सर्वेभ्यः जनानां, महतः, सदाभिवर्धमानस्य, सर्वज्ञस्य च, स्तुतयः समर्प्यन्ताम्। शुभाः चिन्ताः समुत्पाद्यन्ताम्। तदा बहवः जनाः, नरपतयः, अग्रे प्रसरन्तु। यदा त्वं, वज्रधारिन् सुवर्णश्च, रथं युङ्क्ष्व, हरिणौ युञ्जानः, विप्रैः सह युक्तिम् वहन्, तदा प्राचीनकीर्तिः मघवान् इन्द्रः, दीर्घबलस्य स्वामिन्, विजयस्य कृते तिष्ठति। सः इन्द्रः, धनधना, गणेषु बली, सोमेन सिक्तदर्द्रदाढ्यः, मन्दपानं प्रति सुखगृहं अवतीर्य, वात इव वनं मधुना सञ्चालयन्, मधुरत्वं सम्प्रवर्तयति। स्वरेण एव विरुद्धवदीन् जयति, सहस्रशः शत्रून् निहन्ति। एष एव तस्य वीर्यं यद् वयं स्तौमः—यस्य शौर्यं पितुरिव युद्धे ववृधे। वयं खलु सोमपायिनः सन्तः अपि, अपार्यवत् इव, त्वत्तः कृपां प्रार्थयामः, इन्द्र, पशुषु, अश्वेषु, दीप्तेषु, सहस्रेषु च, महादत्तिन्। हे चतुरशिप्रिन्, स्पर्धानां स्वामिन्, तेजस्विन्, तव रक्षया, पशुषु, अश्वेषु, दीप्तेषु, सहस्रेषु च, अनुग्रहः दत्तः स्यात्। द्वौ प्रतिद्वन्द्विनौ निद्रां गच्छतां, न जाग्रेताम्। इन्द्र, त्वं नः पशुषु, अश्वेषु, दीप्तेषु, सहस्रेषु कृपा दा। शत्रवः निद्रां गच्छन्तु, उदाराः प्रवर्तन्ताम्, वीर, त्वं नः पशुषु, अश्वेषु, दीप्तेषु, सहस्रेषु कृपां कुरु। सहैव, इन्द्र, क्रीकणं गधां विघ्नयन्तं निहन्याः। वात इव शुष्कपर्णानि दूरं नयति, तथा त्वं नः पशुषु, अश्वेषु, दीप्तेषु, सहस्रेषु कृपा दा। सर्वं घोषं नाशय, हिहिङ्क्रियन्तं अश्वं शमय—इन्द्र, त्वं नः पशुषु, अश्वेषु, दीप्तेषु, सहस्रेषु कृपा दा। त्रीणि युगानि सहायानां त्वां मुमुचुः, इन्द्र, गोपालानिव गवां गणान्। यदा द्वौ जनौ गावः अथवा सूर्यं इच्छन्तौ संगच्छेताम्, तदा त्वं महावज्रं प्रकाशय। पुरवः तव बलं विदुः, यदा त्वं शरद्गृहेषु अवतीर्य विजयं कृत्वा अवतीर्णः। यजमानं निन्दन्तं पुरुषं आज्ञापय, पृथिवीं विदह, आपः शोषय। एतस्मात् तव बलात् सोमपेषु आनन्दिताः, यदा त्वं उसिजः सुहृदिव सहायः अभवः। तेषां युद्धे मार्गं कृतवान्, ते कीर्तिं इच्छन्तः नदीः अतिक्रान्ताः। यथा चक्रं वने स्थाप्यते, तथा शुद्धः स्तोत्रः विजयाय प्रवर्तते। यस्य त्वं होतृ among men, उत्तमः नराणां, रजनीपतिः। प्रभाते यशः प्राप्नुयाम, श्रेष्ठेषु स्पर्धायाम् अस्याम्। त्रिशोकानुगता: शतं जनानां रथेन, कुत्सेन सह, विजयिनः अभवन्। यत् तव मदनं प्रियं, इन्द्र, यत् वचनं वेगिष्ठम्—कः समीपं नयेत्, कः प्रार्थनां वहेत्? अन्नेन तव परमानुग्रहम् प्राप्नुयाम। यद् यशः त्वं ददासि स्वजनाय, केन चित्तेन करोति, कः आगच्छति? मित्रवत् सत्यसेवकः, त्वं विश्वेभ्यः स्तूयसे, यदा अन्नकामाः सर्वे चिन्ताः संयुक्ताः। प्रवर्तय, महाबल, यथा जनः परमं लक्ष्यं गच्छति; इच्छन्तः पुनर्जन्म इव गच्छन्ति। प्राचीनः निनादः, बलवतः, इन्द्र, त्वां हविषा प्रत्युत्तरं ददाति। तुभ्यं, इन्द्र, व्योम महद् बलात्, पृथिवी बुद्ध्या मातरौ इव मिते। तव प्रीत्यर्थं घृतं मधु च पातव्यं