इन्द्राणीमुद्दिश्य कथयामि—अहं न वृशाकपेश्सख्ये रमामि, यस्य हविरिदं देवेषु प्रियं प्रवर्तते; सर्वेषां श्रेयानिन्द्रः। रेवतिं वृशाकपिपत्नीं पुत्रैः कल्याणैः सूनुभार्याभिश्च युक्ताम् उद्दिश्य वदामि—इन्द्रः वृषभः प्रियं सुविहितं हविरश्नोत्; इन्द्रः सर्वेषां श्रेयान्। पञ्चदश गोवृषाः एकत्र विंशत्या सह पच्यन्ते; अहं तृप्तः द्वौ उदरौ पूरयामि; इन्द्रः सर्वेषां श्रेयान्। यथा तीक्ष्णशृङ्गो वृषभो गणेषु गर्जति, एवं मन्थान इन्द्रः यस्य ऋषिः हविः यजते, तस्य हृदयं हर्षयति; इन्द्रः सर्वेषां श्रेयान्। यस्य ऊरू कम्पते, स न शयते; यस्य लोम्नि प्रसरति, स उपविश्य शयते; इन्द्रः सर्वेषां श्रेयान्। इन्द्रः वृशाकपी वेत्ति हन्तारं धनवन्तम्; स नवं तीक्ष्णं छुरिकां गृह्णाति, समिधि हविरुपन्यस्तम्; इन्द्रः सर्वेषां श्रेयान्। अयं विचिन्वन्, निरीक्षन्, दासं आर्यं च अन्वेषयन्, सोमं पिबामि, धृढं समीपं गच्छामि; इन्द्रः सर्वेषां श्रेयान्। मरुस्थलं वा वनं वा, योजनानि कियन्ति? सांध्यसमये समीपं गच्छ, वृशाकपि, गृहं प्रविश; इन्द्रः सर्वेषां श्रेयान्। पुनरागच्छ, वृशाकपि, श्रेयः कुर्याम; स्वप्नाशनः पुनः पन्थानं गृहं गच्छति; इन्द्रः सर्वेषां श्रेयान्। यदा त्वं, वृशाकपि, उत्तरं दिशं इन्द्रगृहं गन्ता, तदा छगलं कुत्र, माता पन्थां वत्साय कियं ददाति? इन्द्रः सर्वेषां श्रेयान्। पर्शुर्हा नाम स्त्री एकत्र विंशति अपत्यानि जनयामास, तस्या उदरं सौभाग्यवत्, गर्भः पूरितः; इन्द्रः सर्वेषां श्रेयान्। शृणुत जनाः—नराशंसः स्तुत्यः। षष्टिसहस्राणि नवतिश्च कौरमाः रुशमेषु न्यधाम। प्रावहणस्य द्वादश उष्ट्राः वधूभिः सह; रथस्य कायः नभः स्पृशति, समुन्नतानि गच्छन्ति। एतदर्थं वयम् इच्छया यतामः—शतानि हाराणां, दश मालाः; त्रिशतं अश्वानां, सहस्रं गावः। रेभ, वद, यथा पक्ववृक्षे पक्षी; जिह्वा नष्टा सन्, उपलिष्टे वदति, यथा कर्षणायां छुरिका। रेभाः प्रज्ञया यान्ति, वृषभवत् गावः पालयन्ति; तेषां पुत्राः रक्षिता, गावश्च रक्षिता। गच्छ, रेभ, प्रज्ञां वह, यो गाः वेत्ति, यो धनं जानाति; एष वाक्यं देवानां पुरः प्राज्ञः वद, यथा कुशलः नाविकः सागरं तर्तुम्। सर्वजनस्य राज्ञे, अमृतज्ञाय देवे, वैश्वानराय, सुविन्यस्तां स्तुतिं समर्पय, पारिक्षित्। सीमाः स्थापयित्वा, सः सुरक्षा अकुर्वत्, उच्चं स्थानं स्थापयन्; गृहम् स्थापयन्, कौरव्यः स्वपत्नीं सह संवादं