इन्द्रः प्रार्थनया युक्तौ तव तवनी अश्वौ वहेतामिति स्तोत्रैः वयं तमाह्वयाम। सः सोमपः, सोमपेषलं समये, सोमयाजकैः प्रार्थनया आहूतः। तत्र तस्य चिह्निलः, रक्तः, विचित्रवर्णः अश्वः स्थिराणां मध्ये सञ्चरन् युज्यते, दिवि ज्योतिषः प्रकाशन्ते। तस्य प्रियौ पिङ्गलौ, सुशिरसौ, रक्तौ, वीर्ययुक्तौ, मनुष्यवहौ अश्वौ रथाय युज्येते। चिह्नरहिताय चिह्नं, रूपरहिताय रूपं कृत्वा, स इन्द्रः उषसां सह जातः। उर्ध्वं किरणाः तं जातवेदसं देवं सूर्यं सर्वदृशं वहन्ति। यथा चौराः गच्छन्ति, तथा किरणाः रात्रिभिः सह गच्छन्ति, तस्मै सर्वदृशे सूर्याय। तस्य किरणाः, तस्य रश्मयः जनानाम् मध्ये दृश्यन्ते, अग्निवत् दीप्ताः। हे सूर्य, त्वं शीघ्रः, सर्वदृशः, प्रकाशस्य कर्ता; त्वं सर्वेषु दिशः प्रकाशसे। त्वं देवगणान् प्रत्यनयः, मनुष्यगणान् प्रत्यनयः, सर्वं तेजोमयं जगत् ऋषये प्रत्यनयः। हे वरुण, तेन तेजस्विना नेत्रेण येन त्वं सर्वान् चरन्तः जनान् पश्यसि, तेन त्वं पश्यसि। हे सूर्य, त्वं दिवः विस्तीर्णं मार्गं किरणाभिः सञ्चरन्, मनुष्याणां जन्मनि पश्यसि। सप्त पिङ्गलाः अश्वाः त्वां दिव्य सूर्य रथं वहन्ति—दीप्तकेशाः, सर्वदृशः। सूर्यः रथस्य अपत्यं सन्, सप्त शीघ्रगामिन्यः अश्व्यः स्वयमेव युक्त्वा यात्रां करोति। तुभ्यं, तेजस्विने, स्तोत्राणि अश्ववत् शीघ्राणि प्रवर्तन्ते—यथा गावः वत्साय। तानि स्तोत्राणि दीप्तानि, प्रकाशपूर्णानि, दुग्धपूर्णानि, यथा माता हृदयात् शिशुं जनयति। वज्रस्य बलात्, कीर्तिः मृतं मनुष्यं जीवितं, घृतं, दुग्धं च मम आनयत्। एषा चित्रवर्णा गौः अग्रे गतवती, स्वां मातरं प्रति, पितरं च अन्विच्छन्ती। सः तेजस्विषु लोकेषु गच्छति, स्वस्य प्राणेन अपानेन च; महा महिषः ज्योतिः उद्घोषयति। त्रिंशदधिष्ठानेषु सः प्रकाशते; वाचः पक्षी, दिव्यानां उषसां आह्वानं प्रत्युत्तरं दत्वा उड्डीयते। यदा, हे महाबल, त्वं वाचं आरूढः, अन्तरिक्षं जयितुम् इच्छन्, तदा देवाः समेता आनन्दन्त, हे वृषन्। हे महाबल, त्वं वाचं वीर्येण समर्धय, वाणीं विस्तीर्णां दुर्जयां कुरु; स्वर्गे आनन्दे उत्तमः भव। हे महाबल, त्वं वाचं वीर्येण समर्धय; ऋतस्य धाम प्रकाशते; ते आनन्दन्ताम्, सोमस्थले कुशं विधाय। वयं तं अद्भुतं, मृत्युञ्जयं, हर्षजनकं इन्द्रं स्तोत्रैः स्तुमः, यथा गावः गोष्ठे वत्सं स्तुवन्ति। वयं