वरुणः स्वेन तेजस्विना नेत्रेण सर्वाणि चराचराणि प्रजाः पश्यति, सर्वं निरीक्षते च। तं सूर्यः, स्वैर दीप्तिमद्भिरंशुभिः, व्योम्नः विस्तीर्णमन्तरिक्षं व्याप्य, मनुष्याणां जन्मानि पश्यन् विचरति। दिव्यः सविता सप्त हरितः, सर्वदृशः, तेजस्विनः केशिनः, रथं वहन्ति। सप्त शीघ्रगामिन्यः स्वयुजः अश्व्यः तेन युक्ताः; ताभिः सविता स्वयमेव याति। तम् उज्ज्वलमिन्द्रम्, स्तोत्राणि अश्ववत् शीघ्राणि, वत्साय धेनवः इव, समर्पयन्ति। तानि स्तोत्राणि तेजसा दीप्तानि, दुग्धेन च पूरितानि, मातरः हृदयात् नवजातं यथा निष्पादयन्ति, एवं प्रवहन्ति। वज्रस्य बलात्, कीर्तिः मृत्युमुखे पतिताय जीवितं, घृतं, दुग्धं च दत्तवती। सा चित्रा गौः स्वमातरं प्रति अग्रे गतवती, पितरं च अन्वेषयन्ती। सः महिषः, स्वस्य प्राणापानयोः मध्ये, दिव्येषु लोकेषु विचरन्, ज्योतिः प्रकटितवान्। सः त्रिंशत् निवेशनेषु दीप्तिमान् प्रकटते; वाक्पक्षी दीप्तानां उषसां आह्वाने प्रत्युत्तरं दत्तवती, आकाशे समुत्पतिता। यदा महाबलः इन्द्रः वाचं आरुरोह, अन्तरिक्षं जयितुं प्रयत्नं चकार, तदा देवाः समं हृष्टाः अभवन्। स महाबलः वाचं धैर्येण योजयतु, वाणीं विस्तीर्णां दुर्जयां च करोतु, स्वर्गे हर्षेण श्रेष्ठतमः भूत्वा तिष्ठतु। धर्मस्य निवेशनं दीप्तिमान् प्रकटते; ये समिधः सम्यक् संकल्प्य, ते हृष्टाः सन्तु। तम् अद्भुतं, मृत्युम् अतिक्रान्तं, हर्षजनकं च इन्द्रं, वयं स्तोत्रैः स्तौमः, यथा गोषु वत्सः स्तूयते। वयं तं दीप्तिमन्तं, दानशीलं, महाबलम्, पर्वतं धनसमृद्धं इव, अन्नेन, वित्तेन, सहस्रैः, पशुभिः शीघ्रं पूरितं, समाश्रयामः। तव वीर्यं, पुरातनं ब्रह्म, येन त्वं भृगून् धनार्थिनः उपजग्मिथ, प्रस्कण्वं च रक्षितवान्, तदुपैति। येन त्वं, महेन्द्र, महानदीः प्रवाहितवान्, समुद्रं च प्रवाहितवान्, तव शक्त्या; यस्य महत्त्वं न क्षीयते, पृथिव्या अपि न निगृह्यते। कः मनुष्यः तस्य शीघ्रस्य आतसीनस्य अश्वस्य स्तुत्यः? तस्य महत्त्वं, बलं च, कोऽपि पूर्णतया न स्तुतवान्, यद्यपि बहवः गायन्ति। कवि: केन काल्ये, धर्मिष्ठाः, प्रेरिताः, तं देवं आह्वयन्ति? कः ऋषिः, कः विप्रः, तं आह्वयति? हे दानद इन्द्र, कदा त्वं सुतसोमस्य स्तोत्रे आगमिष्यसि? इदानीं सम्यक् इन्द्रं, धनदं, स्तौतुं युक्तं; सः दानशीलः, गायकाय सहस्रशः वित्तं ददाति। शतसेना इव, सः वीर्येण अग्रे यान्ति, शत्रून् भक्ताय नुदति; पर्वतस्य नद्यः इव, तस्य दानानि आनन्देन वहन्ति। इदानीं कीर्तिमन्तं, वित्तदं इन्द्रं, तव कामाय स्तौतुं युक्तम्; सः गायकाय, सोमपेषकाय, वाञ्छितं धनं ददाति, सहस्रशः