यः जातः, स बुद्धिमान्, अस्य बान्धवः, देवतानां सर्वाणि जन्मानि विवेक्तुम् अर्हति। ब्रह्मा ब्रह्माणम् मध्ये अधः ऊर्ध्वं च स्वधर्मे स्थित्वा उत्तोलयत्। स पृथिव्याः सत्यम् जानाति, तत्र स्थितः, महात्मा पृथिवीं दिवं च दृढम् अकारयत्। महात्मा जातः दिवं, पृथिवीं, अन्तरिक्षं च दृढं कृतवान्। जन्मस्य गम्भीरात् आधारात् बृहस्पतिः देवतानां स्वामी अधिपः अभवत्। स प्रभायाः ज्योतिः उत्पाद्य, प्राज्ञाः तेजसि निवासयत्। तस्य कवित्वशक्तिरेषां महान् प्राचीनदेवताया आश्रयम् स्पृशति। स बहुभिः सह जातः, तेन पूर्वभागौ विभक्तौ। यः अथर्वणं पितरं दिव्यं बान्धवम् बृहस्पतिं च श्रद्धया उपगच्छति, स त्वं सर्वस्य स्रष्टा, यथासि, बुद्धिमान् देवः, अदुष्टः, आत्मनिष्ठः। यः आत्मबलं दत्ते, यस्य आज्ञां सर्वे उपासते, यस्य निर्देशनं देवाः अनुसरन्ति, यः द्विपद् चतुष्पद् जीवेषु अधिपत्यं करोति, कस्मै देवाय हविः विधेम? यः एक एव जीवन् निमीलन् जगतः महद् अधिपः अभवत्, यस्य छाया अमृतम्, छाया मृत्युः, कस्मै देवाय हविः विधेम? यं द्वौ रुदन्तौ कम्पमानौ अधः आह्वयताम्, यं दिवा पृथिवी भीत्या आह्वयताम्, यस्य मार्गः दिव्यम् अन्तरिक्षम्, कस्मै देवाय हविः विधेम? यस्य दिवा पृथिवी विशालौ, यस्य व्याप्तम् अन्तरिक्षम्, यस्य महत्त्वं सूर्यः विस्तारयति, कस्मै देवाय हविः विधेम? यस्य महत्त्वं हिमालयः, महासागरः च घोषयतः, यस्य बाहू दिशाः, कस्मै देवाय हविः विधेम? आद्याः आपः, गर्भवत्, सर्वं धारयन्त्यः, अमृताः, सत्यम् जानन्त्यः, यस्मिन् दिव्यः देवो देव्या मध्ये प्रतिष्ठितः, कस्मै देवाय हविः विधेम? हिरण्यगर्भः आरुरोह आदौ, एको अधिपः जातः, स पृथिवीं दिवं च धारयत्, कस्मै देवाय हविः विधेम? आपः पूर्वं वत्सम् गर्भम् च धारयत्, सम्यक् युक्ताः, तस्य जन्मतः हिरण्यवस्त्रं आसीत्, कस्मै देवाय हविः विधेम? त्रयः उदतिष्ठन्—व्याघ्रः, नरः, वृकः; शीघ्रं नद्यः प्रवहन्ति, शीघ्रं वनदेवः, शीघ्रं शत्रवः अपसरन्तु। वृकः दूरमार्गे गच्छतु, चौरः उत्तममार्गे गच्छतु, युक्तरज्जुः दूरं यान्तु, दुष्टः दूरं गच्छतु। व्याघ्रस्य नेत्रौ मुखं च वशयामः, सर्वाणि विंशति नखानि। व्याघ्रं प्रथमं वशयामः, ततः चौरं, ततः सर्पं, ततः राक्षसं, ततः वृकं। यः अद्य चौरः आगच्छति, स निष्क्रान्तः भवतु; इन्द्रः वज्रेण तम् विनाशयतु, पङ्क्तिपथेन। पशोः शिरः, दन्ताः भग्नाः, पृष्ठानि विदारितानि; गोहः