इन्द्रः स्ववीर्यतेजसा यदा तदुभयं संयोजयामास, तदा सः दिवं वस्त्रवत् संवृणोति स्म। शतबन्धनवज्रेण सः प्रतिरोधिनं वृत्रं शिरसा विदारयामास। सः सर्वेषां भूतानां श्रेष्ठतमः, उग्रश्च वीर्यवान् जातः; सः नवजातः सन्नेव शत्रून् विनाशयति, तस्मिन्सर्वे शक्तयः प्रमोदन्ते। बलवृद्ध्या च महता वीर्येण सः दस्योः शत्रवे भीतिं जनयति; सः रक्षितवान्, च संरक्षितवान्, च सर्वे तव दानानि सोममदेषु समर्प्यन्ते। यदा एता बलानि त्रिधा भवन्ति, तदा ते त्वां प्रज्ञया द्विगुणया पूरयन्ति; मधुतमं, मधोऽपि मधुरतरं, तव हर्षं विमुञ्चन्ति, हे मदिन, मधुना मधु संयोजय। यदि ऋषयः त्वां संग्रामेषु जयिनं स्तुवन्ति, तदा त्वं दृढं शरीरं बलेन पूषय; मा त्वां दुष्टबुद्धयः शोकार्ता वा हिंसयन्तु। त्वया सह संग्रामेषु वयं जयामः, अनेकानि युद्धकृत्यानि पश्यामः; तव आयुधानि वचसा प्रेरयामि, तव बलं स्तुत्या तीक्ष्णयामि। यत् त्वया अधः चोर्ध्वं च स्थाप्यते, यस्मिन्न् त्वं गृहे तिष्ठसि, तत्र त्वं मातरं, चलन्तीं च स्थापयसि, अनेकानि धनानि च प्रचालयसि। तमुच्चस्थितं स्तौमः, यो नानापथगः, महाबलः, बलिनां श्रेष्ठतमः; सः स्वबलेन महद्वीर्यं प्रकाशयति, पृथिव्याः मितिं विस्तारयति। एते स्तोत्राणि, महतो दिवः जातानि, इन्द्राय घोषं कृतवन्ति, अग्नये च, ज्योतिर्बहुलानि; महाकुलस्य स्वामी तेजसा राजते; शीघ्रगः अपि, पूर्णबलः, तपसा सर्वान् अतिक्रामति। एवं महदथर्वा, विस्तीर्णस्य दिवः, त्वां, हे इन्द्र, स्वयमेव अवोचत्। मातरिश्वान् च भवरी च तव प्रेरणे, तव वृद्ध्यर्थं स्वबलं प्रयुञ्जाते। देवानां दिव्यम् आद्भुतं चिन्हं, तेजस्विनं रूपं, सर्वदिशः सूर्यः उदेति। दिवसस्य कर्ता, तेजसा अतिक्रान्तः, तमः सर्वं नाशयति; प्रकाशमानः सर्वं पापं अपाकरोति। देवानां दिव्यम् आद्भुतं रूपम् उदितम्; मित्रस्य, वरुणस्य, अग्नेः च नेत्रम्। सूर्यः दिवं पृथिवीं च अन्तरिक्षं च पूर्णयति; सः सर्वस्य चराचरस्य आत्मा। सूर्यः, युवान् इव कन्यां प्रति गच्छन्, प्रभायुक्तां उषसं अनु याति। तत्र, देवभक्ताः जनाः कालान् प्रसरन्ति, शुभं शुभेन प्रत्युत्तरं ददाति। त्वं, हे इन्द्र, अस्माकं बलं वीर्यं च, शतक्रतो, नरां मध्ये प्राज्ञः; नः संग्रामविजयीं वीरं आनय। त्वं अस्माकं पिता, हे सुमनसः; त्वं अस्माकं माता, हे शतक्रतो; तस्मात् वयम् तव प्रसादं याचामः। त्वां, हे बहुधा आहूत, महाबल, इन्द्र, आह्वयामि, यो विजयिनीं संपदं लभते; नः वीर्यं दातुम्। मधुरं, संमिलने स्थले, गावः मधुपानं पिबन्ति; ताः इन्द्रेण सह महता