बलसमुत्थाय, इन्द्रः स्वौ दन्तौ कम्पयन्, सोमं पातुम् उद्यतवान्। तस्य वीर्येण सः सर्वद्वेषांस् भङ्क्त्वा, शत्रून् अपाकृत्य, नाशयन्, अस्मभ्यं काम्यं धनं दातुम् इच्छति। यत् किंचिद् अस्थिरं वा स्थिरं वा, यद् गुह्यं शिलायाम् निहितम्, तत् सर्वं धनं इन्द्रः अस्मभ्यं दातुं समर्थः। यद् यत् इन्द्रेण दत्तम्, तत् सर्वं मानुषाः जानन्ति; सः पुनः अस्मभ्यं काम्यं धनं दातुं इच्छति। गायकः इन्द्रं, जनानां नृपतिं, नूतनैः स्तवैः स्तोतुं यतते; सः पुरुषशार्दूलः, मनुष्यानां मध्ये महाबलवान्। तस्मिन् स्तवाः निनादयन्ति, सर्वा कीर्तिः तस्मिन् समागता, यथा आपः समुद्रे। तम् उत्तमया स्तुत्या अहम् आह्वयामि—प्रथमं नृपतिं, सर्वकर्मणः, सखिभ्यः महादायकम्। इदं तव गूढं, यथा कपोतः गर्भे, तव वाक्यम् उपेक्ष्यं न भवति। दानपतिः, गीतवाहः, वीरः, तव यशः बहु भवतु, सत्यम् तव अस्तु। शतबलः इन्द्रः, अस्माकं साहाय्याय उत्तिष्ठतु, अस्मिन् स्पर्धायाम्; अस्माकं सभासु वाक्यं वदाम। इन्द्रः अस्मान् युद्धेषु धनाय, प्रकाशाय, शत्रुन् जयाय नेतुं समर्थः। बहुस्तुतः इन्द्रः, यः अस्मान् पूरयति, सर्वद्वेषात् अस्मान् पारम् अनयतु। तेन बलात्, मार्गेण च, इन्द्रः अस्मान् हर्षयतु, शुभं वरं प्रापयतु। वयं बलात् इन्द्रं प्रेरयामः, महाशत्रुं हन्तुं; सः वृषभः भवतु। विजये निर्मितः, महाबलः, प्रमुदितः, कीर्तिमान्, सोमप्रियः इन्द्रः। तस्य वाक् संहतं वज्रं, दृढं, अव्यभिचारि; सः उत्तमः, अचला, उच्चस्थः। स्तुतयः इन्द्रं महान्तं गायन्ति; स्तुत्कर्तारः स्तोत्रैः इन्द्रं स्तुवन्ति; वाचः इन्द्रम् आह्वयन्ति। इन्द्रः, द्वाभ्यां हरिणाभ्यां युक्तः, वाङ्गयुक्तः, सुवर्णवज्रधारी। दूरदर्शिना दृष्ट्या इन्द्रः सूर्यं दिवि उदयितवान्; किरणैः पर्वतं विदारितवान्। इन्द्रः, सोमपानाय, उत्सुकः, अत्र आगच्छतु; एष मम आहुति-आसनम्। तव द्वौ पिङ्गौ अश्वौ, प्रार्थनया युक्तौ, इन्द्रं आनयन्तु; तव प्रार्थनां शृणु। वयं सोमयाजिनः, प्रार्थनया इन्द्रं आह्वयामः, सोमपानं, यदा सोमः पीड्यते। ते चित्रं, रक्तं, गच्छन्तं, स्थातृणां मध्ये योजयन्ति; ज्योतिष्मती दिवि दीप्तिम् ददाति। तस्य प्रियौ द्वौ हरिणौ, सुशिपौ, रथं योजयन्ति; रक्तौ, वीरौ, नरान् आनयन्ति। चिन्हरहिताय चिन्हं, रूपरहिताय रूपं कृत्वा, इन्द्रः उषाभिः सह जातः। किरणाः तं जातवेदसम्, देवम्, सर्वदृश्यं, सूर्यं, उपर्यनयन्ति। यथा चौराः गच्छन्ति, तथा ते किरणाः रात्रिभिः सह सूर्याय गच्छन्ति, सर्वदृशे। तस्य किरणाः दृश्यन्ते, तस्य रश्मयः जनानां मध्ये, अग्निवत् दीप्तिमन्तः। शीघ्रः, सर्वदृश्, प्रकाशकर्ता त्वं, हे सूर्य; त्वं सर्वेषु दिशासु प्रकाशयति। त्वं देवगणान् प्रत्यावर्तयति, मनुष्यगणान् प्रत्यावर्तयति, सर्वं ज्योतिष्मतीं लोकं ऋषये प्रत्यावर्तयति। तेन दीप्तेन नेत्रेण, हे वरुण, येन त्वं सर्वं चलन्तं जनं पश्यसि, त्वम् उपलक्षयसि। त्वं, हे सूर्य, किरणैः व्योमस्य विस्तीर्णं प्रदेशं याति, मनुष्याणां जन्मानि पश्यन्। सप्त हरिणाः, हे दिव्य सूर्य, तव रथं युञ्जन्ति—दीप्तकेशाः, सर्वदृशः। सूर्यः, रथस्य पुत्रः, सप्त शीघ्राणि अश्वान् युञ्जति; तैः स्वयमेव युक्तैः सः याति। त्वं दीप्ताय, स्तवाः अश्ववत् शीघ्रं प्रवहन्ति—यथा गावः वत्साय। ते दीप्तिमन्तः प्रवहन्ति, दुग्धसमृद्धाः, यथा माता हृदयात् नवजातं जनयति। वज्रस्य बलात्, कीर्तिः मृत्युमान् मनुष्यम् आनयति—जीवनम्, घृतम्, दुग्धं च मम। एषा चित्रा गौः अग्रे गतवती, मातरं प्रति, पितरं च अन्विष्य। सः दीप्तिमन्ति लोकानि मध्ये गच्छति, तस्य श्वासात्, निष्वासात्; महावृषभः प्रकाशम् उद्घोषयति। त्रिंशत् आवासैः सः दीप्तिमान्; वाक्पक्षी उडति, दीप्ताभिः उषाभिः आह्वानं प्रत्युत्तरं ददाति। इति, एते मन्त्राः इन्द्रस्य वीर्यं, सूर्यस्य दीप्तिम्, वरुणस्य दृष्टिं, गायन्ति; धनस्य, प्रकाशस्य, मित्रस्य च कामनां प्रार्थयन्ति; सोमपानस्य, रथस्य, अश्वानां, किरणानां, गायनानां च वर्णनं कुर्वन्ति; सर्वं देवत्वं, प्रकाशं, साहाय्यं, यशः च स्तुवन्ति।