सौम्यया भावनया, ऋषयः सोमपेषणे समागताः, स्वबलाय समृद्धये च, गोवत्साय यथा, सुमन्त्रिणं देवं स्तोतुं प्रवृत्ताः। यः दातारः सन्, गोमत्यैः वित्तैः न कदापि वाञ्छितं निवारयति, तस्य स्तुतयः यदा तं प्राप्नुवन्ति। स दानविरुद्धस्य गोसमीपे गच्छेत्, शक्तिभिः शत्रून् अपसारयेत् इति प्रार्थयन्ति। इन्द्रं पितरं यथा पुत्रेभ्यः प्रज्ञां ददाति, एवं प्रज्ञां दातुम् इच्छन्ति। हे बहुशस्त, अस्मान् पन्थासु शिक्षय, यथा वयं जीवन्मयं ज्योतिः प्राप्नुमः। न कश्चन अज्ञातः, न वैरिणः, न दुष्टवासिनः अस्मान् जेषुः। त्वया सह, वीर, वयं नित्यं गम्भीराणि आपः सुरक्षिताः अतिक्रामेम। इन्द्रः, त्वं वज्रहस्त, महत्तमं बलिष्ठं च यशः अस्मभ्यं ददातु, येन त्वं, सुशिरः, एते उज्ज्वलौ लोकौ अपूरयः। त्वां जनानां बलेश्वरं, देवेषु राजानं, निधिं च वयं आह्वयामः। सर्वे शत्रवः अस्माकं नाशं पिवन्तु, त्वं शत्रून् सुलभं जयनीयान् कुरु। हे इन्द्र, यदि शतम् दिवः, शतम् पृथिव्याः, अथवा अधिकम्, तव स्यात्, तर्हि सहस्रवज्राणि, न सूर्याः, न यत् द्वयोः मध्ये जातम्, त्वां समं न शक्नुवन्ति। महाबल, त्वं स्वबलस्य प्रसारेण सर्वं व्याप्य स्थितः; अस्माकं साहाय्यार्थं, गोमति सन्दधौ, वज्रिन्, दिव्यैः सहायैः आगच्छ। यावान् त्वं, इन्द्र, तावानहमपि स्वामी स्याम्; स्तोतारं पोषयेयम्, वित्तद, दुष्टेभ्यः न ददामि। यः त्वां नित्यं महयति, तस्मै यत्र यत्र इच्छति, तत्र वित्तं दातुं शिक्षेयम्; त्वदन्यः दातारः नास्ति, नापि पिता, हे बृहद्भोजिन्। इन्द्र, त्वं तेजस्विन्, एते सोमपेषणाय ते पवित्राः स्रवद्भिः स्रुताः। प्रार्थनया प्रेरितः, मनीषिभिः सहितः, त्वं सोमपेषणाय, स्तोत्राणां समीपे आगच्छ। शीघ्रं, हरिण, स्तोत्राणां समीपे आगच्छ; सोमपेषणे स्थित्वा अस्माकं रक्षां कुरु। मित्राणि, अन्यं किमपि न वदत; नापि विपत्तौ पतत; इन्द्रं बलिनं सोमपेषणे संयुक्ताः स्तुत्वा, पुनः पुनः स्तोत्राणि जपति। स गोवृषभ इव, अजेयः, नराणां मध्ये गोरिव बलवान्, शत्रुनाशकः, संयोजकः, उभयकृत्, महान्, उभयपार्श्वयोः स्वामी। ये जनाः त्वां साहाय्यार्थं आह्वयन्ति, तेषां स्तोत्रम् इन्द्र, तवास्तु; अद्य च सदा च अस्माकं वृद्धये भवतु। बुद्धिमन्तः, दानिन्, वाचि श्रेयांसः, आर्जविनः जनान् अतिक्रामन्ति; नानारूपैः आगच्छ, विजयं समीपं आनय। प्रार्थनया युक्त्या, तव द्वौ हरिणौ, मित्र, सामान्ये आसने योजयामि; रथं दृढमधारय, इन्द्र, सुलभेन, विज्ञः, प्रज्ञः, सोमाय आगच्छ। ऋत्विजः, रक्तं, दुहितं, शुद्धं सोमं नरवृषभाय अर्पयन्तु; सोमकामः इन्द्रः, गावः, हविर्द्रव्यं च, सर्वं पातुम् आगच्छति। यत् त्वं परमे दिवि अन्नं न्यधाः, तत् प्रीतिं प्रतिदिनं आनय; हृदया च मनसा च, इन्द्र, प्रकाशिन्, निर्दिष्टं सोमं पिब। बलाय जातः, सोमं अपिबः; जननी तव महत्त्वं व्याहरत्; इन्द्र, विस्तीर्णं अन्तरिक्षं