स्वर्गे पृथिव्यां वा, जातानां भविष्यतां च, कोऽपि तव समः नास्ति, हे महादानेन्द्र! त्वां हयान् युक्त्वा गावः कामयमानाः वयं हवामहे। स नः इन्द्रेण सह शोभनाः संस्तयः स्यु: यत्र बहुधा सम्पदः लभ्यन्ते, येन वयं हृष्टाः स्याम। त्वं वीर्यवान्, स्वबलात् स्तोतृभ्यः स्वयमेव आगच्छ, दृढः अजेयश्च, यथा रथस्य अक्षः न भिद्यते। यदा कश्चन स्तोता तव इच्छां प्रार्थयते, तदा त्वं शतक्रतो, तस्य कामं पूरयसीति, अक्षवत् स्थिरबलं दर्शयसि। एष सूर्यस्य देवत्वं, एष तस्य महिमा, मध्य आकाशे व्याप्य स्थितः। यदा सः स्वस्मात् आसनात् हरितान् अश्वान् योजयति, तदा रात्रिः तस्मै वसनं प्रसारयति। एष सूर्यो रूपं मित्रवरुणयोः दिवि प्रकाशयति; एकं तेजस्विनः अनन्तं बलं, अन्यत् तिमिरं, हरिताश्वाः समं वहन्ति। कस्मिन्न् अद्भुतबलात् सः सखा इव सदा वर्धमानः अस्मान् प्रति आगच्छति? केन महाबलेन सः वरणीयः भवति? तव प्रियेषु को महान्, कः सोमपाने हृष्टः? स्थिरानपि त्वं, हे धनद, भङ्क्ति। अस्माकं सुहृदां स्तोतृणां च रक्षिता भव, शतगुणः साहाय्यैः नः पालय। एतेषां लोकेषु केषां वा वयं प्राप्नुमः—इन्द्रेण सह सर्वैः देवैः? इन्द्रः आदित्यैः सह अस्माकं यज्ञान्, शरीरेषु, अपत्येषु च व्यवस्था करोतु। इन्द्रः आदित्यैः मरुद्भिः च अस्माकं शरीरेषु रक्षिता भवतु; यदा देवाः असुरान् हत्वा, दैवीं शक्तिं रक्षन्तः, तान् अपाक्रान्तवन्तः। तव शक्तिभिः अहं स्तोत्रं पुनरानीय, प्रज्ञया पोष्यं अन्नं दृष्ट्वा; तेन वयं देवैः अनुगृहीताः पुरस्कारं विजयं प्राप्तुं शक्नुमः, शतं हेमन्तान् वीरपुत्रैः सह हर्षेण जीवेम। हे दानिन् इन्द्र! शत्रून् पूर्वतः, अधस्तात्, उपरिष्टात् च अपसारय; उत्तरदक्षिणाभ्यां अपि तान् नुद; यथा वयं तव विश्वतोवृत्तायां रक्षायां मुदेम। य एव यविनः, यवः अपि, क्रमशः वशं नीयन्ते; अत्र, ये हविषि सम्यक् न उपविष्टाः, तेषां भोजनं समारभ्यताम्। न किञ्चिद् प्रयाणं निष्फलं, न च कीर्तिः संस्तयः लभ्यते; प्राज्ञाः इन्द्रं मित्रार्थं वाञ्छन्ति, गावः अश्वाः च इच्छन्तः, बलाय यतन्ते। यूयम् अश्विनौ, नमुचिना असुरेण सह, सुतं सोमं अपिबथुः; यूयं ज्योतिष्मन्तौ, इन्द्रेण सह, कर्माणि साधयथः। यथा मातरौ पुत्रं, तथैव अश्विनौ, त्वं च इन्द्र, वाचः कवीनां दन्तैः च तं रक्षितवन्तः; यदा शचीभिः, सरस्वत्या च, त्वं सोमं अपिबः, तदा त्वं स्तुतः। इन्द्रः प्राज्ञः, सुमतिर्दाता, सर्वज्ञः, सः द्वेषं व्यपाकरोतु, अभयं नो ददातु; वयं वीर्यस्य अधिपतयः स्याम। इन्द्रः प्राज्ञः, दानशीलः, द्वेषं अपि अस्मदपि दूरं करोतु; वयं पूज्यस्य शुभे प्रीते चित्ते स्याम। सोमः प्रवाहितः, तेन इन्द्रः देववत् पूजितः; यत्र महावान् कपिः अपिबत्, स एव मम सखा, तत्रापि इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। इन्द्र! त्वं तस्मात् महाकपितः पलायसे, कम्पमानः; अन्यत्र सोमपानाय किञ्चिदपि न पश्यसि, इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। किं महाकपिना तव कृतं, पिङ्गलमृगेण? किमर्थं त्वं, आर्य, कोपं करोषि, वित्तस्य हेतोः? इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। यं त्वं, इन्द्र, प्रियं महाकपिं