श्वेतः तु शीघ्रः, तस्य पदयोः कनिष्ठः; सः शीघ्रः एव तं मापमानं धारयति। अथ आदित्याः, रुद्राः, वसवः, एषं दानं गृह्णीत, हे अङ्गिरसः; एषः दानः सर्वत्र व्याप्नोति, महत्तमः, महान् च विस्तीर्णः। देवाः असुरं ददतु; एषा एव वः प्रज्ञा भवतु; सा वः प्रतिदिनं, सदा, गृहीता भवतु। त्वं, इन्द्र, रक्षया, एतं हविः दूरस्थेभ्यः वह; ये मुनयः स्तुवन्ति, तेषां धनं आनय; दुष्कीर्तये तु तद् अपाकुरु। त्वं, इन्द्र, पिच्छच्छिन्नाय कपोताय, छिन्नाय, दिवा तस्मै बहु पक्वं कृष्णतण्डुलं च पीलुफलं च कृतवान्। यः निःशब्दः सन् 'वावदीति' इति वदति, त्रिभिः बन्धनैः त्रिवारं बद्धः; सः अन्नं स्तौति, अनन्नः तु तद् अपाकुरुते। यदा तस्या द्वन्द्वानि, भेदनीयानि, स्थूलभागं तुदन्ति, तानि कम्पमाना गच्छन्ति, पक्षिणां अण्डवत्, गावः खुरे स्थापिता इव। यदा सा स्थूलेन अश्मनि द्वन्द्वानि तुदति, तानि चञ्चलानि भवन्ति, गर्दभाः इव वालुके। यदा लघूनि लघुषु सञ्चरन्ति, उपलवत्, वसन्तोत्सवाय यान्ति, वातः तानि अपाकुरुते। यदा देवाः अलंकारं प्रविशन्ति, तदा ताम् स्त्रीं प्रकटयन्ति; सा स्वसखीभिः सह निर्दिश्यते, सत्यस्य नेत्रकूटवत्। महाअग्निः लोभिनीं न तर्पयति; अस्थीनि न चलन्ति; तीक्ष्णदंष्ट्राः स्वमुखेन पादेन चूर्णं खादन्ति। महाअग्निः ऊर्णां लङ्घयन् एवमवदत्—'यथा त्वां, हे वृक्ष, तुदन्ति, एवं भवतु।' महाअग्निः पतित्वा पुनः उत्थाय वदति—'यथा तव फलानि, हे वृक्ष, पतन्ति, एवं भवतु।' पुनः सः एव वदति—'यथा पक्षिणः आकाशे दह्यन्ते, एवं अत्र अपि दह्यन्ताम्।' महाअग्निः स्रवमाणस्य संदर्भे वदति—'एवं वयम् शुष्कं फलात् पृथक्करोमः, व्रीहिणः फलात् शुष्कं वपसा।' महाअग्निः दण्डेन कुक्कुटं धावयति; वयं न जानिमः कः पशुः शिरसा धान्यं गृह्णाति। महाअग्निः महाअग्निं धावमानं अन्वेति; अस्य गावः रक्ष, हे यभ, मां न तुद, हे उदन। सुदेवः महाअग्निः त्वां पीडयति; महतः तुदनं शुभम्; कुशः स्थूलः, नूतनः। होमगव्या दग्धा एषां अङ्गुलिं पुरस्तात् प्रसरति; यथार्थं महान् शुभः च यभः, मां न तुद, हे उदन। प्राज्ञः देवः महाअग्निः त्वां पीडयति; महतः तुदनं शुभम्; कन्या, पिङ्गला, कृष्णा, भस्मनि धावन्ति। वास्तवे महद् शुभं च बिल्वः, तथैव उदुम्बरः; महाव्याप्तः तुदनं महतः पीडयति। या कन्या, पिङ्गला, वसन्तस्य