सुसज्जम् अस्तु, मधुराणि हविः रुचिराणि भवन्तु। इन्द्राय पूर्णं मधुपेयम् आसीत्, सः हि दानाय योग्यः। सः महिमा वर्धमानः पृथिव्याः व्याप्य, शक्त्या कर्मणा च श्रेष्ठः अभवत्। इन्द्रः स्वबलात् शत्रूणां सैन्यानि विक्षिप्य, मित्रत्वाय अनेके स्पर्धन्ते। रथस्थ इव युद्धे तिष्ठ, यं त्वं सौम्यया प्रेरयति। सत्यदत्तः इन्द्रः आगच्छतु, युद्धे उत्सुकः; अश्वाः शीघ्रं समीपं गच्छन्तु। तस्मै प्रज्ञायुक्ताय, तेजस्विने, वयं दीप्तं स्तोत्रं समर्पयामः। वीरपथस्य अन्ते, इन्द्रः अद्य मन्दपाने हृष्टः। प्रज्ञावान् स्तोत्रं वदति, यथा दक्षः कर्मकारः वेदिने वचनं ब्रूयात्। मुनिवत् सः गूढमार्गं वेद, कर्माणि साधयति; वृषा इव एकं स्त्रोतः सिञ्चति, गायन्। सः सप्त गायकान् दिवि ससर्ज, ये दिवा अपि कर्माणि कुर्वन्ति, तम् स्तुवन्तः। सः दिव्यं ऋतं वेदित्वा, दीप्तैः स्तोत्रैः प्रकाशमानः अभवत्; महद् ज्योतिः प्रादुरभूत्, यदा उषसं विमुमोच। तमः विक्षिप्य, सः स्पष्टरूपं ददर्श; सः वीर्येषु श्रेष्ठः जनानां, सहाय्यं दत्तवान्। अविजितः इन्द्रः महिमा ववृधे; सः दिवं पृथिवीं च महत्त्वेन पूरयामास। तेन तस्य महिमा स्तूयते, सः हि सर्वलोकः अभवत्। सर्वाणि वीर्याणि जानन्, शक्नुः सखिभिः आपः विमुमोच; इच्छया। अश्मानम् अपि वचोभिः विदारयन्ति; गोष्ठं पीनं गोभिः भिन्दन्। वृत्रं अपाकरोत्, यः आपः बिभ्रत्; पृथिवी जाग्रती वज्रं प्राप। त्वं, महावीर, प्रवाहितानां नदीनां समुद्रस्य च स्वामी अभवः। यदा त्वं, बहुहूत, शिलां विदारयः, प्राचीना सारमा अदृश्यत। नः नायकः भूत्वा, धनस्य प्राप्तये, बन्धानि भित्वा, अङ्गिरसोभिः स्तूयमानः, बहु धना अद्राक्षीः। स्तुतिं तस्मिन्मन्दपाने गायत; वज्रिणा सह, बलाय, यथा धेनवे, श्रेयसे। दानवाँ न रोद्धुम् अर्हति दानं, यदा स्तोत्राणि तं प्राप्नुवन्ति। सः शत्रुघ्नस्य गोमन्तं वेश्म प्रविशेत्; शक्तिभिः शत्रून् निवारयेत्। इन्द्र, नः बुद्धिं पितरिव पुत्रेभ्यः ददातु। पन्थाने अस्मिन्, बहुहूत, शिक्षय, यथा वयं जीवन्न् ज्योतिः प्राप्नुयाम। न च अनजानाः न च शत्रवः, न दुष्टवासिनः अस्मान् जेष्यन्तु। त्वया, वीर, वयं सदा अपारेषु जलासु सुगमं तर्तुं शक्ष्यामः। इन्द्र, नः श्रेष्ठतमं यशः ददातु, वज्रपाणे, येन त्वं, सुशिप्र, उभे इमे दीप्ते जगती पूरयामास। त्वां वयं आह्वयामः, महाबल, जनानां बन्धो, देवेषु राजा; नः कोशः, सर्वे शत्रवः अस्माकं विनाशं पिवन्तु; शत्रवः सुलभं जय्याः भवन्तु। यदि शतम् दिवः, शतम् पृथिव्यः, अथवा अधिकम्, शतम् वज्राणि, न सूर्याः, न यत् द्वयोः मध्ये जातम्, त्वां समम् अस्ति। त्वं, महावृषन्, महता बलात् सर्वं व्याप्य स्थितः; अस्मान् साहाय्यं कुरु, दानिन्, गोमति गवेषणे, वज्रिन्, शुभैः सहायैः। यावत् त्वं, इन्द्र, तावत् अहं स्वामी स्याम्; स्तोतारं पालय, दानद, पापाय न ददामि। एवं, इन्द्रस्य महिमानम्, वीर्यम्, दानम्, तथा अस्य सहाय्यं, ऋषयः, नराः, स्तुतिभिः, हविषा च, श्रद्धया प्रार्थयन्ति।