श्रूयताम्, महाभागः, एषा मम वाणी या वसिष्ठेन तव स्तुत्यर्थं उच्चार्यते। सभायाम् अस्माकं प्रार्थनाः त्वया स्वीकृताः सन्तु। तव सर्वैः रक्षाभिः सह, महाबलिन् इन्द्र, सावधानः भव। वीर, प्रसिद्ध, धनविद् त्वं, अस्माभिः अनुसृतः, अस्माकं भागः इव। अश्वानां अधिपः, बहुकर्मा, पशूनां स्वामी, सुवर्णधनस्य दाता त्वं देवः। दानं तु न निग्रहीतव्यम्; यत् अहं इच्छामि, तद् ददातु। देवेषु हितार्थं, यज्ञे इन्द्राय, सभायाम्, वनवासिनः धनलाभार्थं इन्द्रं आह्वयन्ति। स्वेन महत्त्वेन इन्द्रः उभौ लोकौ विस्तारितवान्; सूर्यस्य प्रकाशं कृतवान्। सर्वाणि भूतानि इन्द्रे स्थितानि; सोमः अपि इन्द्रे प्रवहति। पुरातनं स्तोत्रं अहं इन्द्राय उदीरितवान्; अनेकानि ऋतस्य उच्चानि सत्यानि अनुगतानि; गायको मेघाः वर्षन्ति। शीघ्रं प्रेरिताः गायकाः मधुरं गीतं घृतपूर्णं गायन्ति। अस्माकं धनं विस्तारितम्, वीर्यं बलं च; सोमः अस्माकं प्रवहति। यदा, इन्द्र, मनुभिः पूर्वदिशायाम्, पश्चिमे, उत्तरदिशायाम्, दक्षिणे वा आह्वयितः, तदा, बहुभिः आह्वयितः, तव साहाय्याय उपस्थितः भवसि, तुर्वशस्य विजेता। अथवा यदा, इन्द्र, रुमया, रुशमया, श्यावकेन सह रमसे, महाबलिन्, कण्वाः स्तोत्रैः गीतैः त्वां आह्वयन्ति—तदा आगच्छ। अविक्लिन्नाः गावः इव त्वां, वीर, उपसर्पामः। चराचरस्य स्वामी, स्थिरस्य अधिपः, प्रकाशदर्शी इन्द्र त्वं। दिवि वा पृथिव्यां वा, जातः वा अजः वा, तव समः कश्चन नास्ति। दानशील इन्द्र, अश्वयुक्तः, वयं त्वां गोः अश्वस्य च कामनया आह्वयामः। इन्द्रसहितानि शोभनानि सभासमवायाः अस्माकं सन्तु, बहुप्रतिष्ठितानि, येन वयं मुदामहे। बलिन्, स्वबलात्, गायकान् उपगच्छ, धैर्ययुक्तः, अजितः, रथस्य अक्ष इव अच्युतः। यदा, शतबलिन्, गायकानां कामं यदा ददासि, रथस्य अक्ष इव, स्वबलैः। एष सूर्यस्य देवत्वं, एष तस्य महत्त्वं, मध्याकाशे विस्तारितम्; यदा सः स्वातः हरितान् अश्वान् योजयति, तदा रात्रिः तस्यार्थं वस्त्रं प्रसारयति। मित्रवरुणयोः रूपं सूर्यः आकाशे प्रकटयति; एकं दिव्यं बलं तेजस्विनः, अन्यं तमः, हरिताः समानं वहन्ति। कस्य अद्भुतबलात् सः सदा वृद्धिम् उपेत्य मित्रवत् आगच्छति? कस्य महाबलस्य साहाय्येन सः चयनितः? तव सत्येषु रमणीयेषु कः श्रेष्ठः, कः सोमपानस्य आनन्दः? स्थिरानपि त्वं भग्नवान्, धनदातः। अस्माकं मित्राणां, गायकानां रक्षिता भव; शतगुणः भव सहायैः। कस्य लोकस्य वयं गमिष्यामः—इन्द्रः सर्वदेवैः सह? इन्द्रः आदित्यैः सह अस्माकं यज्ञं, शरीरं, प्रजां च सुव्यवस्थापयतु। इन्द्रः आदित्यैः मरुतः सह अस्माकं व्यक्तीनां रक्षिता भवतु; यदा देवाः असुरान् हत्वा अपाकृषन्त, देवाः दिव्यत्वं रक्षितवन्तः। तव बलैः अहं स्तोत्रं पुनः नीतवान्, दृष्ट्वा बुद्ध्या पुष्टं अन्नम्; तेन, अस्माकं देवैः अनुगृहीतं पुरस्कारं जयेम, शतं हेमन्तानां वीरपुत्रैः सदा मुदामहे। इन्द्र, दानशील, शत्रून् पूर्वतः, अधः, ऊर्ध्वतः, उत्तरतः, दक्षिणतः