योतिषश्च जातं, सुवर्णजं शङ्खं, तन्वं, रक्षतु नः। यः तेजस्विनः पूर्वं जातः, सागरात्, तेन शङ्खेन असुरान् निहत्य, सर्वाणि विघ्नानि जयामः। शङ्खेन रोगं, द्वेषं च अपसारयामः; शङ्खेन शत्रून् अपि; शङ्खः विश्वौषधिः, तन्वी, रक्षतु नः। एवं मन्त्रैः, औषधिभिः, तेजसा च, सर्वं जगत् रक्ष्यते, निद्रया शम्यते, विषं शम्यते, औषधिभिः रोगः अपसार्यते, शङ्खेन च सर्वदुःखानि निवार्यन्ते।