एषा मम मद्यः, इति अहम् वदामि। तत्र वृक्षाः समवस्थिताः सन्ति। पक्तं भोजनं समर्प्यते। शाकं अपि समर्प्यते। अत्र उदुम्बरः, बबूलः, धवः च वृक्षाः निर्दिष्टाः। अरदुपरमः अपि उल्लिखितः। यथा कश्चित् आहतः भूमौ शयानः, तथा दृश्यते। पुरुषः विस्तीर्णः आसीत्। अहम् न दुहामि, इति पोषकाय एवम्। अत्यन्तं अर्धं श्लोकस्य परस्य धनात्। द्वौ गजौ, हस्तस्य दृढता च। द्वे रश्मी उन्नतौ, पुरुषः ताः निष्पीडयति। न तद्, कन्ये, यथा त्वं चिन्तयसि, कन्ये। मातुः द्वे रश्मी अपकृष्येते, पुरुषं विना। न तद्, कन्ये, यथा त्वं चिन्तयसि, कन्ये। द्वे कर्णे संयम्य, मध्ये प्रेष्यते। न तद्, कन्ये, यथा त्वं चिन्तयसि, कन्ये। शयानस्य, स्थितस्य च, त्वं गूढं करोति। न तद्, कन्ये, यथा त्वं चिन्तयसि, कन्ये। मृदु मध्ये, मृदुत्वे, त्वं केवलं मृदुं गूढं करोति। न तद्, कन्ये, यथा त्वं चिन्तयसि, कन्ये। अमृदु यथा, पतितान्तरकेशेन, गह्वरे। न तद्, कन्ये, यथा त्वं चिन्तयसि, कन्ये। अत्र, पूर्वदिशि, पश्चिमदिशि, उत्तरदिशि, दक्षिणदिशि, त्वं दण्डेन तिरस्करोति। अत्र, पूर्वे, पश्चिमे, उत्तरदिशि, शिरसि, वत्साः पुरुषैः सह उपविष्टाः। अत्र, पूर्वे, पश्चिमे, उत्तरदिशि, पाचनपात्रं स्थाप्यते। अत्र, पूर्वे, पश्चिमे, उत्तरदिशि, विस्तीर्णमुष्टिः स्थाप्यते। अत्र, पूर्वे, पश्चिमे, उत्तरदिशि, पात्रे स्रुवः स्थाप्यते। अत्र, पूर्वे, पश्चिमे, उत्तरदिशि, स्रुक् स्रवमाणः स्थाप्यते। अन्नार्थं आगत्य, तण्डुलार्थं गत्वा, फलार्थं स्थित्वा, गायकः, मृदंगं हत्वा, दिव्यं बलं आह्वयति। पात्रस्य गर्ते, रात्रौ, ग्रन्थिं पादं च स्थापयेत्; उत्तमं जन्म जायेत, हीनं जन्म मार्गे यातु। कुम्भाः, कुष्माण्डाः, उदुम्बरपर्णानि, पलाशपर्णानि; वर्मिगुहायाः प्राणः, अश्वस्य खुरः, गवां खुरः—गायकः दिव्यं बलं आह्वयति। अत्र देवाः उत्प्लुत्य, होत्रे, शीघ्रं सञ्चल; त्वं वास्तवतः उत्तमः, बलवान् भविष्यसि, ऊर्जस्वी भविष्यसि। यदा पत्नी दृश्यते, यदा पत्नी यज्ञे समर्प्यते, गायकः दिव्यं बलं आह्वयति; ऋत्वा विष्टीमेन, गायकः दिव्यं बलं आह्वयति। आदित्याः गायकाय दक्षिणां आङ्गिरसोद्भूतां आनयन्; गायकः एव पुनः आनयत्, गायकः एव पुनः आनयत्। तत् गायकः अस्माकं कृते गृहीतवान्, तत् गायकः अस्माकं कृते गृहीतवान्; अन्यं न जानिम, न यज्ञे अन्यं नेतुम्। श्वेतः शीघ्रः अस्ति, कनिष्ठः पादयोः समीपः अस्ति; अयं शीघ्रः मापनं धारयति। हे आदित्या, रुद्राः, वसवः, एषा दक्षिणा गृह्णीत, हे आङ्गिरसः; एषा दक्षिणा सर्वव्यापिनी, महती, विस्तीर्णा। देवाः असुरं ददतु; तद् तव बुद्धिः अस्तु; तव प्रतिदिनं, तव सदा गृह्यताम्। त्वं इन्द्र, रक्षणेन, दूरस्थेभ्यः हविः वह; स्तोत्रे धनं आनय, कुख्यातं दूरं कुरु। त्वं इन्द्र, विहते कपोताय, मोहिताय, दिवा बहु पक्वं कणकं पीलुं च तस्मै निर्मितवान्। यः न शब्दं करोति, 'वावदिति' इति वदति, त्रिस्नात्रेण त्रिः बद्धः; सः अन्नं स्तौति, अनन्नः दूरं करोति। यदा तस्या अण्डानि, विभक्तव्यानि, स्थूलं भागं हन्ति, कम्पमानानि गवां खुरे पक्षिणाम् अण्डानि इव संचरन्ति। यदा स्थूलेन, शिलायां अण्डानि हन्ति, ते अनिश्चलानि वर्धन्ते, यथा गर्दभाः रेणौ। यदा लघूनि लघुषु सञ्चरन्ति, यथा पेषणी, वसन्तोत्सवाय गच्छन्ति, वातः तान् दूरं करोति। यदा देवाः भूषणं प्रविश्य, इमां स्त्रीं प्रकटयन्; सा स्वसख्यः सहिताः दर्श्यते, यथा सत्यम् अक्षिसन्धिः।