धनाय, ज्योतिषे च, संग्रामेषु विजयं प्रति नः नय, इति वयं देवमिन्द्रं प्रार्थयामः। सः इन्द्रः, बहुधा आहूयमानः, यः अस्मान् पूरयति, सः सर्वेषां द्वेषां परं पारेण अस्मान् सुरक्षां प्रति नयतु। एवं त्वं, इन्द्र, बलस्य मार्गस्य च आनन्दं अस्मभ्यं ददातु, स्वस्य शुभस्य अनुग्रहतः अस्मान् नयतु। तं बलिनं इन्द्रं वयं प्रवर्तयामः, यः महान्तं शत्रुं निहन्ति, सः वृषा इव प्रबलः अस्तु। इन्द्रः, जयाय निर्मितः, परमबलवान्, हर्षे स्थितः, श्रीमान्, कीर्तिमान्, सोमप्रियः च। तस्य वाक् संहृतं वज्रं इव, दृढम्, अव्ययम्; सः उच्चः, अचलः, विशालः च। गायका इन्द्रं महान्तं गायन्ति; स्तोतारः स्तोत्रैः तम् स्तुवन्ति; वाचः इन्द्रं आह्वयन्ति। इन्द्रः, शुक्लया अश्वद्वयेन सह, वाणीयोगेन युक्तः, हिरण्यवज्रधारी च। सः इन्द्रः, दूरदर्शिनं तेजः प्राप्तुम्, सूर्यं दिवि उदययत्; किरणैः पर्वतम् अपि विदारयत्। हे इन्द्र, त्वं शीघ्रं आगच्छ; त्वं सोमपानाय उत्सुकः; एष मे उपवेशनं हविः। तव तौ बभ्रू अश्वौ, प्रार्थनया युक्तौ, त्वां नयेताम्; अस्माकं प्रार्थनाः शृणु। वयं सोमयाजिनः त्वां प्रार्थनया आह्वयामः, हे सोमपः इन्द्र, यदा सोमः पीड्यते। ते पिङ्गलम् अश्वं युञ्जते, यः स्थाणून् परितः चरति; ज्योतिषि दिवि दीप्तानि। तस्य प्रियौ बभ्रू अश्वौ, सुशिप्रौ, रथे युञ्जते; रक्तौ, वीर्यवन्तौ, नरान् आनयन्तौ। निराकारे चिह्नं, निरूपे रूपं कृत्वा, त्वम् उषसः सह जातः। ऊर्ध्वं किरणाः तम् जातवेदसम्, देवम्, दृश्याय, सूर्यं वहन्ति। यथा चौराः गच्छन्ति, एवं ताः किरणाः रात्रिभिः सह गच्छन्ति, सर्वदर्शिनः सूर्यस्य कृते। तस्य किरणाः दृष्टाः, तस्य रश्मयः जनानाम् मध्ये, अग्नयः इव दीप्ताः। त्वं शीघ्रः, सर्वदर्शी, ज्योतिःकर्ता असि, हे सूर्य; त्वं सर्वेषु दिशः प्रकाशयसि। त्वं देवगणान् प्रत्यनयः, मानवगणान् प्रत्यनयः, सर्वं ज्योतिष्मन्तं जगत् ऋषेः कृते प्रत्यनयः। तेन तेजस्विना नेत्रेण, हे वरुण, येन त्वं सर्वान् चरन्तः जनान् पश्यसि, त्वं निरीक्षसे, हे वरुण। त्वं, हे सूर्य, किरणाभिः व्योम्नः विशालं देशं अतिक्रामसि, मनुष्याणां जन्मानि पश्यन्। सप्त बभ्रू अश्वाः त्वां, दिव्य सूर्य, रथे वहन्ति—तेजस्विनः, सर्वदर्शिनः। सूर्यः, रथस्य अपत्यं, सप्त शीघ्राः युवतयः युञ्जते; एभिः स्वयंजातैः सः यत्र इच्छति तत्र याति। त्वां, तेजस्विनं, स्तोत्राणि शीघ्रगामिनि अश्ववत् स्रवन्ति—गावः वत्सं प्रति यथा। ताः स्तुतयः दीप्तिमन्तः, पयसा च समृद्धाः, प्रस्रवन्ति, यथा माता हृदयात् नवजातं शिशुं जनयति। वज्रस्य बलात्, कीर्तिः मृत्युमुखात् जीवितम्, घृतं, पयः च मम आवहति। एषा चित्रा धेनुः अग्रे प्रस्थितवती, स्वां मातरं प्रति गच्छन्ती, पितरं च इच्छन्ती। सः तेजस्विषु लोकेषु चरति, स्वस्य श्वासप्रश्वासाभ्यां; महावृषभः ज्योतिः उद्घोषयति। त्रिंशदधिष्ठानेषु सः दीप्तिमान्; वाचः पक्षी उदीरितः, दीप्तयः उषसः आह्वानं प्रत्यभिवदन् पतति। यदा, हे महाबल, त्वं वाचमारोहः, अन्तरिक्षं जयितुम् इच्छन्, तदा देवाः साकं हर्षिताः, हे वृषन्। हे महाबल, वाचं वीर्येण योजय, वाणीं विस्तीर्णाम्, अबाध्यां कुरु; स्वर्गे हर्षेण परमं उन्नतम् भव। हे महाबल, वाचं वीर्येण योजय; ऋतस्य स्थानं दीप्तिमान्; ते हर्षयन्तु, समिदं कृत्वा। वयं तं अद्भुतं, मृत्युम् अपि जयन्तं, हर्षदं इन्द्रं स्तोत्रैः स्तुमः, यथा गावः गोष्ठे वत्सं स्तुवन्ति। वयं तम् दीप्तिमन्तं, दानशीलं, बलिनं, परितः बलसमुद्रं, पर्वतं धनसमृद्धं, अन्नेन, वित्तेन, सहस्रैः, शीघ्रं पशुभिः पूरितं, इच्छामः। तव वीर्यं, पुरातनं ब्रह्म, अहम् उपगच्छामि, येन त्वं प्रयत्नशीलान् भ्रिगून् धनाय उपजग्मिथाः, येन च प्रस्कण्वं रक्षितवान्। येन, हे महेन्द्र, त्वं महान् नद्यः प्रवाहयः, समुद्रं च प्रवाहितवान्—बलात्; यं पृथिवी न निगृह्णाति, तस्य महत्त्वं न क्षीयते। के, मर्त्येषु, शीघ्रगामिनः अतसीनान् अश्वान् स्तोतुं युक्ताः? न कोऽपि तस्य महत्त्वं, वीर्यं च पूर्णतया स्तोतुं शक्तः, यद्यपि तम् गायतः। कदा गायका, ऋतज्ञाः, प्रेरिताः, देवम् आह्वयन्ति? कः ऋषिः, कः प्राज्ञः तम् आह्वयति? हे उदार इन्द्र, कदा त्वं पीडितस्य सोमस्य स्तोत्रं प्रति आगमिष्यसि? इदानीं यथोचितं धनदं इन्द्रं स्तुमः, यः ज्ञातः अस्ति—सः दानशीलः, स्तोतृभ्यः बहुधनं ददाति, यथा सहस्रशः।