सर्वप्रथम, एकः दिव्यः ऋषिः रोगनिवारणस्य मन्त्रं उच्चारयति। सः रोगं तव नेत्रयोः, नासिकायाः, कर्णयोः, चिबुकात्, शिरसः, मस्तिष्कात्, जिह्वायाः च समूलं अपाकरोति। ततः सः तव ग्रीवायाः, शिरःशिखरात्, कासात्, कण्ठात्, स्कन्धयोः, मांसात्, बाहुभ्यः च रोगं निष्कासयति। तस्य मन्त्रस्य प्रभावेन हृदयात्, फुफ्फुसच्छादनात्, पार्श्वयोः, स्नायुभ्यः, प्लीहात्, यकृतः च रोगः अपसार्यते। ततोऽन्त्रात्, गुदात्, अन्तरङ्गात्, उदरात्, पार्श्वात्, नाभेः च रोगः निवार्यते। जङ्घायाः, अस्थिभ्यः, गुल्फयोः, पादयोः, श्रोणिभ्यः, नितम्बयोः च सः रोगं, विशोषयन्तं, अपाकरोति। मूत्रात्, जननाङ्गात्, केशात्, नखात्, सर्वस्य देहस्य च रोगः निष्कास्यते। सर्वाङ्गे, सर्वकेशे, सर्वसन्धिषु, त्वचि यः रोगः अस्ति, तं कश्यपस्य चिकित्सा बलात् सम्पूर्णं निवारयति। ततः ऋषिः चित्तस्य अधिपतिं प्रेषयति—“गच्छ, मनसः प्रभो; गच्छ काम, अन्यत्र गच्छ; दूरं पश्य दुःखात्; जीवतः मनः बहुधा भवतु।” इति वाक्येन मनसः शुद्धिं याचते। अनन्तरं, वज्रधारिणं महाबलिनं इन्द्रं समीपं समागतवन्तः ऋषयः संयुक्तचित्तैः सोमं निपीत्य प्रसिद्धं इन्द्रं अलङ्कुर्वन्ति। तस्य पथेषु वृष्कः अपि संयतः शोभां प्राप्नोति। स्तुतिं स्वीकृत्य इन्द्रः तेजोमयी बुद्ध्या आगच्छति। किं न कृतं तेन? कः इन्द्रस्य वीर्यं? केन, केन कीर्त्या, वृत्रघ्नः सर्वेभ्यः श्रुतः न भवति? इति ऋषयः पृच्छन्ति। इन्द्रं धनदं, नराधिपं, युद्धेषु सत्यं, सर्वतः आह्वयन्ति। वज्रधरः, अद्भुतः, महाबलः, शत्रुनाशकः, इन्द्रः अस्माकं कृते पशून्, अश्वान्, रथान् विकीर्णात्, अविजेयां विजयं ददातु। प्राचीनः सोमपः इन्द्रः स्तुत्यः; कुशलाः, संगताः, समं गायन्ति; रुद्राः आद्यं स्तुवन्ति। सोमपानेन इन्द्रः बलवर्धितः; आजि, महाबलाः तस्य महत्त्वं स्तुवन्ति यथापूर्वं। ततः, इन्द्रं महत्त्वाय इच्छाभिः उपगच्छन्ति; ताः इच्छाः अर्घ्यैः उत्तिष्ठन्तु, आरोहन्तु। वीरः, स्तुतिभिः प्रार्थनाः तव महत्त्वं वर्धयन्ति; शत्रुनाशकः, प्रतिदिनं वर्धितः। प्रेरितगानाय द्वे अश्वे युक्ते, विस्तीर्णयुक्तं रथं, इन्द्रयुतं, शब्देन युक्तं। अग्निं दूतं, सर्वज्ञं, यज्ञाय पुरोहितं वयं चुनुमः। नित्यं, समर्पणैः, अग्निं जनाधिपं, हविवाहनं, बहुप्रियं आह्वयामः। अग्निः, सम्यक् स्थापिते