एकदा जनाः गर्भस्थ शिशुं सम्यक् रक्षायै विधिं प्रपद्यन्ते स्म। तत्र आवरणेन तं शिशुं संवेष्टयन्ति स्म, गर्भे स्थापयन्ति च। हे आवरण, त्वं शिथिलं कुरु, विगलितं कुरुष्वेत्य् आहुः। न हि मांसमध्ये, न च मेदसि, न च मज्जायां सः दृश्यते; चिह्नितं यद् गर्भजं तन्निष्क्रान्तुं श्वानाय दत्तं, यद् गर्भाशयमस्ति, तदपि पततु। मूत्रं गर्भं च गोस्य् आवरणं च अहं विदारयामि; मातरं च पुत्रं च पृथक् करोमि, बालं गर्भजाद् अपि पृथक् करोमि; गर्भाशयम् अवपततु। यथा वातः, यथा मनः, यथा पक्षिणः पतन्ति, एवं त्वं दशमासिक शिशोः, गर्भशयेन सह, पततु; गर्भाशयम् अवपततु। ततः गर्भस्थेषु प्रथमजातः, वृषभः, मेघवातवसानः, गर्जन् वृष्ट्या सह आगच्छन्, ऋजु-कुटिलानि भिन्दन्, एकवीर्येण त्रिधा चरन्, सः नः अभयं ददातु। तम् अर्चाभिः सन्तोषयन्तः, सर्वाङ्गशोभिनं, तेजस्विनं, ऋतूनां सन्धीन् आदद्यमानं, सम्यक् पूजयामः। सः शिरःशूलात्, कासात्, तीक्ष्णपीडायाः च विमोचयतु; वातजं, मेघजं, ज्वरं, वृक्षगिरिसहितं, तस्मात् अपसारयतु। शान्तिः बहिर्गात्रे, शान्तिः अधरगात्रे, शान्तिः चतुष्पादेषु, शान्तिः सर्वशरीरे अस्तु। विद्युत्, त्वां नमामः; गर्जनाय नमः; येन शिलया हन्यसे, तस्मै नमः। पर्वतस्य पुत्राय नमः, यस्य तापेन संगृह्यसे; अस्माकं शरीरेषु सौम्यत्वं कुरु, सुतानां सुखं ददातु। पर्वतपुत्राय पुनः पुनः नमः; अस्त्राय नमः; अग्नये हविर्दत्तं, तव गुह्यं परमं स्थानं, यद् उदधौ नाभिः स्थापितम्, वयं जानिमः। देवैः निर्मिते, विश्वे अस्त्रे, हन्तृशक्तिमते, सभायाम् अस्मान् सौम्यत्वं कुरु, देवी, स्तुयमाना त्वं; तुभ्यं नमः। स्त्रीणां सौभाग्यं वृक्षात् मालां यथा गृह्णाति, तथा त्वं लभस्व; पर्वतवत् दीर्घमूलं स्वकुले स्थिरं भूयाः। हे यमराजन्, एषा ते कन्या वधूः; सा मातुः, भ्रातुः, पितुः वा गृहे नीयताम्। एषा ते कुलरक्षिका, हे राजन्, तुभ्यं समर्पिता; सा स्वकुले दीर्घं स्थातुं, शिरसि शान्तिः भवतु। असितकश्यपगयस्य शक्त्या, यथा पत्न्यः अन्तरगृहे बद्धाः, तथा तव सौभाग्यं त्वयि बध्नामि। सरितः एकत्र प्रवाहयन्तु, वयवः संयुञ्जन्ताम्, पक्षिणः समागताः स्युः; दिवः इमं यज्ञं स्वीकुर्युः, एकतया हविः जुहोमि। इह आगच्छन्तु, आहूताः, एकप्रवाहेन; स्तुतिं वर्धयन्तु; पशवः, वित्तं च सर्वं अत्रैव स्थातु। अनवद्याः सरितां स्रोतांसि, ये एकत्र प्रवाहन्ते, तैः सह वित्तं संगृह्येम। घृतस्य, दुग्धस्य, आपः च ये स्रोतांसि एकत्र प्रवहन्ति, तैः सह वित्तं संगृह्येम। अमावास्यायां ये उत्पन्नाः, पशुभक्षकाः, चौराः