अत्र, ऋषयः भगवन्तं इन्द्रं प्रार्थयन्ते—“त्वं नः, हे इन्द्र, धनाय प्रेरय, उत्सुकानां, महाश्रियसां, कीर्तिमन्तां च मध्ये। त्वया एव, हे इन्द्र, गवां, अश्वानां, विस्तीर्णायाः महतीः कीर्तिम्, चिरंजीवितं च सर्वेषां ददासि। त्वं नः, महतीं कीर्तिम्, विपुलां वीर्यशक्तिं, सहस्रधनं च रथवाहनैः दानैः ददातु। त्वां वयं स्तोत्रैः स्तौमः—त्वं धनानां पतिः, पुरातनः, गायकः, हविःप्रदः च असि। प्रतिप्रसोमपेषु, प्रतिगृहेषु च, महाबलः इन्द्रः स्तूयते; तस्मै दृढं स्तोत्रं समर्पयत। सर्वेषु सोमपेषु, त्वां एव एकं वृषभं युञ्जते, यथैकैकशः स्वेच्छया प्रयत्नेन; नौरिव, तव स्तुतियुक्ते युक्ते स्थापयामः, हे इन्द्र, स्तोत्रैः त्वां हविषा आह्वयन्ति। सहायौ युगपद् त्वां व्यापकं वितन्वन्ति, गोषां नेता, गवां विमोक्ता; यदा द्वौ जनौ, गवां च तेजसश्च कामिनौ, संमिलन्ति, तदा त्वं, हे इन्द्र, महावीर्यं, नित्यशक्तिं आयुधं प्रकाशयसि। सा उषाः, नः अभिगच्छतु; अस्माकं स्तोत्रं जानीहि, जागरूकत्वं वह, हे प्रभाते, हविषा सह; यदा त्वं, इन्द्र, वज्रधारिन् वृषभः, शत्रुनाशाय प्रवृत्तः, तदा मम नव्यं गीतं शृणु, हे प्राज्ञ। त्वां, हे वीर, एते सोमपेषः; तव वृद्धये सर्वाणि स्तोत्राणि करोमि; त्वं सर्वथा मनुष्यैः आह्वनीयः। ये अपि स्वं बलं मन्यन्ते, ते तव महत्त्वं न प्राप्नुवन्ति, हे महाबलिन्; न तव वीर्यं, न तव दाक्षिण्यं। महतो, नित्यवर्धमानस्य, सर्वज्ञस्य च स्तोत्राणि समर्पयन्तु; शुभानि चिन्तनानि वहन्तु। बहवः जनाः, नृपतयः च, अग्रे यान्तु। यदा त्वं, वज्रधारी सुवर्णधारी च, रथं द्वौ अश्वौ च युङ्क्षे, तदा मघवन्, प्राचीनकीर्तये, इन्द्र, दीर्घशक्तिपते, स्पर्धायाम् उत्तिष्ठति। सः, धनवर्षी, बन्धुषु बलवान्, इन्द्रः, यस्य सोमेन दाढी सिक्तः; सः सोमपेषे प्रियं गृहम् अवतरति, यथा वातः वनं मधुरतां चालयति। सः, यः स्वरेण विरोधिनः जयति, येन सहस्रशः शत्रवः निपातिताः—एष एव अस्य वीर्यं वयं स्तौमः, यस्य बलं युद्धे पितुरिव ववृधे। वयं खलु सोमपाः, तथापि, हे इन्द्र, साधनरहिताः इव, तव कृपां गवां मध्ये, अश्वानां मध्ये, तेजस्विनां मध्ये, सहस्रेषु च, ददासु। हे चोदयन्, स्पर्धापते, बलशालिन्, तव रक्षया, हे इन्द्र, तव कृपां गवां मध्ये, अश्वानां मध्ये, तेजस्विनां मध्ये, सहस्रेषु च, ददासु। द्वौ प्रतिद्वन्द्वी