यत्र सखायः सौमनस्ययुक्ताः सन्ति, शुभकर्माणि कुर्वन्ति, स्वशरीरात् रोगं निष्कास्य हृष्टाः रमन्ते, तं लोकं रात्रिः प्राप्नुयात्, सा न पुरुषान् न पशून् हिनस्तु। यत्र सौम्यहृदयाः सखायः, यत्र पुण्यकर्माणि च हविः अग्नौ समर्प्यन्ते, तं लोकं रात्रिः प्राप्नुयात्, सा न पुरुषान् न पशून् हिनस्तु। राजानः यदा यज्ञस्य दानस्य च षोडशमांशं विभजन्ति, तदा यमस्य सभायाः निर्णायकाः भवन्ति; तस्मात् शुभ्रपादः दत्तः तं मुञ्चतु। स सर्वान् कामान् पूरयति, स समृद्धिम् आप्नोति, स भवति; शुभ्रपादः यः सन्ददाति, स कदापि न विफलः। यः शुभ्रपादं, अविभक्तं, विश्वेन सह मितं ददाति, स न तं स्वर्गं याति यत्र दुर्बलः बलिनं करं न ददाति। यः पञ्च पिण्डान्, शुभ्रपादं, विश्वेन सह मितं ददाति, स पितृणां लोकस्य अक्षयदानवृत्त्या जीवति। यः पञ्च पिण्डान्, शुभ्रपादं, विश्वेन सह मितं ददाति, स सूर्यचन्द्रमसोर् लोके अक्षयदानवृत्त्या जीवति। शुभ्रपादः सदा न विफलः, यथा महोदधिः जलराशौ न क्षीयते; यथा द्वौ देवौ सह उपविशतः, एवं शुभ्रपादः न विफलः। कः ददौ एतत्? कस्य दत्तम्? कामः कामाय ददाति। कामो दाता, कामो प्रतिग्राही, कामः सागरं प्रविष्टः। कामेन त्वां गृह्णामि, एषः तव कामः। पृथिवी त्वाम् अङ्गीकुर्यात्, एषा महती अन्तरिक्षम् त्वाम् अङ्गीकुर्यात्। अहम् आत्मना, प्राणेन, अपत्येन वा त्वां गृह्णन् न हीयेयम्। अहं युष्मान् एकहृदयान् एकमनसः करोमि, वैररहितान्; अन्योन्यं पश्यन्तु वत्सवत् मातरं गाम्। पुत्रः पितरि भक्तिर्भवतु, मातरं सह एकमनाः स्यात्; पत्नी पतये सौम्यवाचं वदतु, शमं वहन्ती। भ्राता भ्रातरं न द्वेष्टु, न च भगिनी भगिन्यं; एकनिश्चयाः, एकव्रताः सन्तः, सौम्यवाचः वदन्तु। येन देवाः न विभिद्यन्ते, न च अन्योन्यं द्वेष्टि, तदेव तेजो गृह्यते गृहेषु, मानवेषु सम्ज्ञानम्। वृद्धाः धीराः न पृथक् भवन्तु, एकनिश्चयाः स्युः, अन्योन्यं सौम्यवाचः वदन्तु; एवं अहम् एकमनसः करोमि। युष्माकं पानं समं, अन्नं समं; एकयोक्युक्तान् करोमि। अग्निं संयुक्तचित्ताः यजध्वम्, यथा अरण्याः चक्रनाभाविव। सर्वे एकनिश्चयाः, एकमनसः, सौम्यभावेन, अमृतं रक्षन्त इव देवाः, सायं प्रातश्च शुभमना भवत। देवाः, जरां नुदन्तु; अग्ने, द्वेषम् अपाकुरु; सर्वं पापं, क्षयम्, आयुषः छेदं च नुद। शुद्धः, महात्मा द्वेषं नुदति, पापकर्म नुदति; सर्वं पापं, क्षयम्, आयुषः छेदं च नुद। ग्राम्याः पशवः वन्येभ्यः पृथक् भवन्तु, तृष्णा दूरे गच्छतु; सर्वं पापं, क्षयम्, आयुषः छेदं च नुद। द्यावापृथिव्यौ मम इतः पृथक् स्ताम्, मार्गाः सर्वतः गच्छन्तु; सर्वं पापं, क्षयम्, आयुषः छेदं च नुद। त्वष्टा कन्यां पतये