लुप्तः भवतु, मृगः निपातितः भवतु। यद् निग्रहः स निग्रहः न, यद् अनिग्रहः स निग्रहः; इन्द्रात् सोमात् जातः, अहम् अथर्वणस्य व्याघ्रनिग्रहमन्त्रः। यः ओषधिः गन्धर्वः वरुणाय मृतस्य कृते उत्खातः, तं ओषधिं तव कृते उत्ख्नामः, स सुखदः बन्धमोचनः। उत्थिष्ठ, उत्थिष्ठ, सूर्य, उत्थिष्ठ, मम वाक्; प्रजापतिः वृषः वीर्येण बलं समुत्थिष्ठतु। यथा मूलात् त्वं न दग्धः, तथेयं ओषधिः त्वां बलिष्ठं करोतु। ओषधीनां वीर्यं, वृषाणां बलं—इन्द्रः, तद् वीर्यं यः आत्मनियंता तत्र स्थापयतु। आपां रसः, आद्यः, वृक्षाणां च, त्वं सोमस्य भ्राता, अश्वस्य वीर्यं च। अद्य, अग्ने, अद्य, सवितर, अद्य, दिव्ये सरस्वति, अद्य, ब्रह्मणस्पते—बन्धनं धनुष्प्रत्येव प्रसारय। अहम् तव बन्धनं विमोचयामि धनुष्प्रत्येव, मृगः इव सदा अनश्नाति। अश्वस्य, खरस्य, अजस्य, मेषस्य, वृषस्य च बलं—तद् सर्वं यः आत्मनियंता तत्र स्थापयतु। सहस्रशृङ्गः वृषः समुद्रात् उदतिष्ठत्—तं महान्तं सर्वान् जनान् निद्रायाम् स्थापयामः। वायुः पृथिव्यां न वाति, न कश्चन परं पश्यति; इन्द्रस्य मित्रः सर्वाः स्त्रियः निद्रायाम् स्थापयतु। या स्त्रियः भूमौ शय्यायां च शयन्ते, या नीतव्याः, या सुगन्धिन्यः, सर्वाः निद्रायाम् स्थापयामः। चलनं, अचलनं, दृष्टिग्रहः, श्वासग्रहः, सर्वाङ्गग्रहः—सर्वाः रात्र्यः अतीत्य अहम् अन्धतमः। यः उपविशति, यः चलति, यः तिष्ठति, यः पश्यति—तेषां नेत्राणि पिधायामि, गृहस्य द्वारम् इव। मातरं निद्रायाम् स्थापयतु, पितरं, श्वानं, गृहस्वामिनं च; तस्य बान्धवाः, सर्वे जनाः निद्रायाम् स्थापयन्तु। निद्र, तव निद्रशक्त्या सर्वान् जनान् विश्रामाय स्थापय; अन्यान् सूर्याय निद्राय स्थापय, केवलं अहम् जागरूकः, अदुष्टः, अनश्नाति इन्द्रवत् स्थास्यामि। ब्रह्मा प्रथमं जातः, दशशीर्षः दशमुखः; स प्रथमः सोमं पिबत्, स विषं निरसः अकरोत्। यावत् दिवा पृथिवी, यावत् सप्तनद्यः, एषा वाणी विषनाशिनी अत्र उक्ता। गरुत्मान् श्येनः प्रथमं विषं वहत्, तत् मुखं न प्राप्तम्, नाङ्गं, न पितरं। यः पञ्चाङ्गुल्या उपविशति, धनुष्कुटिलः अपि, तस्य काष्ठात् विषं उक्तम्। काष्ठात् विषं उक्तम्, नलात् पत्रात् च, अस्थ्नः शृङ्गात् पिण्डात् च, विषं उक्तम्। एवं एते मन्त्राः, देवतानां जन्म, जगत् स्थापनम्, दुष्टनिग्रहः, ओषधीनां प्रभावः, निद्रायाः शक्ति, विषनाशनं च, एकस्मिन् दिव्ये कथायाम् सम्यक् प्रवृत्ताः।