महीयते। तस्य अजेयास्त्राणि, अतीव विशालानि, इन्द्रस्य सह; पर्वतस्य समृद्धिरिव, दानशीलानां मध्ये, यदा सोमाः न हीयन्ते, तदा प्रवहन्ति। वयं सोमं सुत्वा, त्वां वृत्रहन्, यथा आपः बर्हिषि, उपविशतः; शुद्धस्य सोमस्य स्रवणे, गायकाः समागता:। पुरुषाः त्वां सुतकाले, धनदं, स्तोत्रैः आह्वयन्ति; हे इन्द्र, कदा त्वं गृहम् आगमिष्यसि, सुतसोमस्य कामुकः, वृषभः गवां नादयन् इव? कान्वैः सह, त्वां, महाबलम्, दृढध्वजं, सहस्रदं, विचित्ररूपं, मनुष्येषु, शीघ्रं पशून् प्राप्नुयाम। कः तम् वेद, यः सुतकाले, अनुगतः, मनसा युक्तः? एषः, यः दुर्गाणि बलात् भिन्दति, सोमस्य सुतस्य रमे। मृगः गजः इव, सः अनेकत्र मार्गं कृतवान्; त्वां सुतकाले न कश्चन निरुन्धति, न आगमनं निवारयति, हे महाबल। यः उग्रः, अजयः, स्थिरः, युद्धाय सज्जः; यदि त्वं, दानद, गायकस्य आह्वानं शृणोषि, मा इन्द्रः स्त्रीं प्रति गच्छतु। सर्वे गणाः, सह मित्रैः, इन्द्रं राजत्वाय निर्मितवन्तः; बुद्ध्या, उत्तमेन, श्रेष्ठदानं, महाबलम्, शक्तिमन्तं, ऊर्जस्वन्तं च। घोषाः समं नदन्ति सोमपानाय; यदा सः, तेजःस्वी, दृढसंकल्पः, बलेन, गणैः सह, अग्रे यान्ति। अरण्यः नाभिं नमन्ति, गायकाः स्वैः स्वरैः मेषं प्रति; तव शुभेच्छाः, अहिंस्राः, शीघ्राः, महाबल, तव कर्णयोः गीतैः आगच्छन्तु। अहं तं इन्द्रं, दानशीलम्, महाबलम्, यज्ञस्य पालकं, अप्रतिरुद्धशक्तिं, स्तौमि; सः गीतिषु महान्, पूज्यः, वज्रधारी, सर्वाणि मार्गाणि अस्माकं धनाय शुभानि करोतु। यत् बलं त्वं, इन्द्र, देवेषु, तेजस्विषु, आनीय, एष गायकस्य, दानद, वृद्धिं कुरु, ये च त्वद्वत् बर्हिषि उपविशतः। यस्मै त्वं, इन्द्र, अश्वं, गावं, अव्ययं भागं च दत्तवान्, तं यजमानस्य, सोमपेषकस्य, दातारस्य समीपे स्थापय; दरिद्राय मा ददाः। इन्द्रः हर्षेण, पुरुषैः सह, वृत्रहत्याय, बलेन, बलवत्तरः जातः; अस्मिन्महान् युद्धे, स्पर्धायाम्, तम् आह्वयामः, सः विजयं अस्मासु प्रवेशयतु। त्वं हि वीरः, बहु विजयं ददाति; त्वं दुर्बलस्य अपि बलं, भक्तस्य पोषकः; ये सोमं पेषयन्ति, तेषां तव वित्तं बहु। यदा वीराणां स्पर्धायां पुरस्काराः दत्ताः, धनं प्रतियोगाय स्थापितम्, तदा त्वं हर्षिताश्वान् युञ्जस्व; कं त्वं हनिष्यसि, कं वित्तं दास्यसि? इन्द्र, अस्मभ्यं तद् वित्तं ददाः। त्वं हर्षेण अस्मभ्यं गवां गणान् ददाः, त्वं ऋजुचित्तः; दक्षिणे वामे च, शतशः संहृत्य, धनं गृह्णीष्व, रत्नानि वर्ष, इह आनय। सुतसोमस्य हर्षेण रमे, बले उपस्थितः भव, महाबल, दानाय; वयं त्वां बहुदातारं विद्मः, इच्छाः त्वां प्रति प्रेषयामः—तस्मात्, अस्माकं रक्षिता भव।