च, चतुर्थः अग्निः, मार्गविनाशकः, अस्माकं पक्षे वदतु। सीसस्य कृते वरुणः आहूयते, अग्निः अपि; इन्द्रः सीस्यम् अपाकरोत्—तद् एव अभिचारनाशनं भवतु। एषः उपच्छेदकं नुदति, हानिकर्तारं च अपसारयति; एतेन सर्वान् राक्षसान् अहं नुदामि। यदि त्वं गवां, अश्वानां, मानवस्य वा हानिं करोति, तर्हि सीसेन त्वां वधामः, यथा अस्माकं पशवः न नश्येयुः। ताः स्त्रियः रक्ताम्बरधारिण्यः, पतिं विना, सञ्ज्ञायाः इव निर्गच्छन्ति; ताः वीर्यशून्याः तिष्ठन्तु। ज्येष्ठा तिष्ठतु, अन्या तिष्ठतु, मध्ये तिष्ठतु, कनिष्ठा अपि तिष्ठतु—सर्वा पंक्तिः स्थिरा भवतु। शतपात्राणां, सहस्रनिधीनां मध्ये, एता मध्ये स्थिताः; अग्रान्तयोः सह संयोजिताः। तव समीपे महान् धनुष्कः वालुकया बध्नीतः; स्थिरा भव, धैर्ये स्थिता, कुशलं भव। दुर्भाग्यं, दुष्चिह्नं, दरिद्रतां च वयं नुदामः; यद् शुभं तद् सुतानां लाभाय आगच्छतु, वैरं च अपाकरोमः। सविता पादहस्तयोः कलहं अपाकरोत्; वरुणः, मित्रः, अर्यमन् च तद् निवारितवन्तः; अनुमतिः अनुकूल्येन तद् अपाकरोत्—देवाः अस्मभ्यं समृद्धिं दत्तवन्तः। यत् ते शरीरे, केशेषु, वा अन्यत्र भीषणं, तत् सर्वं वचसा नाशयामः; देवः सविता तद् विनाशयतु। चित्रपादः, बलवान्, गोघ्नः, विनाशकः—यत् किञ्चित् दुष्चिह्नं, पापं, तत् सर्वं वयं नुदामः। नः विदारकाः न हिंसन्तु, न अतिविदारकाः; हे इन्द्र, सर्वतः आगतान् बाणान् दूरं क्षिप। सर्वतः बाणाः अपाक्रान्तु, ये अत्र, ये च तत्र; दिव्यान्, मानव्यान् अस्त्राणि, शत्रून् नाशयन्तु। यः अस्माकं स्वजनः, अथवा अन्यः, बान्धवः, अथवा बहिःस्थः, यः अस्मान् आक्रमति—रुद्रः स्वबाणैः तान् शत्रून् नाशयतु। यः प्रतिद्वन्द्वी, अथवा अप्रतिद्वन्द्वी, यः द्वेष्टि, आक्रमति—सर्वे देवाः तं नाशयन्तु; प्रार्थना एव मे अन्तर्यामिनी कवचं भवतु। सोमदेवः अस्मिन् यज्ञे सौम्यः भवतु; मरुतः, कृपां दर्शयन्तु। नः शत्रुः न जयतु, न किञ्चित् पापं वा द्वेष्यं नः प्राप्तु। यः अद्य पापिनः विरुद्धं शस्त्रं उद्धरेत्, हे मित्रवरुणौ, तम् अस्मद् दूरं कुरुतम्। इह वा तत्र वा, यत् किञ्चित् भयं अस्ति, हे वरुण, तद् अपाकुरु; महच्छत्रं विस्तारय, हे महाबल, आपदं निवारय। सः एवं नियुक्तः, महाबलः, अजितः, शत्रुजयः; तस्य मित्रम् अवध्यं, सः कदापि न पराजितः। एवं मन्त्रैः, प्रार्थनाभिः, यज्ञैः च, जनाः जीवनस्य सर्वासु अवस्थासु, रक्षां, सौम्यत्वं, ऐश्वर्यं च प्रार्थयन्ति स्म; देवाः च तेषां प्रार्थनां श्रुत्वा, अनुग्रहम्, अभयं, चिरस्थायित्वं च ददुः।