च अपाकुरु; तव विस्तीर्णरक्षायाम् वयं मुदामहे। यः यवयुक्तः, यवः अपि, क्रमशः वश्यम्; अत्र, यज्ञकुशं न समुपेत्य, अन्नं साधय। न कापि यात्रा व्यर्था, न च कीर्तिः सभायां अलभ्या; विद्वांसः इन्द्रं मित्रार्थं, गोः अश्वस्य च कामनया, बलार्थं यतन्ते। युवां, अश्विनौ, नमुचिना असुरेण सह मद्यं पिबताम्; तेजस्विनौ, इन्द्रेण सह, कर्माणि साधयथः। पितरौ पुत्रस्य इव, अश्विनौ, युवां इन्द्रेण सह कविवाक्यैः दन्तैः च रक्षितवन्तः; यदा शचिभिः, सरस्वत्याः सह मद्यं पिबताम्, दानशीलः इन्द्रः स्तुतः। इन्द्रः, बुद्धिमान्, सुभूतिः, साधुः, सर्वज्ञः, द्वेषं अपाकुर्यात्, निर्भयता ददातु; वीरबलस्य स्वामी भवेम। इन्द्रः, बुद्धिमान् दानशीलः, द्वेषं अस्मादपि अपाकुर्यात्; पूज्यस्य शुभे मनसि सुखे च अस्माकं स्थानं स्यात्। सोमः प्रवाहितः, ते इन्द्रं देवत्वेन पूजितवन्तः; यत्र महावानरः पिबितवान्, मम मित्रः, तत्र इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। इन्द्र, त्वं महावानरात् कम्पमानः पलायसे; अन्यत्र सोमपानं न लभसे, इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। किम् एषः महावानरः तव तव्यम् कृतवान्? कस्यार्थं, दानशील, त्वं क्रुद्धः, धनसम्पत्तये? इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। एषः प्रियः महावानरः यं त्वं, इन्द्र, रक्षसि; श्वा तं दन्तैः तुदति, वराहः तस्य कर्णे गर्जति; इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। वानरः मम प्रियाणि स्पष्टीकृतवान्, दुष्कृत्यं कृतवान्; तस्य पापकर्मणः शिरः अहं तुदितवान्, न सुलभम्; इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। मम स्त्री न सर्वसुन्दरी, न सर्वप्रियतम्; न च सुलभचलिता, न च जघनगतसक्रियः; इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। माता, सुलभा, यद्यद् भवति, तथा स्यात्; माता, मम जघनं, मम शिरः, सर्वे मुदन्ति; इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। किम्, बलभुज, सुवर्णनख, विशालस्कन्ध, विशालजघन; किम्, वीरपत्नी, महावानरात् इच्छसि? इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। स्त्री पुरुषरहितेव, वानरः माम् अवज्ञाय पश्यति; अहं तु बलिन्यः, इन्द्रस्य पत्नी, मरुतां सहचरी; इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। पुरा, स्त्री एकत्र यज्ञे अगच्छत्; सृष्टा, इन्द्रस्य पत्नी, सत्याय पूजिता; इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। एषु स्त्रीषु, अहं आत्मानम् इन्द्राणि इति श्रुतवती; तस्य, अन्यः पतिः वृद्ध्यापि न मृतः; इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। एवं, वसिष्ठस्य स्तुत्यैः, गायकानां गीतैः, अश्विनोः सहायतया, सोमस्य प्रवाहेन, इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः इति कथा प्रवहति।