युनक्ति, एवं सर्वं जगत् प्रवर्तते; सर्वं पापं, क्षयम्, आयुषः छेदं च नुद। अग्निः प्राणान् धारयति, चन्द्रमाः प्राणेन संयुक्तः; सर्वं पापं, क्षयम्, आयुषः छेदं च नुद। प्राणेन देवाः सर्वव्यापिनं तेजः सूर्यं संचालयन्ति; सर्वं पापं, क्षयम्, आयुषः छेदं च नुद। प्राणेन, जीवन्तेषु, जीवनदेषु, जीव, मा म्रियथाः; सर्वं पापं, क्षयम्, आयुषः छेदं च नुद। प्राणेन, जीवेषु, प्राणे स्थास्य; मा म्रियथाः; सर्वं पापं, क्षयम्, आयुषः छेदं च नुद। ओषधीनां रसेन, दीर्घायुषा, पूर्णायुषा; सर्वं पापं, क्षयम्, आयुषः छेदं च नुद। वयं पर्जन्यस्य वर्षे अमृताः स्थेयाम; सर्वं पापं, क्षयम्, आयुषः छेदं च नुद। आदौ ब्रह्मैव जातम्, स एव प्रथमं, तस्मात् तेजस्वी ऋचः प्रसृताः। तस्य गम्भीराणि प्रतिष्ठानानि अस्य विश्वस्य प्रतिमानानि, सतश्च असतः च योनिः। एषः पित्र्यः लोकः प्रथमः, प्रथमजाय लोकाय प्रतिष्ठितः; तस्मात् एषः दीप्तः, आह्वानकः, शोभनः तापः प्रथमाय वहतु। यो जातः, प्राज्ञः, अस्य बन्धुः, स सर्वाणि देवानां जन्मानि विविनक्ति; ब्रह्म ब्रह्माणम् उद्वर्तयत् मध्ये, अधः, ऊर्ध्वं च, स्वधया स्थितः। स वेद, पृथिव्याः सत्येन स्थितः; महत् भूत्वा पृथिवीं द्यां च स्थापयत्; स जातः द्यां, भूमिं, अन्तरिक्षं च स्थिरीकृतवान्। जन्मनः गम्भीरात् प्रतिष्ठानात् बृहस्पतिः देवतानाम् ईशः स्वामी, स दिवसः तेजः उत्पाद्य, प्रेरितान् उज्ज्वलान् स्थापयत्। तस्य काव्यशक्तिः एतत् प्राचीनदेवतायाः महत् स्थानं प्रहरति; स बहुभिः सह जातः, तस्मात् पूर्वे अर्धे विभक्ते। यः अथर्वाणं पितरं, दिव्यं बन्धुम्, बृहस्पतिं च श्रद्धया उपगच्छति, स सर्वस्य कर्ता, प्राज्ञः देवः, अवध्यः, आत्मनिष्ठः। यः आत्मानं बलं च ददाति, यस्य आज्ञां सर्वे उपासते, यस्य नेतृत्वे देवाः अनुवर्तन्ते, यः द्विपद् चतुष्पदां ईश्वरः, कस्मै देवाय हविः समर्पयेम? यः एक एव जीवन् निमिषन् च, महत् राजानं जगतोऽभवत्, यस्य छाया अमृतम्, यस्य छाया मृत्युश्च, कस्मै देवाय हविः समर्पयेम? यं द्वौ रुदन्तौ अधः कम्पमानौ आह्वयताम्, यं द्यावापृथिव्यौ भयेन आह्वयताम्, यस्य पन्थाः तेजस्वी अन्तरिक्षस्य, कस्मै देवाय हविः समर्पयेम? यस्य इयं विशालौ द्यावापृथिव्यौ, विस्तीर्णम् अन्तरिक्षं, यस्य महत्त्वं सूर्यः व्याप्नोति, कस्मै देवाय हविः समर्पयेम? यस्य महत्त्वं हिमालयः, यस्य महत्त्वं समुद्राः घोषयन्ति, यस्य भुजौ एते दिशः, कस्मै देवाय हविः समर्पयेम? एवं सम्यग् सौमनस्ययुक्ताः, दानशीलाः, एकचित्ताः मानवाः, पापं नुदन्तः, आयुष्यम् इच्छन्तः, ब्रह्मणः आद्यत्वं, देवतानां ऐश्वर्यं, यज्ञस्य माहात्म्यं च, श्रद्धया अन्विच्छन्ति।