सूर्यः स्वकीर्त्या महत्तमः, देवः सन् साकं महिम्ना महीयते। स एव महात्मा सूर्यः देवतानां होतारः, सर्वत्र व्याप्य, अव्यभिचारिण्या ज्योतिषा प्रकाशते। तस्य महिमा अनिर्वचनीया। तत्र मधुराणि मदयन्ति गीतानि स्तोत्राणि चोर्ध्वं प्ररोच्यन्ते, यानि नित्यजयिनं, धनवन्तं, अक्षय्यं प्रति रथवत्संप्रेरितानि सन्ति। कण्ववत्, भृगुवत्, सूर्यवत् च सर्वे दीप्तिमन्तः उत्सुकाः इन्द्रं स्तोत्रैः संपूजयन्ति; प्रियमनसः स्वरेण घोषयन्ति। यस्य भागः वृद्धिं याति, यथा विजिगीषोः धनं वर्धते; यं इन्द्रः हरिभिः न हिंसति, तस्य शत्रुः सोमयाजिनि कौशलं स्थापयति। तं अविच्छिन्नं सुव्यक्तं सुन्दरं स्तोत्रं यज्ञेषु स्थापयतु; यस्य कृते कर्मणि इन्द्रः सन्निहितः, सः प्राचीना अपि विघ्नान् अतिक्रामति। एवं वीर्यवान् त्वम्, महाबलिन् त्वम्, स्थिरचित्तः त्वम्; तथा तव उदारमना। एवं तव दानं, महादातृणां मध्ये प्रतिष्ठितम्; दुःखानि अपि, हे इन्द्र, मम सह वर्तन्ते। त्वं, बलस्य अधिपः, ऋत्विजवत् न क्लम्यः; सोमस्य, पशुवतः, सुतस्य आस्वादने मुदस्व। एवं तस्य सत्यम् वचनं, गोमन्तं, महद्, उपवृन्तवत् शाखेव यजमानाय सम्पद्यते। एवं तव शक्तयः सहायाश्च, हे इन्द्र, सहायाय सन्ति; साक्षात् यजमानाय सन्ति। एवं तस्य स्तुत्यं स्तोत्रं गीतं च रमणीयं, इन्द्रस्य सोमपानाय इच्छन्ति। यत् तव मदायनं वयं स्तौमः, महाबलिन्, विजितारिन्, लोककर्तरं, अश्महस्तं, दीप्तिमन्तम्। येन त्वं आयवे मनवे च ज्योतिः विवेचयः; तस्य बार्हिषि हृष्टः प्रकाशसे। अद्य, हे मनः, स्तोतारः त्वां यथापूर्वं स्तुवन्ति; महिषीणां पत्न्यः, जयिन्यः आपः, प्रतिदिनं त्वां स्तुवन्ति। तम् बहुहुतं बहुप्रशंसितं गायत; इन्द्रं सशब्दं आह्वयत। यस्य द्वे शरण्ये, उरुबलं, द्यावापृथिव्यौ धारयतः; पर्वतान्, नद्यः, दीप्तिमन्तः आपः च तस्य वृषभबलात् स्थिताः। त्वमेव एकः, बहुप्रशंसितः, शासनं करोति; त्वमेव रिपून् हन्ति, विजयाय कीर्त्यै च। त्वाम्, अप्रतिमं, वहन्तः, वयं आह्वयामः; स्पर्धायां त्वाम्, आश्चर्यवत्, आह्वयामः। त्वां सहायाय समीमहि, महाबलिन्, साहसं कुर्वन्तम्; त्वाम् वयम् नेतारं वृणीमहि, इन्द्रं, स्थिरमित्रम्। यः नः प्राचीनकाले सृष्टवान्, तम् वयं स्तौमः; इन्द्रं मित्रं सहायाय। हरिवाहनः, सत्यपतिः, जनप्रियः, गा अश्वांश्च गायकाय शतशः ददाति, मघवान्। इन्द्रस्य, प्राज्ञस्य, महतः, बलेन, धर्मकृतः, विवेकिनः, संपन्नस्य स्तोत्रं गायेत। त्वम्, इन्द्र, सर्वशक्तिमान्; त्वया सूर्यः दीप्तः; त्वम् सर्वस्य कर्ता, सर्वदेवः, महत्तमः। प्रकाशमयेन तेजसा, त्वम् दिवः दीप्तायां दिशि आरोहसि; त्वां देवाः सख्याय वृण्वते। तम् बहुहुतं बहुप्रशंसितं गायत; इन्द्रं सशब्दं आह्वयत। यस्य द्वे शरण्ये, उरुबलं, द्यावापृथिव्यौ धारयतः; पर्वतान्, नद्यः, दीप्तिमन्तः आपः च तस्य वृषभबलात् स्थिताः। त्वमेव एकः, बहुप्रशंसितः, शासनं करोति; त्वमेव रिपून् हन्ति, विजयाय कीर्त्यै च। इदानीं, इन्द्रं सर्वान् च देवान्, वयं एतान् लोकान् पूरयाम; इन्द्रः आदित्यैः सह यज्ञं, तनूं, प्रजां च निर्मिमीत। इन्द्रः आदित्यैः मरुद्भिः च तनूनां त्राता अस्तु; ये देवाः असुरान् हत्वा, विजित्य, देवत्वं रक्षन्ति। देवीभिः सह, अहं सूर्यं अग्रतः अनयम्; सर्वतः पोष्यं अन्नं दृष्टम्; एतेन देवदत्तेन सम्पदेन, वयं विजयं लभेम, शतं बलिनः, सुतपुत्रैः साकम्। यः एकः एव मृत्युलोकस्य यजमानाय धनं ददाति, स इन्द्रः, अविजितः, साक्षात् उपस्थितः। यदा इन्द्रः, पादेन भूमिं स्पृशन्, दुष्कृतिनं कम्पयेत्? यदा सः अस्माकं वचनं शृणोति—सः साक्षात् उपस्थितः। यः कोऽपि बहुषु त्वाम् सोमपेषणे आह्वयति—तस्मिन् तव महद् बलं, हे इन्द्र, अवतरति। हे इन्द्र, महाबलिन्, सोमप्रिय, मदः त्वां प्रेरयति—येन त्वं दुष्टं हन्ति; तेन वयं त्वां इच्छामः। येन त्वं दशबाहुम्, अधृगुम्, कम्पमानं सूर्यस्य गायकं, निगृह्य, सागरं च पर्यगाः—तेन वयं त्वां इच्छामः। येन त्वं नद्यः, रथवत्, प्रवाहयसि, हे इन्द्र—येन वयं अमृतत्वस्य पन्थानं गच्छेम; तेन वयं त्वां इच्छामः। इन्द्रः, प्रियः, अप्रच्छन्नः, सम्पूर्णवेत्ता, अस्माकं समर्थनं भूयात्—सर्वतो गिरिवद्, दिवः पतिः। सत्य सोमपः, त्वं, हे इन्द्र, द्यावापृथिव्यौ अभवः; त्वं सोमपेषकस्य बलं, दिवः पतिः। त्वम्, इन्द्र, पुरा दुर्गाणि भिन्दसि; दस्युहन्ता, महादातृ, दिवः पतिः। एषः, हे होतः, सोमस्य परमानन्दमधु इदानीं सुतम् सिञ्चतु; एवं नित्यबलवान् वीरः स्तूयते। एवं, ऋषयः, देवाः च, स्तोत्रैः, यज्ञैः, प्रार्थनाभिः च, सूर्यस्य महिमानम्, इन्द्रस्य वीर्यं, देवानां च कृपां, श्रद्धया अनुवदन्ति।