अथ कथा आरभ्यते। महान् अग्निः तृष्णालुं न तृप्तवान्। अस्थिनि न चलन्ति। तीक्ष्णदंता अपि स्वमुखेन पिष्टं पादेन खादन्ति। स महान् अग्निः, उलूखलम् अतीत्य, वृक्षं प्रत्याह—“यथा तव प्रहारः, तथा भवतु।” पुनः पतित्वा उत्थाय, अग्निः वृक्षस्य फलं पतन्तं दृष्ट्वा वदति—“यथा तव फलानि पतन्ति, तथा भवतु।” पुनः पतित्वा उत्थाय, अग्निः आकाशे पक्षिणः दग्ध्वा वदति—“यथा पक्षिणः दग्धाः, तथा अत्र अपि दग्धाः सन्तु।” अग्निः, सिक्तस्य रसस्य विषयम् उक्त्वा, ववृति—“यथा वृक्षस्य फलात् तु त्वचं वर्तनीनां द्वारा पृथक् कुर्याम्।” स महान् अग्निः, कुक्कुटं दण्डेन धावयति; किं जीवः शिरसा धान्यं गृह्णाति, न ज्ञायते। स महान् अग्निः, अन्यं अग्निं धावन्तं अन्वधावति; यभ, एताः गोः रक्ष, उदान, मां मा तुद। स शुभः देवः, महान् अग्निः, त्वां दब्ध्वा, महान् प्रहारः शुभः; कुशः स्थूलः, नूतनः। यज्ञगौः दग्धा, अङ्गुलिं अग्रे प्रस्थापयति; यभः महद् शुभं, उदान, मां मा तुद। प्रज्ञः देवः, महान् अग्निः, त्वां दब्ध्वा, महान् प्रहारः शुभः; कन्या, पिङ्गला, कृष्णा, भस्मनि धावति। बिल्वः महद् शुभं, उदुम्बरः महद् शुभं; बहुलः अभिषिक्तः, महान् प्रहारः दब्ध्वा। सा कन्या, पिङ्गला, वसन्तस्य स्थूलं प्राप्य, तैलकूपं, अङ्गुष्ठं, अश्रुशुद्धां गृह्णीयात्। यदा पूर्व्याः चलन्ति, लोहधान्यानि च धान्यधान्यानि, तदा इन्द्रस्य सर्वे शत्रवः हतानि, सर्वे फेनिलाः शीघ्राः। नराः, मुसलम् उत्तोल्य, प्रेरयन्तु, विजयाय उत्खनन्तु; मुसलधारकः पुत्रं प्रेरयतु, इन्द्रः स्वगणेन सोमपानाय आगच्छतु। दधिक्रावणं जयन्तं, शीघ्रं अश्वं स्तुतिं कृतवान्; तस्य सुरभिमुखं नः सुखं करोतु, दीर्घायुः नः पारयतु। सिक्तः मधुरः सोमः, इन्द्राय प्रियः, तन्तुना प्रवहन्, न तिष्ठति; तस्य प्रमदाः देवेषु यान्तु। देवाः ऊचुः—“सोमः इन्द्राय शुद्धः।” वाच्पति, त्वं यज्ञस्य प्रमदा, सर्वबलस्य अधिपः। सहस्रनदीः समुद्रः, सोमः, वाचा प्रस्रुतः शुद्धः; सोमः धनाधिपः, इन्द्रस्य सखा प्रतिदिनम्। कृष्णः बिन्दुः, दीप्तः, दीप्ते पतितः, दशसहस्रेण सह गच्छन्; महाबलः इन्द्रः स्वबलात् प्रहारं स्थापयन्, लिप्तान् बलात् अपाकरोति। अहम् बिन्दुं प्रेष्यं समूहे दृष्टवान्, दीप्तनदीतीरे; आकाशे कृष्णमेघवत् स्थितवान्—वीराः, स्पर्धायां जयन्तु। ततः बिन्दुः दीप्तः, गोप्यां स्थितः, रूपं बलात् धारयन्; अधर्मिकाः समीपं आगच्छन्, इन्द्रः बृहस्पतिना युक्तः, तान् जयति। यदा सप्तभ्यः जातः, त्वं शत्रोः शत्रुः अभवत्, इन्द्र; गूढं दिवं पृथिवीं च अजनः, विस्तीर्णे लोके युद्धं आनयः। त्वं, वज्रधारिन्, अद्वितीयबलः, क्रोधेन शस्त्रं प्रहारयन्; शुष्णं हत्वा, बलात् इन्द्र, गोः प्राप्तवान्। इन्द्रं वीरं वृत्रहतये प्रेरयामः; स शक्तिमान् वीरः भवतु। इन्द्रः जयाय कृतः, अतिशक्तिमान्, प्रमदाय स्थितः; महिमान्, कीर्तिमान्, सोमप्रियः। वज्रः वाचा संकृतः, शक्तिमान्, अव्यभिचारि; स वृद्धः, उच्चः, अचलः। इन्द्रः महाबलात् महान्, वर्षदायि मेघवत्; वत्साय स्तुतिभिः वृद्धः। यदा अग्नयः, अमृतस्य वाहकाः, अमृतसन्ततिं वर्धयन्ति, प्रेरिताः, सत्यम् रथेन। यदा कण्वाः स्तुतिभिः इन्द्रं यज्ञकर्तारं कृतवन्तः, बन्धवः, शस्त्रं वदतु। अथ अश्विनौ आगच्छतां, वत्सस्य साहाय्याय; अव्यभिचारि, विस्तीर्णं रक्षां दत्तं, शत्रून् अपाकरोताम्। यत् अन्तरिक्षे, यत् दिवि, यत् मनुष्यानां मध्ये, तत् वीर्यं अश्विनौ दत्तं। ये प्रेरिताः, अश्विनोः शक्तिम् उपमितवन्तः—तथा कण्वस्य आह्वानं जानीताम्। एषा उष्णा आहुति, अश्विनौ, स्तुत्या युज्यते; एषः मधुरः सोमः, मधुमान्, अश्विनौ, यत्र वृत्रस्य जज्ञान। यत् आपः, वनम्, औषधिषु, अश्विनौ बहुवीर्यं कृतवन्तः—तत् मया रक्षताम्। नासत्यौ, यद् युष्माभिः कृतं साहाय्यं, वा देववैद्ये, वत्सः चिन्तया न प्राप्नोति, यजमानं गच्छथः। ऋषिः अश्विनौ स्तुतिं जज्ञे; मधुतमं सोमं, उष्णाम् आहुति, अथर्वण pouring. अश्विनौ, शीघ्रं रथं आरोहताम्; मम स्तुतिर्न पतिता, दिविवत्। यत् अद्य नासत्यौ, स्तोत्रैः वा वाक्यैः अश्विनौ, कण्वस्य कामं जानीताम्। कक्षीवन्तः, व्यश्वः ऋषिः, दीर्घतमसः वा, प्रिथी वेनपुत्रः वा, यत्र अश्विनौ आह्वयन्ति—तैः स्मरन्तु। आगच्छतां, रक्षकर्तारौ, रक्षकौ, लोकस्य रक्षकौ, शरीरस्य रक्षकौ; वंशाय, सन्तत्यै आगच्छताम्। इति।