इन्द्रः अश्वानां नेता अस्ति। तस्य पूर्वं किञ्चन स्तोत्रं नासीत्, किन्तु अद्य वयं तस्य महिम्ना स्तोत्रं समुन्नयामः, न तु पराजयम्। वयं कीर्तिं लब्धुम् इच्छन्तः, बलस्य स्वामिनम् इन्द्रम् अवोचाम, यः यज्ञैः, येषां कदापि न विपत्तिः, समृद्धिं प्राप्नोति। अथ मित्राणि, वीर्यवन्तं, गीत्यर्हं इन्द्रं स्तौम; स एवैकः सर्वान् सेनाः विजिग्ये। वाक् दुहित्रे, गोसाधनाय, बलिनः, दीप्तस्य च दीयताम्; सा वाक् घृताद् मध्वः च स्वादुतरा भवतु। अस्य कर्माणि अप्रमितानि, दानं च तस्य कोऽपि अतिक्रान्तुं न शक्नोति; तस्य प्रकाशवत् उदारता सर्वत्र व्याप्यते। इन्द्रं हयमुखं, वेगवन्तं, पुरस्कारविजेतारम्, निग्राहकम्, आर्यायुःदातारम्, यजमानं चोद्धर्तारं स्तौम। एवं दशमं नवमं च वैयस्वं, प्राज्ञं, स्तुत्यं, गीतिनां नेतारं स्तौम। हे वज्रपाणे, त्वं विनाशस्य मार्गान् वेत्सि; प्रतिदिनम् इव पादचिह्नानां पन्थानः शुद्धयसि। यो सोमं सिञ्चति, सः पूर्तिनिवेशं जयति; सोमपेषः देवद्वेषं अपाकरोति, द्वेषं अपाकरोति। सः सहस्रं फलान्य् इच्छति, बलसम्पन्नः; इन्द्रः तस्मै पेषाय धनं ददाति, बहु धनं ददाति। नः तानि वीर्याणि न परित्यजन्तु, न प्राचीनानि तेजांसि, न पितृणां कीर्तिं; ये च अद्भुतानि, प्रतियुगे नवानि, अमृतशब्दानि, तानि मरुतः अस्मभ्यं ददतु; ये च दुरत्ययम्, तानि अपि पालयन्तु। अग्निं पितरं, उदारं, धनदं, बलस्य पुत्रम्, सर्वजन्मविदं, प्राज्ञं चिन्तयामि; स देवः स्वकर्मणि ऋजुः, दिव्यया दयया, स्रुचः घृतस्य प्रसारं अनुवर्तते, ज्वलनया। यज्ञैः संयुक्ताः, चित्राश्वैः विभूषिताः, भूषाभिः दीप्ताः, प्रियतमा—ते समिदं समीपं गत्वा, हे भारतपुत्राः, सोमं पातुम् आगच्छन्तु, दिव्यानरः। हे देवाः, प्राज्ञाः, यजमानाः, होतारः च, त्रिषु आसनेषु उपविशन्तु। सोमं स्रवितम् उपगच्छन्तु, अग्निध्र्याः भागात् मधुमन्तं सोमं पिबन्तु, स्वं भागं तृप्तिं कुर्वन्तु। एषः एव बलं भवतः शरीरस्य, वीर्यवृद्धिः, तेजोवृद्धिः, दिवि भुजयोः स्थितम्। त्वदर्थम्, हे मघवन्, सोमः पेष्यते, त्वदर्थम् उपन्यस्यते; त्वं पातुम् अर्हसि, ब्राह्मणस्य दानात् तुष्ट्या। यं पूर्वं आह्वयम्, तम् अद्य अपि आह्वयामि; सः एव स्तुत्यः, यस्य नाम प्रसिद्धम्। ब्राह्मणैः स्रवितं मधुमन्तं सोमं पिब, ऋतुना सह, सोमदातः। वयं