निद्रां गच्छताम्, न जाग्रेताम्; हे इन्द्र, तव कृपां गवां मध्ये, अश्वानां मध्ये, तेजस्विनां मध्ये, सहस्रेषु च, ददासु। ते शत्रवः निद्रां गच्छन्तु, दानवतः जाग्रन्तु, हे वीर; हे इन्द्र, तव कृपां गवां मध्ये, अश्वानां मध्ये, तेजस्विनां मध्ये, सहस्रेषु च, ददासु। सह, हे इन्द्र, गर्जन्तं गर्दभं निघ्नाम, यः अस्मान् निरुन्धति; हे इन्द्र, तव कृपां गवां मध्ये, अश्वानां मध्ये, तेजस्विनां मध्ये, सहस्रेषु च, ददासु। यथा वातः शुष्कपर्णानि वनात् दूरं नयति, तथैव, हे इन्द्र, तव कृपां गवां मध्ये, अश्वानां मध्ये, तेजस्विनां मध्ये, सहस्रेषु च, ददासु। सर्वं कोलाहलं नाशय, ह्रेषमाणं अश्वं शमय; हे इन्द्र, तव कृपां गवां मध्ये, अश्वानां मध्ये, तेजस्विनां मध्ये, सहस्रेषु च, ददासु। त्रीणि युगानि सहायानां त्वां विमोचयन्ति, हे इन्द्र, गवां नेतारम्, गोसंघानाम्; यदा द्वौ जनौ, गवां वा तेजसः वा इच्छया, संगच्छेते, तदा त्वं, हे इन्द्र, महावीर्यं, नित्यशक्तिं वज्रं प्रकाशयसि। पुरवः तव एषां बलानां विदुः, हे इन्द्र, यदा त्वं शरद्गृहेषु अवतरः, विजयी सन्; त्वं, हे इन्द्र, यजमानं न यजमानं आज्ञापय, महाबलपते; विशालां पृथिवीं दह, एतानि आपः शोषय, प्रवहमानानि आपः। तव एतस्मात् बलात्, हे वृषन्, सोमपेषेषु ते आनन्दन्त; यदा त्वं, हे इन्द्र, उसिजः मित्रवत् अयासीः; तेषां युद्धे मार्गं अकृणोः; ते कीर्तिम् इच्छन्तः नदीः तरन्ति। यथा चक्रं वने स्थापितं, तथा शुद्धं स्तोत्रं, जयकामं, विजयाय प्रवृत्तम्; यस्य, हे इन्द्र, त्वं होता मनुष्येषु, श्रेष्ठः, रात्रेः पतिः। वयं अस्याः प्रभातेः महत् यशः प्राप्नुयाम, श्रेष्ठेषु मनुष्येषु स्पर्धायाम् अस्याम् स्याम; त्रिशोकस्य अनुवर्तिनः, शतम् नराः रथेन आनीतानि, या कुत्सेन युद्धे विजयं प्राप्नोत्। कः तव हर्षः, हे इन्द्र, रमणीयः, कः तव वचनं, हे महाबलिन्, अतिवेगवान्—कः अस्माकं प्रार्थनां समीपं नयेत्? अहम् तव परं दाक्षिण्यं, अन्नेन, प्राप्नुयाम्। कं यशः, हे इन्द्र, त्वं स्वजनाय ददासि, केन चिन्तयसा करोति, कः अस्मान् आगच्छति? मित्रवद्, सत्यसेविन्, त्वं विस्तीर्णया स्तुत्या यशसि, यदा अस्माकं चिन्तनानि अन्नकामनया संयुक्तानि। प्रचोदय, हे महाबलिन्, यथा नरः दूरं लक्ष्यं प्रार्थयते; येन इच्छन्ति, सः नूतनवत् जायमानाः इव चलन्ति। तानि