इन्द्रः, वृषभवत् तीक्ष्णशृङ्गः इव, भीषणः एक एव सर्वान् जनान् प्रेरयन् दृश्यते। सः उत्सुकान् जीवने नेतुं समर्थः, बुद्धिमान्, श्रेयांसः मार्गं जानाति। कुत्सस्य युद्धे सहाय्यं कृत्वा, स्वशरीरेण तस्य वचः शृण्वन्, दासं शुष्णं कुयवं च निगृह्य, अर्जुनेयाय जयम् अदात्। त्वं, वीर्येण संपन्नः, सुदासं याजमानं सर्वैः साधनैः सह नेतुम् अर्हसि; पौरुकुत्साय त्रसदस्यवे पुरवे च भूमिं जित्वा वृत्रं च हत्वा सहाय्यं कृतवान्। मनुष्येषु, देवपूजायाम्, त्वं बहून् वृत्रान् हत्वा, हर्यश्व इन्द्र, दस्यून् चुमुरीं धुनीं च मित्रस्य कृते निद्राय स्थापयन्। त्वदीयानि कर्माणि, वज्रहस्त, येनैकस्मिन्काले नवतिः नव नगराणि अपास्य, शतं गृहम् प्रविश्य, वृत्रं नमुचिं अहिं च हत्वा, प्रसिद्धानि। एतानि तव प्राचीना दानानि, यथायोग्यम् हविर्दातृभ्यः, सुदासाय च, सशक्तिभिः रथे युक्त्वा, स्तोत्राणि बहु फलं वहन्तु। मा बलवान् इह त्वां हिंसाय, हरिवः, प्रतिस्पर्धायाः प्रारम्भे। अविच्छिन्नैः रक्षाभिः अस्मान् रक्ष; वयं दानशीलानां मध्ये प्रियाः स्याम। भवत्याः अनुग्रहेन वयं त्वयि प्रिया स्याम; तव सखायः त्वदीये आश्रये मोदाम। तुर्वशं यदुं च निगृह्य, अतिथिग्वाय यशः ददातु। अद्यापि, अनुग्रहेन, मनुष्याः स्तोत्राणि गीयन्ति; ये हविभिः कञ्जूषं अपाकुर्वन्, सः अस्मान् सख्याय वृणीत। एतानि मानवस्तुतयः, उत्तम पुरुष, तव; दानानि अस्मभ्यं वहन्ति, महादानिन्। तेषु, इन्द्र, वृत्रहत्याय अनुग्रहः भव; सखा, वीरः, नरां रक्षकः च भव। इदानीं, इन्द्र, वीर्यशाली, अस्माभिः स्तुतः, प्रार्थनया स्वबलस्य च साहाय्येन वर्धस्व। अस्मभ्यं धनं, अन्नं च ददातु; सर्वे सदा कुशलता युयुत्सु रक्षन्तु। आनन्देन आगच्छ, इन्द्र; सोमं पिब; एष मम आसनं, मम बर्हिः। तव हरिण्यः अश्वाः स्तोत्रेण युक्ताः त्वाम् आनयन्तु, इन्द्र; अस्माकं स्तोत्राणि शृणु। वयं सोमयाजिनः प्रार्थनया त्वाम् आह्वयामः, सोमपः, सोमपेष्ये। गायकाः उच्चैः गीतैः इन्द्रं गायन्ति; स्तोतारः स्तोत्रैः इन्द्रं स्तुवन्ति; वाचः इन्द्रम् आह्वयन्ति। इन्द्रः, सुवर्णवज्रधारी, ताभ्यां हरिण्याभ्यां युक्तः, वाचो युक्त्या संयुक्तः। इन्द्रः, दूरदर्शी, सूर्यं दिवि उदयम् अकरोत्; गावः सह शिलां विदारयत्। वयं सर्वतः इन्द्रम् आह्वयामः, जनानां कृते; सः केवलः अस्माकं अस्तु। सः, सोमस्य हर्षेण, अन्तरिक्षं व्यचरत्, यदा इन्द्रः आवरणं विदारयत्। सः, अङ्गिरसो यथा, गुह्यं प्रकटीकृत्य, आवरणं प्रावर्तयत्। इन्द्रेण दिवः ज्योतिर्मयाः लोकाः स्थिराः च न कम्पन्ते। आपां हर्ष इव, जयाय स्तुतिः इन्द्रम् अभिक्रामति; तव हर्षाः प्रसृताः। इन्द्रेण सह यूयं समागताः, निर्भयाः, सम्यक् तेजसा संयुक्ताः। निष्कलङ्कैः तेजस्विभिः सखिभिः, उत्सवः बलवत्तया प्रकाशते, इन्द्रस्य इच्छितैः गणैः। पुनः ते गर्भं प्रविशन्ति, स्वधया, यज्ञनाम धृत्वा। इन्द्रः, दधीचिबलानि अस्थीनि गृहीत्वा, अजित्यः, नवतिः नव शत्रून् अपातयत्। अश्वस्य शिरः, यत् गिरिषु निगूढम्, इच्छन्, सः अद्भुतः, वेदिमध्ये अपश्यत्। अत्र ताः गावः नाम अन्विच्छन्, त्वष्टुः अधमं रूपम्; तस्मात् सोमगृहे। अष्टाभिः पदैः वाक् उपाददानि, नूतनमालया, अमृतं स्पृशन्त्याः, इन्द्रात् रूपम् आददानि। उभे लोके, इन्द्र, त्वां अनु अयन्त, यदा त्वं शत्रुघ्नः अभूः। बलात् उत्थाय, द्वौ हनू कम्पयन्; सोमं पिबन्, इन्द्र। सर्वाणि द्वेषांसि विदारय, शत्रून् अपसारय, नाशय; तद् वाञ्छितं धनं अस्मभ्यं आनय। यत् किंचिद् विमुक्तं, दृढं, शिलायाम् गुह्यं, हे इन्द्र, तद् वाञ्छितं धनं अस्मभ्यं आनय। यद् यत् त्वया दत्तं, इन्द्र, तत् सर्वे जनाः जानन्ति; तद् वाञ्छितं धनं अस्मभ्यं आनय। स्तोता इन्द्रं, जनानां राजानम्, नूतनैः गीतैः स्तौतु; नरान्तकं, नराणां श्रेष्ठं। यस्मिन् स्तोत्राणि नादयन्ति, यशः च सर्वं, आपः इव सागरे। तम् अहम् उत्तमैः स्तोत्रैः आह्वयामि, ज्येष्ठं राजानम्, सर्वसिद्धिं, सखिभ्यः महादायकम्। एष ते गुह्यं, कपोत इव गर्भे, तथापि त्वं वाचं न तिरस्करोषि। दानपतिः, गीतवाहन, वीर्यशाली, तव कीर्तिः विपुला अस्तु, सत्यता च ते अस्तु। शतशक्तिन्, अस्माकं साहाय्याय उत्तिष्ठ; अस्मान् सभासु वदाम।