करोति। कः युष्माकं दध्नः, मन्थितस्य, सुस्रुतस्य च हृतवान्? भार्या पत्ये पृच्छति पारिक्षितराज्ये। पक्त्यन्नं यवः विवर्धमानः मार्गात् विवर्तते, स्वगुहां प्रविशति; जनाः पारिक्षितराज्ये संपद्यन्ते। इन्द्रः कविं बोधयति; उत्तिष्ठ, जनानां मध्ये चर। मम कृते उग्रं न स्तौहि; त्वया सर्वः शत्रुः पूर्येत। अत्र गावः जायन्ताम्, अत्र अश्वाः, अत्र नराः; अत्र पूषा सहस्रदातृ आसीनः। एता गावः इन्द्र, न हिंस्यन्ताम्; न गोपालः व्रण्येत। न कश्चन रिपुः, इन्द्र, न चौरः तासां बलं प्राप्नुयात्। एषा स्तुत्या, शुभवाक्येन, त्वं अस्मासु रमस्व; न वयं कदापि वनान्तरे वा वाचं नश्येम। यो सभासु कुशलः, मन्त्रेषु प्राज्ञः, यजमानः, स पुरुषः—तम् देवाः प्रथमं गणानां भक्षयितारं सूर्यं च अकुर्वन्। यो स्वजनात् अतिरिच्यते, यो स्वमित्रं जेतुम् इच्छति, ज्येष्ठः चेत् अज्ञः, तम् अधमं वदन्ति। यदा कुलपुत्रः धृतिमान्, तदा मुनिः वदति, तदा गन्धर्वः इच्छितां वाचं ब्रूते। यो पण्यः, स्पर्धायाम् शीघ्रतमः, यो देवहीनः दाशुरिः—मनीषिणां च शाश्वतानां च स दूरस्थ इति श्रुतम्। ये देवाः अयजन्त, ये च अन्येभ्यः ददुः—स्वर्गं गत्वा सूर्यवत्, मघवान् न त्यजति। यस्य नेत्रे अप्रक्षालिते, अलङ्कृतः, हारवर्जितः, हिरण्यवर्जितः, न ऋत्विक्, ब्राह्मणपुत्रः सन्—सः सामगः, यज्ञेषु विज्ञातः। यस्यानि नेत्रे प्रक्षालिते, सुसज्जितः, हारयुक्तः, हिरण्यसमृद्धः, उत्तमऋत्विक्, ब्राह्मणपुत्रः—सः सामगः, यज्ञेषु विज्ञातः। या स्त्री विस्तीर्णपाणिः, अलङ्कृता, सर्वतः शोभना, कन्या रम्या योग्याः—सा सामगः, यज्ञेषु विज्ञाता। या विस्तीर्णपाणिः, अलङ्कृता, सर्वतः शोभना कन्या—सा सामगः, यज्ञेषु विज्ञाता। या पृथक् स्थिता रानी, युधि शुभेन गच्छति, यो च अश्रान्तः बलवान्—एते सामगाः, यज्ञेषु विज्ञाताः। त्वं, रानी, युधि शुभवातैः, कल्याणेन गच्छ; श्वशुरः श्वश्री च सभासु त्वया सौम्यौ स्ताम्। यद् इन्द्र, त्वया जनराज्ञे कृतं, मनुष्यविभागं, सर्वं विचित्रं च, तद् यज्ञाय युक्तम्। त्वं, मघवन्, वृषभं बलिनं कृतवान्, मर्त्यं सूर्यवत् तेजस्विनं कृतवान्; त्वं वृत्रस्य शिरः अभिनत्, रौहिणं दानवं अपाकरोः। यो पर्वतान् स्थापयत्, आपः प्रविशत्, इन्द्रः महावृत्रहन्—तुभ्यं, इन्द्र, नमः। एवं श्रुत्वा, देवेषु, मनुष्येषु, स्त्रीषु, पुरुषेषु, इन्द्रस्य महिमा, यज्ञस्य महत्वं, धर्मस्य च स्थैर्यं प्रकटितम्।