स्वराणि, प्राचीनानि, बलवन्ति, हे नराः, इन्द्र, त्वां अन्नदानेन प्रत्युत्तरं यच्छन्ति। तव कृते, हे इन्द्र, उर्वी दिवः बलैः, पृथिवी च बुद्ध्या, जननी इव मिते; तव रमणाय, सर्पिः मधु च पानाय सन्नद्धं, मधुराणि हविः प्रीतये। इन्द्राय, पूर्णमात्रं मधुपानस्य निपातितम्, सः हि दानाय योग्यः; सः महत्त्वे ववृधे, पृथिव्याः विस्तारं प्राप्तवान्, बलवीर्ये श्रेष्ठः। इन्द्रः शत्रुसंघान् स्वबलात् विक्षिप्य, बहवः सख्यं तस्य इच्छन्ति; युद्धे रथे स्थातुम्, यं त्वं, हे इन्द्र, सौम्येन प्रेरयसि। सत्यदक्षिणः इन्द्रः अत्र आगच्छतु, युद्धकामः; तस्य अश्वाः शीघ्रं अस्मान् प्रति आगच्छन्तु। तस्मै प्रेरिताय तेजस्विने, एषः उज्ज्वलः कौशलयुक्तः स्तोत्रं समर्पयामः, तस्य कृपां इच्छन्तः। वीरमार्गस्य अन्ते, इन्द्रः, महाबलः, अद्य सोमपेषे हर्षयतु। प्रेरितः स्तोत्रम् उच्चारयति, यथा कुशलः शिल्पी, ज्ञातृपतये, मन्त्रम् उच्चारयति। सः मुनिवत्, गुह्य मार्गान् वेद, यज्ञान् साधयति; वृषभवत्, एकस्रोतः सिञ्चति, गायनः। एवं सः सप्त गायकान् दिवि ससर्ज, ये अपि दिवसा कर्माणि अकुर्वन्, तं स्तुवन्तः। सः, दिव्यं ऋतं जानन्, उज्ज्वलैः स्तोत्रैः प्रकाशमानः अभवत्; महत् तेजः प्रादुरासीत्, यदा सः उषसः विमोचनं अकरोत्। सः तमः विक्षिप्य, स्पष्टं अपश्यत्; सः, मनुष्येषु अतिवीर्यवान्, जनानां साहाय्यं अकरोत्। इन्द्रः, अजित्यः, महाबले ववृधे; सः दिवं च पृथिवीं च महत्त्वेन अपूरयत्; तस्मात् तस्य महिमा स्तूयते, सः सर्वाणि लोकानि अभवत्। सर्ववीर्याणि जानन्, शक्रः, स्वैः सखिभिः आपः विमोचयत्, स्वेच्छया; अश्मम् अपि वचोभिः विदारयन्; गवां समृद्धिं गोष्ठं भिन्दन्। सः वृत्रं अपाकरोत्, यः आपः निरुद्धवान्; पृथिवी, चेतना, वज्रं अपश्यत्; त्वं, हे वीर, प्रवहमानां आपां सागराणां च स्वामी अभूः। यदा त्वं, बहुधा आहूयमानः, शिलां विदारयः, तदा प्राचीना सारमा प्रादुरासीत्; अस्मान् बहुधनाय नेतारं कुरु; वरणानि भित्वा, त्वं, आङ्गिरसैः स्तूयमानः, बहुधनं अपश्यः। एवं, ऋषयः भगवन्तं इन्द्रं स्तुतिभिः, हविषा, प्रार्थनया च, धनस्य, वीर्यस्य, कीर्तेः, रक्षायाः, सोमस्य च लाभाय, पुनः पुनः प्रार्थन्ते। सः इन्द्रः, पुरातनः, महाशक्तिमान्, सोमपानप्रियः, गवां, अश्वानां, तेजस्विनां मध्ये, सहस्रेषु च, सर्वदा कृपां ददातु।