सदा पर्वतानां सन्तानाय नमः, आयुधाय नमः, तव हि तेजोऽग्नौ समर्पयामः। वयं तव परं गूढं धाम जानिमहि, यस्य नाभिः समुद्रे निहिता। त्वां देवाः विश्वमय्यनं निर्माय, घोरशरं कृतवन्तः, त्वं च सभायामस्मभ्यं सौम्या भूत्वा स्तुत्यां गृहाण, तुभ्यं नमः। स्त्रीधनं त्वया वृणीयात्, यथा वृक्षात् मालां गृह्णाति, तथा त्वं कुलस्य स्थायित्वं कुरु, पर्वतवत् दीर्घमूलो दीर्घकालं पितृभिः सह तिष्ठ। अत्र ते कन्या वधूः, हे यमराज, सा मातुः, भ्रातुः, पितुः वा गृहम् नीयताम्। अत्र ते कुलपालः, हे राजन्, तुभ्यं एनां समर्पयामः; सा पितृभिः सह दीर्घं तिष्ठतु, शान्तिः शिरसि स्यात्। असितस्य, कश्यपस्य, गायस्य च बलात्, यथा पत्न्यः अन्तःपुरे बध्न्यन्ते, एवं तव श्रियं त्वयि बध्नामि। सरितः संगच्छन्तु, वायवः संयन्तु, विहगाः समायान्तु, दिव्यं हव्यं मे गृह्णन्तु, संयुक्तेन हविषा आहुतिं करोमि। आहूताः समागत्य संयुक्तैः स्रोतःस्वागच्छन्तु, स्तोत्रं वर्धयन्तु, पशवः सर्वं च धनं अत्रैव तिष्ठतु। ये संयुत्तानां नद्यः अक्षयाः स्रोतांसि, तैः सर्वैः संयुक्तैः स्रोतःस्वयं धनं समानीमहि। येन घृतस्य, दुग्धस्य, आपां च स्रोतांसि संगच्छन्ति, तैः संयुक्तैः स्रोतःस्वयं धनं समानीमहि। ये अमावास्यायां उत्थाय पशून् खादन्ति, चौर्यं कुर्वन्ति, तेषां पन्थानं नाशयिता चतुर्थोऽग्निः अस्मदर्थे वदतु। सीसे कृते वरुणः आहूतः, अग्निः आहूतः, इन्द्रः तद् दूरं कृतवान्—तद् एव अभिचारस्य नाशकं भवतु। एषः विकारं नुदति, दुष्टं अपाकरोति, एतेन सर्वं रक्षांसि तितिक्षामि। यदि त्वं गाम्, अश्वम्, नरं वा हिंस्याः, ततः त्वां सीसेन ताडयेम, यथा नः पशवो न नश्येयुः। याः स्त्रियः रक्ताम्बरधारिण्यः पतिव्रताः विना निर्गच्छन्ति, सवध्वः इव, ताः वीर्यविहीनाः तिष्ठन्तु। ज्येष्ठा तिष्ठतु, अनुजा तिष्ठतु, मध्ये स्थिता अपि तिष्ठतु, कनिष्ठा अपि तिष्ठतु—सम्पूर्णा पंक्ति स्थिरा भवतु। शतपात्राणां, सहस्रधनानां मध्ये स्थिताः, अन्ताभ्यां सहिताः व्यवस्थिताः। तव चतुर्द्धा बालुकायुक्तः धनुष्कः परितः आकृष्टः, तिष्ठ, स्थिरा भव, कुशलं भव। दुष्टं, पापचिह्नं, दरिद्रतां वयं नुदामः; यद् शुभं तद् सन्तानाय आगच्छतु, द्वेषं च वयम् अपनीयाम। सविता पादयोः हस्तयोः च कलहं नुदितवान्, वरुणः मित्रः अर्यमा च तद् अपाकुर्वन्, अनुमतिः अनुगृह्णन्ती अपाकरोति—देवाः समृद्धिं ददुः। यत् ते शरीरस्य, केशेषु, अन्यत्र वा घोरं, तत् वचोभिः नाशयामः; देवः सविता तद् नयतु। सिंहपादं, बलिनं, गोचौरं, नाशकं—यत् पापचिह्नं, दुष्टं च, तत् सर्वं वयं नुदामः। नः छित्त्रिणः माऽऽघ्नन्, न अतिचित्त्रिणः; हे इन्द्र, सर्वतः आगतान् बाणान् दूरं कुरु। सर्वतः आगतान् बाणाः अस्मद् वियन्तु, दिव्यानि मानुषाणि अस्त्राणि, शत्रून् विसर्जय। यः अस्माकं स्वजनः, वा परजनः, बान्धवः, वा परकीयः आक्रमति, रुद्रः तस्य सर्वान् शत्रून् बाणैः विक्षिप्तु। यः प्रतिद्वन्द्वी, अप्रतिद्वन्द्वी, द्वेष्टि, आक्रमति वा—सर्वे देवाः तं नाशयन्तु, प्रार्थना मे अन्तर्युद्धम् अस्तु। सोमः देवः अस्मिन्यज्ञे सौम्यः अस्तु, मरुतः अनुग्रहम् ददतु। दुष्टः नः न बध्नातु, न किञ्चिद् अनिष्टं नः आपद्येत। योऽद्य पापे शस्त्रं उद्धरेत्, हे मित्रवरुण, तम् अस्मद् दूरं कुरुतम्। इतः ततः वा यत् भयम्, हे वरुण, तत् दूरं कुरु; महत् कवचं वितन्व, महाबल, आपदं निवर्तय। सः एवम् आदेशितः, महाबलः, अजितः, शत्रून् विजयी; तस्य मित्रः न कदापि हन्यते, न कदापि पराजीयते। स्वस्तिदाता, जनानां नाथः, विघ्नहन्ता, महाबलवान् इन्द्रः, सोमपीता, अभयकर्ता, नगरं आगच्छतु। हे इन्द्र, विघ्नानि विक्षिप्य, शत्रून् जही, यो नः आक्रमति तम् अन्धकारे क्षिप। रक्षांसि विक्षिप, विघ्नानि विक्षिप, शत्रोः मुखं भञ्ज, हे वृत्रहन् इन्द्र, शत्रुश्चित्तं विक्षिप। इन्द्र, शत्रोः मनः विक्षिप, स्पर्धमानस्य चित्तं अपाकुरु, महत् आच्छादनं नय, श्रेष्ठं मार्गं ददातु, आपदं निवर्तय। तेजः तव हृदयस्य उदयन्तं सूर्यं अनुयातु, सुवर्णवर्णं च; लोहितगायुवर्णेन त्वां संवेष्टयामः। रक्तवर्णैः त्वां दीर्घायुषीमावृत्य तिष्ठतु, अजरामरां कुर्याम, न कदापि शुक्ला स्यात्। या देव्यो रक्तगावः, या रक्ताः स्वस्वरूपवयस्काः, ताभिः त्वां संवेष्टयामः। सुवर्णवर्णं तव शुक्लासु स्थापयामः, हरिद्रासु अपि सुवर्णवर्णं स्थापयामः। निशि जातासि, हे औषधे, रम्या कृष्णा श्यामा च; एषा रात्रेः वर्णा, किलासस्य शुक्लस्य च। किलासं शुक्लतां च नाशय, हे कृष्णे, स्ववर्णं त्वयि प्रविशतु, शुक्लतां अपाकुरु।