रक्षसि, तं श्वा दंशति, वराहः च शृण्गे घोषयति; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। कपिः मम प्रियाणि स्पष्टीकृतवान्, दुष्कृत्यं च अकरोत्; अहं तस्य शिरः आहतवान्, न सुलभेन, पापकर्मणः; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। न मम स्त्री सुन्दरतमाऽस्ति, न च रम्या; न सा सुलभा, न च जङ्घायाम् उत्साहिनी; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। माता, सुलभा, यथासम्भवम्; यथा भवति, तथा स्यात्; मातरं, मम जङ्घां, मम शिरः, सर्वे हृष्यन्ति; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। हे दृढबाहो, सुशिप्र, विशालस्कन्ध, विस्तीर्णजङ्घ! हे वीरपत्नी, किं त्वं महाकपितः इच्छसि? इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। यथा पतिविहीना स्त्री, एवं कपिः माम् अवमान्य पश्यति; अहं तु बलवती, इन्द्रपत्नी, मरुदां सखा; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। प्राचीना स्त्रियः पूर्वं समं हविर्यज्ञे अगच्छन्; सृष्टा, इन्द्रपत्नी, सत्येन पूज्यते; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। एषु स्त्रीषु, अहं स्वयम् श्रुत्वा, इन्द्राणि, स्वभाग्यवतीति; तस्या अन्यः पतिः जरसा न म्रियते; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। अहं, इन्द्राणि, न वृशाकपिना सख्ये हृष्टा; यस्य होमः, देवेषु प्रियः, स एव प्रवर्तते; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। हे रेवेति, वृशाकपिपत्नी, सुतपुत्रवधूः, इन्द्रः वृषभः, तव प्रियं, सुवर्णं हविः, अद्यत्; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। पञ्चदश मम गवः, विंशत्या सह, समं पच्यन्ते; अहं तृप्तः, उभयं अश्नाति, द्वे उदरे पूर्णे; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। यथा तीक्ष्णशृङ्गः वृषभः गोषु बृंहति, इन्द्रः मनसः हर्षं जनयति, यस्य प्रेरितः होमः क्रियते; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। न सः शये, यस्य जङ्घा अन्तर् कम्पते; शये सः, यस्य लोमशं भागः उपविशन् प्रसार्यते; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। एष इन्द्रः, वृशाकपिः, वित्तवन्तं हतं जानाति; सः नवम् तीक्ष्णं छुरिकां गृह्णाति, होमं समिद्धे स्थापयति; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। एषः आगच्छति, अन्वेषयन्, निरीक्षन्, दासम् आर्यं च इच्छन्; अहं सोमं पीत्वा, स्थिरं, अचलम् उपगच्छन्; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। अरण्यं वा मरुस्थलं च, कति योजनानि? सायं, वृशाकपि, समीपं गच्छ, गृहं प्रविश; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। प्रतिनिवर्तस्व, वृशाकपि, शुभं सम्पादयाम; एष स्वप्नभोजकः पुनः मार्गेण गृहम् आगच्छति; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। एवं, ऋषयः, देवाः, स्त्रियः, पशवः च, इन्द्रस्य महिमानं स्तुवन्ति, तस्य सर्वेषां मध्ये श्रेष्ठत्वं प्रकटयन्ति। स इन्द्रः, महाबलः, दानशीलः, सर्वज्ञः, स्तोत्रैः, यज्ञैः, मित्रैः च सदा पूज्यते, तेन अस्माकं जीवनं, सौख्यं, वीर्यं च रक्ष्यते।