इन्द्रेण स्वर्गलोकाः दीप्तिमन्तः स्थिराश्च न कम्पन्ते, सदा अचलाः सन्ति। यथा आपां हर्षः शीघ्रं प्रवहति, एवं स्तुतिः विजयेच्छायै इन्द्रं प्रति धावति; तव हर्षाः सर्वत्र प्रसृताः। इन्द्रेण सह सर्वे जनाः निर्भयाः समागत्य एकरूप्येण दीप्तिमन्तः दृश्यन्ते। निष्पापैः चमूभिः सह, यजमानाः इन्द्रस्य प्रियगणैः बलवत्युत्सवे दीप्तिं दधति। ते पुनः स्वधर्मानुसारेण गर्भं प्रविशन्ति, यज्ञनामा धारयन्तः। इन्द्रः दधीचिबलानां अस्थिभिः अजय्यः सन्, नवत्युत्तरनवत्यधिकान् शत्रून् निपातितवान्। अश्वस्य शीर्षं पर्वतेषु निगूढं वाञ्छन्, सः अद्भुतरूपः तद् गुह्ये अधिगच्छत्। अत्र गौः नाम अन्वेष्टव्यम्, या त्वष्टुः अधमस्वरूपा, सोमगृहे च। अहं वाक् अष्टाभिः पदैः नवानामभिः अमृतं स्पृशन्ती इन्द्रात् स्वस्वरूपं गृह्णामि। इन्द्र, यदा त्वं रिपून् हन्ता अभवः, तदा उभे लोके त्वां अन्वयताम्। त्वं बलात् उत्थाय, उभे ओष्ठे कम्पयन्, सः सोमपानं कृत्वा प्रमुदितः। सर्वद्वेषांसि विदारय, शत्रून् निष्कासय, नाशय; तद् वाञ्छितं धनं अस्मभ्यं ददातु। यत् किंचित् अस्थिरं स्थिरं वा, अश्मनि गुह्यं वा, तत् वाञ्छितं धनं अस्मभ्यं ददातु। यत् इन्द्रेण दत्तं, तत् सर्वं मानवाः जानन्ति; तस्मात् वाञ्छितं धनं पुनः ददातु। गायकः इन्द्रं प्रजापतिं नवान् गीतैः स्तौयात्, सः पुरुषहनः, पुरुषेषु अतिबलिष्ठः। यस्मिन् स्तोत्राणि, यशश्च समुद्रे आपां इव प्रतिध्वनन्ति। तम् उत्तमया स्तुत्या आह्वयामि, सः ज्येष्ठराजा, सर्वकृत्यकर्ता, सखिभ्यः महादाता। एष ते गूढं यथा कपोतः गर्भे, तथापि त्वं वाक् न तिरस्करोति। हे दानपतिः, गीतवाहन, वीर, तव कीर्तिः समृद्धा अस्तु, सत्यं चास्तु। शतक्रतो, अस्माकं साहाय्यार्थं सम्यङ्निष्ठितः भव; अस्मिन्संग्रामे अस्मान् रक्ष; अस्मान् सभासु वदाम। अस्मान् सम्पदः, ज्योतिः, संग्रामेषु विजयिनं प्रति नय। इन्द्रः, बहुप्रार्थितः, यः अस्मान् पूरयति, सः अस्मान् सर्वद्वेषात् परित्रातु। एवं त्वं, इन्द्र, बल्याः पथिभिः अस्मान् हर्षय, स्वस्मिन् अनुग्रहे नय। तम् इन्द्रं वयं बलात् प्रेरयाम, महाशत्रुं निपातयितुम्; सः वृषभः अस्तु। इन्द्रः, जयाय कृतः, अतिबलवान्, हर्षपूर्णः, यशस्वी, सोमप्रियः। तस्य वाक् संहतवज्रसमाना, दृढा, अव्यया; सः उन्नत, अचल, महाविभूतिः। गायकाः तम् इन्द्रं महान्तं स्तुवन्ति, स्तोत्रकाराः स्तोत्रैः स्तुवन्ति, गिरः तम् आह्वयन्ति। इन्द्रः, स्वर्णवज्रधारी, सुवर्णरश्मिभ्यां युक्तौ अश्वौ वाक्येन योजितौ, सह याति। इन्द्रः, दीर्घदर्शिनः, सूर्यं दिवि उदययत्; सः रश्मिभिः पर्वतम् विदारयत्। इन्द्र, त्वं शीघ्रं आगच्छ, सोमं पिब; एष मे उपस्थानम्। तव पिङ्गलौ अश्वौ, प्रार्थनया युक्तौ, त्वां आनयेताम्; अस्माकं प्रार्थनाः शृणु। वयं सोमयाजिनः प्रार्थनया त्वां आह्वयामः, सोमपः, सोमपेष्ये काले। ते चित्रं रक्तं योजयन्ति, तिष्ठन्तः चरन्तम्; ज्योतिषि दिवि दीप्तानि। ते तस्य प्रियौ पिङ्गलौ अश्वौ, सुशिप्रौ, रथे योजयन्ति; रक्तौ, धीरौ, नरान् वहन्तौ। निराकारे चिह्नं कृत्वा, रूपे रूपं निर्माय, त्वं उषाभिः सह जातः। ऊर्ध्वं रश्मयः तं जातवेदसं दैवं सर्वदृशं सूर्यं वहन्ति। यथा चौराः गच्छन्ति, तथा रश्मयः रात्रिभिः सह सर्वदृशं सूर्यं प्रति गच्छन्ति। तस्य रश्मयः दृश्यन्ते, तस्य भासा जनानाम् मध्ये अग्निवत् दीप्ताः। त्वं शीघ्रः, सर्वदृशः, ज्योतिःकर्ता, सूर्य; त्वं सर्वेषां दिशां प्रति दीप्तिमान्। त्वं देवगणान् प्रत्यनयः, त्वं मनुष्यगणान् प्रत्यनयः, त्वं सर्वं दीप्तिमन्तं जगत् ऋषये प्रत्यनयः।