तेजस्विनं, उदारं, शक्तिमन्तं, बलसमन्वितं, यथा निधिसम्पन्नं पर्वतम्, अन्न-धन-सहस्र-गवां पूर्त्यै, तं इन्द्रं इच्छामः। अहं तव वीर्यं, तद् प्राचीनं ब्रह्म, येन त्वं भ्रिगून् धनाय सहायं कृतवान्, येन त्वं प्रस्कण्वं रक्षितवान्, उपसर्पामि। येन, हे महेन्द्र, त्वं महतीः नद्यः प्रवर्तितवान्, सागरं प्रवाहितवान्, तव बलात्; यस्य महत्त्वं न क्षीयते, पृथिव्या अपि न निगृहीतः। के मर्त्याः शीघ्राणां अतसीनानां अश्वानां स्तोतुं योग्याः? न कश्चिद् तस्य महत्त्वं शक्तिं वा पूर्णतः स्तोतुं शक्नोति, यद्यपि गायन्ति। कदा स्तोतारः, ऋतज्ञाः, प्रेरिताः, देवं आह्वयन्ति? कः कविः, कः प्राज्ञः तम् आह्वयति? कदा, हे उदार इन्द्र, त्वं निःपिष्टस्य सोमस्य, स्तोत्रस्य च समीपे आगमिष्यसि? इदानीं सम्यक्, ज्ञातमिन्द्रं, धनदं स्तुत्यं स्तुत्वा, यः स्तोतृभ्यः उदारः, सहस्रशः सम्पदः ददाति। यथा शतसैन्यः, सः महाबलः, भक्ताय शत्रून् नुदति; यथा पर्वततः नद्यः, तस्य दानानि, भोगसमृद्धानि, प्रवहन्ति। इदानीं कीर्तिमन्तं, धनदं इन्द्रं स्तुत्वा, यः काम्यं धनं सोमपेषकाय, गायमानाय ददाति, सः सहस्रशः वर्धते। तस्य अनन्तानि आयुधानि, दुष्प्रधर्षाणि, इन्द्रस्यैव, विशालानि, पूर्णानि; यथा पर्वते, दानसमृद्धिः उदारेषु प्रवहति, यदा निःपिष्टाः सोमाः न ह्रास्यन्ते। वयं सोमं निःपित्वा, त्वां वृत्रहन्, उपविशतः, यथा आपः वेदीमुपविशतः; शुद्धस्य सोमस्य प्रक्षेपे, स्तोतारः संता उपविशतः। मनुष्याः त्वां सोमपेषणे, स्तोत्रैः, धनदं आह्वयन्ति; कदा त्वं गृहम् आगमिष्यसि, हे इन्द्र, निःपिष्टसोमस्य कामुकः, यथा वृषभः गोषु गर्जति? कान्वैः सह वयं त्वां, महाबल, धृढध्वज, सहस्रद, उदार, चित्ररूप, मनुष्येषु, शीघ्रं गवां लाभं प्रार्थयामः। कः तम् जानाति, यः सोमपेषणे सहचरः, यः चित्तं स्थापयति? सः, यः दुर्गाणि शक्त्या भिन्दति, दृढसोमस्य प्रियं करोति। यथा व्याघ्रः, गजः, बहुषु स्थानेषु मार्गं स्थापयति; न कश्चिद् त्वां सोमपेषणे निवारयति, न च आगमनं निवारयितुं शक्नोति, हे महाबल। यः तीक्ष्णः, अजय्यः, स्थिरः, युद्धाय सज्जः; यदि, हे उदार, त्वं स्तोतुः आह्वानं शृणोषि, मा इन्द्रः स्त्रीं प्रति गच्छतु। सर्वे गणाः, स्वैः सह सहायैः, इन्द्रं राजत्वाय निर्मितवन्तः; प्रज्ञया, श्रेयसा, श्रेष्ठदानैः, महाबलः, पराक्रमी, शक्तिमान् च, सः अभवत्।