प्रमोदन्ते; तेजस्विन्यः, राजत्वधर्मं अनुवर्तन्ते। एता, वर्णिनीः, तस्य सोमं संयच्छन्ति; प्रिश्न्यः गावः, इन्द्रस्य प्रियाः, वज्रं शरं च प्रेरयन्ति, तेजस्विन्यः, राजत्वधर्मं अनुवर्तन्ते। श्रद्धया च बलिना, एता विवेकिन्यः तम् उपचरन्ति; ताः तस्य पुरातनानि व्रतानि अन्वपश्यन्, तेजस्विन्यः, राजत्वधर्मं अनुवर्तन्ते। इन्द्राय गीतानि निनदन्तु, यस्य सोमः संपीडितः; कवयः स्तोत्रैः तम् स्तुवन्तु। यस्मिन् सर्वे धनानि निवसन्ति, यत्र सप्त समूहो मुदन्ति— तं इन्द्रं सोमपेषणे आह्वयामः। त्रिकद्रुकायां देवाः चेतनं हविषा सम्मानितवन्तः; अस्माकं गीतानि तम् बृंहतु। यम् सोमम्, हे इन्द्र, विष्णुना सह त्वं अश्नासि, वा त्रितेन आप्त्येन, वा मरुद्भिः— वा, हे महाबल, यं दूरसागरस्य उपरि त्वं अश्नासि, सः सोमः अस्माकं सुतं सोमं त्वं रसं पिब। वा यत्र त्वम्, हे यजमानस्य बन्धो, सोमपेषणे, वा स्तोत्रे रमतः— अस्माकं सुतं सोमं त्वं रसं पिब। हे वृत्रहन्, यत् किञ्चिदद्य जातम्, अपि च दिवि सूर्यः— एतत् सर्वम्, हे इन्द्र, तव वशे अस्ति। वा यदि, हे सुमते, मन्यसे— ‘नाहं जय्यः’— तर्हि तत् एव सत्यम्, हे महाबल। ये दूरस्थाः सोमाः पीड्यन्ते, ये च समीपस्थाः— त्वं, हे इन्द्र, सर्वान् प्राप्नोषि। इन्द्र, उभयोः पक्षयोः शृणु; अस्य वाक्यस्य समीपं आगच्छ। सौम्यः, बुद्ध्या सह दानशीलः, सोमपानाय, हे महाबल, आगच्छ। तस्य, स्वयंज्योतिषः, वृषभस्य, उभे देव्यौ बलाय आसनं निर्मिते; त्वं, आदर्शेषु श्रेष्ठ, तत्र उपविश, यतः तव मनः सोमं इच्छति। त्वं अनुत्तमः, असमानः, हे इन्द्र, आदौ जन्मना; संग्रामे जयितुम् इच्छसि। त्वं न धनवन्तं मित्रं मैत्र्याय लभसे; तव शोभना अश्वाः पिबन्ति। यदा त्वं महद् कर्म करोति, तदा त्वं पितेव संज्ञाय आहूयसे। नूनं पितुः अमृतस्य प्रज्ञां गृहीत्वा अहम् अजनि, सूर्य इव। पुरातनया बुद्ध्या, अहं स्तोत्राणि अलङ्करोमि, कान्ववत्, येन इन्द्रः बलं अलभत। ये ऋषयः त्वां न स्तुवन्ति, ये च स्तुवन्ति— त्वं मम वृद्धिं कुरु, सुस्तुत। मा, हे इन्द्र, वयं परित्यक्ताः स्याम, अनाथवत्; हे शत्रुघ्न, मा वनेषु परित्यक्ताः स्याम। मा तव प्रसादात् दूरं स्याम। मा वयं, हे वृत्रहन्, निर्बलाः स्याम, नापि पराधीनाः; साधुषु, हे महावीर, तव महता दान्येन, सुमनसः स्तुतिं कुर्मः। पिब सोमम्, हे इन्द्र, सः त्वां रञ्जयतु— यं सोमं शिला ते पेषयति, हे अश्वप्रिय; सः सुविनीतः, पीडकस्य भुजाभ्यां पीडितः। या तव मद्यता, युक्ता शोभना, येन, हे अश्वप्रिय, त्वं वृत्राणि हंसि— सा, हे इन्द्र, धनवन्ति, त्वां मादयतु।