रूपवतः प्रीत्यै, दुग्धवतीं धेनुम् इव, प्रतिदिनं हविः सिञ्चामः। सोमपेषणेषु आगच्छ, सोमपिब, सोमपते; गोवत्सानां प्रीतिर्हि अत्र अस्ति, धनदपते। तव अनुग्रहार्थं अन्तं वयं ज्ञातुम् इच्छामः; अस्मद् दूरे मा गाः, समीपमागच्छ। स्पर्धां अतिक्रम्य, प्राज्ञं इन्द्रं पृच्छ, यः स्वजनानाम् अनुग्रहदाताऽस्ति। अस्माकं स्तुतयः उच्चरन्तु, सर्वतः प्रसृताः स्युः; इन्द्र, त्वं अस्मभ्यं दानानि ददाः। साधवः अस्मान् शुभं वदन्तु, अद्भुतजनाः अस्मान् स्तुवन्तु; वयं इन्द्रस्य रक्षायाम् स्याम। शीघ्रस्य, बलेन युक्तस्य, यज्ञस्य यशः आनय, मानवेषु प्रीतिं, मित्रवत् हर्षदं। एतत् पित्वा, शतक्रतोः, त्वं रिपून् जघान, स्पर्धासु बलिनः नेतारम् अभूः। त्वां स्पर्धायाम् वर्धयामः, शतक्रतोः; धनस्य लाभाय, हे इन्द्र। यः महाद्रविणस्य रक्षकः, महाबलदायकः, सोमपेषस्य मित्रम् अस्ति—तम् इन्द्रं गाय। एहि, अत्र उपविश, इन्द्रं स्तौहि; मित्राणि, स्तोत्राणि सञ्जनयन्तु। इन्द्रः दानिनां मध्ये श्रेष्ठः, निधीनां पतिः, सोमपेषणे सदा अस्तु। सः एव अस्मान् साहाय्येन, धनाय, बहुधनाय आगच्छतु; ध्वजैः अस्मान् उपगच्छतु। यस्मिन्न् स्थापने, तस्य हरिणौ न निरुध्येते, युद्धेषु शत्रवः न जयन्ति—तम् इन्द्रं गाय। पीनानि, शुद्धानि सोमाः, पानाय प्रवर्तन्ते, दध्ना शिरसि। त्वं सोमपाने, तत्क्षणमेव जातः, इन्द्र, प्राज्ञ, अधिपत्याय। त्वां सोमाः प्रविशन्तु, इन्द्र, गीतप्रिय, त्वां हर्षयन्तु, प्राज्ञ। स्तोत्रैः त्वं वर्धितः, स्तुतिभिः ऊर्ध्वीकृतः, शतक्रतोः; अस्माकं गीतयः त्वां वर्धयन्तु। इन्द्रः, अक्षयदानः, अस्मभ्यं सहस्रस्य पुरस्कारं ददातु, यस्मिन्सर्वाणि वीर्याणि स्थितानि। मर्त्याः अस्मान् न बाधन्तां, इन्द्र, गीतप्रिय; प्रभो, अस्माकं शरीरात् हिंसां अपसारय। ते हरिणं, रक्तं, चलन्तं, स्थितान् परितः युञ्जते; द्यौः प्रकाशैः दीप्तः। तस्य प्रियौ हरिणौ, विषमपक्षौ, रथाय युञ्जते; रक्तौ, वीर्यवन्तौ, नरवाहनौ। अदृश्यमानाय चिह्नं, अमूर्ताय रूपं निर्मितवान्, त्वं देवैः सह जातः। ते पुनः स्फुलिङ्गं प्रज्वलयन्ति, स्वभावं अनुवर्तन्तः, गर्भाय पुनर् इच्छन्तः, यज्ञनामा धारयन्तः। यद् गुह्यं आसीत्, तत् अपि त्वं, इन्द्र, कर्मभिः, अग्निभिः च विदारितवान्; गवां पदानि अन्विच्छन्, ताः गाः अन्वविन्दः।