त्वया प्रसारितम्, युद्धेन देवाय मार्गं कृतवान्। यदि, इन्द्र, वयं तैः युद्धं कर्तव्यं ये आत्मनं बलवन्तं मन्यन्ते, बाहुभिः स्थिताः, वा योधैः समागतैः, तर्हि त्वया सह, तं कीर्तिमन्तं संग्रामं विजयं कुर्याम। तव प्रमुखानि कर्माणि वदामि, नवानि च यानि दानवता कृतानि; यदा शत्रवः तव बलं न शेकुः, तदा सोमः केवलं तव अभवत्। इदं विश्वं सर्वतः तव गोष्ठम्; यत् सूर्यचक्षुषा पश्यसि, तस्य त्वं, इन्द्र, एकः स्वामी, गोपालः; यद् वित्तं यज्ञे ददासि, तत् वयं भुङ्क्ताम। बृहस्पते, त्वं च इन्द्रश्च दिव्यं भूम्यं च वित्तं स्वामी; यः स्तौति, तस्मै वित्तं ददातु, कीर्त्यर्थं; उभौ अस्मान् नित्यं शुभैः पालयतम्। यः बलात् पृथिव्याः अन्तौ उपधारयत्, स बृहस्पतिः त्रिधाम्नि स्थितः, स्वननाद्; तम्, प्राचीना ऋषयः, ज्योतिष्मन्तः, प्राचीना ऋत्विजः, मधुरया वाचा स्थापयामासुः। शीघ्रगामिनः, हृष्टाः, बृहस्पतिं परितः सन्तु, ये अस्माकं रक्षकाः; स बृहस्पतिः तस्य विस्तीर्णस्य, नित्यप्रवाहस्य, दुग्धदायिन्याः स्रोतसः मूलम् रक्षतु। ये दूरं भाषन्ते, ये उच्चस्थाः, धर्मिष्ठाः ते तव समीपे उपविशन्ति; तव कृते, गर्भिताः, शिलायाः दुह्यन्ते, सर्वतः मधु स्रवन्ति। बृहस्पतिः, प्रथमजः, परमे दिवि महज्ज्योतिषि, सप्तमुखः, छन्दसः जातः, स्वननाद्, अन्धकारं सप्तभिः रश्मिभिः अपाकरोत्। सूष्टुभृक् मन्त्रैः, गणेन, वलम् अवघ्नत्, स्वननाद्; हविःकृत्यः बृहस्पतिः, गर्जन्, गावः प्रस्वनयत्। एवम्, पित्रे, सर्वदेवेभ्यः, महते, यज्ञाः नमः हविः च समर्पयाम; बृहस्पते, सुभगाः, वीराः, धनाधिपाः पुत्राः अस्माकं सन्तु। यथा दक्षः धनुर्धरः लक्ष्ये तीरं क्षिपति, वा भूषितः, एवं स्तुतिं कृत्वा समर्पय; वाचा, विप्राः, स्तोत्रम् उच्चरन्तु, गायत्री सोमं च इन्द्रं च आह्वयतु। दुह्यन्तः, गाम्, सहचारिणीं, अन्विष्यन्तु; उत्तिष्ठ, गायक, पुरातनं इन्द्रं जागरय; पूर्णपात्रवत्, धनसम्पन्नम्, अदत्तम्, वीरं सम्प्रेरय वित्तदाने। किं त्वं, दानिन्, रमसे? निगृह्यस्व, ह्यश्रुतं तव निग्राह्यत्वम्; मम प्रार्थना, शक्र, वित्तभागं ददातु, इन्द्र, निधिपालस्य भागं आनय। जना, इन्द्र, त्वां सत्येऽर्थे आह्वयन्ति, सभायाम् एकत्र स्थिताः; यः हविः अस्ति, स त्वां मित्रं करोति—वीरः सोमापेषणं विना सख्यं न इच्छति। यः उत्सुकः, त्वं बलिनः शुद्धान् सोमान्, बहून्, अक्षयधनवत्, यजति; तस्य त्वं शत्रून्, स्पर्धकान्, रिपून् हंसि, प्रातः वृतं वधिष्यसि। यस्मिन् वयं स्तुतिं स्थापयाम, इन्द्रे—स दानवता अस्मान् अनुगृह्णाति; सुदूरात् अपि, शत्रवः तं बिभ्युः; सर्वाणि यशांसि अस्माकं कृते तस्मै नमन्तु। एवं, ऋषयः, देवाः, स्तुत्या, यज्ञैः, प्रार्थनया, इन्द्रं बृहस्पतिं च आह्वयन्ति; तयोः कृपया, बलं, प्रज्ञां, वित्तं, रक्षां, यशः च प्रार्थयन्ति, यथा सर्वे सुखिनः, समृद्धाः, सुरक्षिताः च स्युः।