वेदी, देवाः आनीयत्वं; सः पुरोहितः, स्तुत्यः। सः स्तुत्यः, पूज्यः, दीप्तः, तमः नाशयति; अग्निः दीप्तः, शक्तिमान्। अग्निः, वृषभः, देवान् वहन्, अश्ववत् दीप्तः; समर्पणैः तं यच्छन्ति। त्वां, महाबलिनं, अग्ने, महाबलिभिः वयं प्रज्वालयामः, महदीप्तिः। अग्निं, गानैः, तेजस्विनं, धनाय, प्रसिद्धं, मार्गदर्शकं वयं आह्वयामः। अन्यैः अग्निभिः, आह्वयामः; पुरोहितं, वयं चुनुमः। हविवाहनं, समर्पणयुक्तं, आसनं तव आमन्त्रयतु, श्रेष्ठं। बलपुत्र, अंगिरसः, समर्पणपात्राणि तव कृते यज्ञे चलन्ति; प्राचीनं, पोषणपुत्रं, घृतकेशं अग्निं वयं यज्ञे याचामः। एते गीताः, उदारः, मम, तव वृद्धये; दीप्तः, शुद्धः, बुद्धिमान्, स्तुतिभिः त्वां स्तुवन्ति। सहस्रर्षिभिः पूजितः, समुद्रवत् विस्तारः; तस्य महत्त्वं सत्यम्, यज्ञे, बुद्धिमतां राजन्ये तं वयं स्तौमि। इन्द्रः सर्वासु सभासु सर्वाणि अर्घ्याणि ददातु; प्रार्थनाः, सोमपानं, वृत्रघ्नं, श्रेष्ठं, स्तुत्यं समीपं आगच्छन्तु। सः सर्वधनदः, सत्ये स्थितः, ऐश्वर्ये स्थितः; तं वयं चुनुमः, महाबलपुत्रस्य महत्त्वाय। इन्द्रः सर्वेषु स्पर्धासु विजयी; शापनाशकः, सार्वत्रिकविजयस्य कर्ता, शत्रुं अतिक्रान्ति। तव बलं, शीघ्रं, शक्तिमान्, भूमौ बालवत् मातरं प्रति गतिः; तव कोपेन सर्वान् शत्रून् भिन्दसि, वृत्रं जयन्ति। अत्र अहं तव कृते अजरं, अच्युतं, शीघ्रविजयं, मार्गदर्शकं, रथवाहनं, अजय्यं, महाबलिनं तुग्र्यं आह्वयामि। सः जनानां राजा, रथारूढः, निर्मलः, सर्वयुद्धविजयी, ज्येष्ठः, वृत्रघ्नः, तं वयं स्तौमि। इन्द्रं, बुद्धिमन्तं, साहाय्याय अलङ्कुर्वन्ति; तस्य शक्ति अतुल्या, वज्रः तस्य हस्ते, सूर्यवत् दीप्तः, व्योम्नि विस्तीर्णः। इन्द्रस्य बलं विशालम्; तव शक्ति, बुद्धि महती; वज्रः श्रेष्ठः, बुद्ध्या तीक्ष्णीकृतः। दिवः, इन्द्र, तव वीर्येण वर्धते; पृथिवी तव कीर्तिं वर्धयति; आपः, पर्वतानि तव प्रेरणाय। विष्णुः, महाबलः, त्वां स्तौति; मित्रः, वरुणः त्वां पूजयन्ति; तव गणः, मरुतं अनुगच्छन्, हर्षयति। तस्य कोपाय सर्वे जनाः नमन्ति, यथा नद्यः समुद्रं प्रति नमन्ति। एवं ऋषयः, मन्त्रैः, स्तुतिभिः, यज्ञैः, इन्द्रं अग्निं च पूजयन्ति, रोगं निवार्य, मनसः शुद्धिं प्रार्थयन्ति, सोमं निपीत्य, देवत्वं, ऐश्वर्यं, बलं, बुद्धिं च वर्धयन्ति।