स्नेहं लभते, सा तैलकुंभं, एषां अङ्गुष्ठं, रुदतीं शुद्धां गृह्णीयात्। यदा पूर्वदिक्प्रवृत्ताः, आयसधान्यं च धान्यं च सञ्चरन्ति, तदा इन्द्रस्य सर्वे शत्रवः निपातिताः, सर्वे फेनिलाः, शीघ्रगामिनः। हे नराः, उपलमुत्थापयत, प्रेरयत, विजयं साधयितुं खनत; मुसलेन पुत्रं प्रेरयतु, इन्द्रः स्वगणेन सोमपानाय आगच्छतु। अहं दधिक्रावणं जयन्तं शीघ्रं अश्वं स्तुतिं सज्जीकृतवान्; तस्य सुरभिमुखं नः रमणीयं करोतु, सः नः दीर्घायुषः पारं नयतु। निःस्रुताः मधुमत्तमाः सोमाः, इन्द्राय प्रियाः, परिषिच्य प्रवहन्ति, न निवार्यन्ते; तेषां हर्षाः युष्मान् देवाः प्राप्नुयुः। देवाः ऊचुः—'सोमः इन्द्राय शुद्धः।' वाचस्पते, त्वं यज्ञस्य हर्षः, सर्वबलस्य अधिपः। सहस्रधारः सागरः सोमः शुद्धः, वाचा पूर्यते; सोमः धनाधिपः, प्रतिदिनं इन्द्रस्य सखा। कृष्णः बिन्दुः, दीप्तः, शुक्लं प्रविश्य, दशसहस्रेण सह याति; महेन्द्रः स्वबलात् तुदनं स्थापयामास, स्निग्धान् बलात् अपाकुरुत। अहं बिन्दुं समुदायं विचलन्तं अपश्यं, दीप्तनद्याः तटे; मेघवत् आकाशे स्थितवान्—हे वीर्यवन्तः, स्पर्धायां जयत। ततः सः बिन्दुः, दीप्तः, अंकं प्राप्तः, बलात् स्वरूपं धारयन्; अधार्मिकाः समीपमागच्छन्, किन्तु इन्द्रः बृहस्पतिना युक्तः तान् विजिग्ये। यदा त्वं सप्तभ्यः जातः, त्वं शत्रोः शत्रुः अभवः, हे इन्द्र; गुह्यं दिवं पृथिवीं च अन्वविन्दः, युद्धं विस्तीर्णेषु लोकेषु आनयः। त्वं, वज्रपाणे, अप्रतिरथः, क्रोधात् शस्त्रेण तुदसि; शुष्णं हन्तारः साधनैः नाशयामासिथ, बलात् इन्द्र, गावः च अन्वविन्दः। वयं तम् इन्द्रं, महावृषभं, महावृत्रस्य वधाय प्रेरयामः; सः बलवान्, वीर्यवान् वृषभः भवतु। इन्द्रः जयाय निर्मितः, परमवीर्यवान्, हर्षे स्थाप्यते; तेजस्वी, कीर्तिमान्, सोमप्रियः। वज्रः, वाचा संग्रहितः, शक्तिमान्, न प्रमाद्यति; सः वृद्धः, उन्नतः, अचलः। महत् इन्द्रस्य वीर्यं, मेघवत्, सः वृष्टीकरः; वत्साय स्तोत्रैः सः बलवान् अभवत्। यदा वह्नयः, अमृतस्य वाहकाः, अमृतस्य अपत्यं वर्धयन्ति, प्रेरिताः, सत्यस्य रथेन। यदा कण्वाः स्तोत्रैः इन्द्रं यजमानं कृतवन्तः, बन्धवः, शस्त्रं वदन्तु। अश्विनौ, अधुना वत्सस्य सहाय्यार्थम् आगच्छताम्; तस्मै अव्ययां, विस्तीर्णां रक्षां दत्तं, शत्रून् अपाकुरुताम्।