पुरातनपितरः नवग्वाः सप्तर्षयः च, विजयं इच्छन्तः, पर्वते स्थितं सत्यवचनं महाबलिनं देवं मनसा स्तुतवन्तः। तं धनाधिपतिं, वीराणां स्वामिनं, यौवनं नित्यं, ज्योतिषां धारिणं इन्द्रं वयं प्रार्थयामः; रथवाहः, तं आनय, अस्मान् हर्षयतु। हे इन्द्र, पुरातनगायकाः किं तव प्रियं कदाचित् प्राप्तवन्तः? तव भागः, बलम्, वीर्यं च किम्? बहुधा आहूतः, दानसम्पन्नः, दैत्यनाशकः, वद। या इन्द्रं वज्रधरं रथस्थं पृच्छति, तस्याः स्वरः कम्पते; तव गृहीतिः दृढा, रूपं महत्, दानं उदारम्; सा लाभाय बलिनं समीपं गन्तुम् इच्छति। स्वबलस्य प्रभावेन, स्वमायया वर्धितः, शीघ्रबुद्धिः, स्वावलम्बी, पर्वतेन सह, अचलम् अपि भञ्जति, दृढम् अपि विदारयति, साहसिकः, नाशकः। तं प्राचीनं, नित्यम् नूतनं, सर्वशक्तिमन्तं, रक्षायै चिन्तय; इन्द्रः, हितकारी, सर्वक्लेशात् अस्मान् पारयतु। जनानां कृते भूमौ दिवि च, अन्तरिक्षे च अग्निं प्रज्वालय; वृषन्, सर्वतः ज्वलनया दग्धय—यज्नद्वेषिणः, भूमिहानिनः च दह। त्वं दिव्यजनानां भूम्याः च राजा, सर्वगतस्य, तीक्ष्णदृष्टिः; दक्षिणहस्ते वज्रं गृहाण, हे इन्द्र, अस्मान् सर्वदोषेभ्यः रक्ष, सर्वमायां जहि। हे इन्द्र, शत्रुविजये अक्षतं कल्याणं देहि; येन त्वं वज्रधारणेन दासं, आर्यं, वृत्रं, नहुषं च जितवान्। बहुधा आहूतः, बुद्धिमान् इन्द्र, गणैः, सर्वदानैः, पूज्यः, सोमेन हृष्टः शीघ्रं आगच्छ; तव दानानि नास्तिकः देवः वा न सहते। सः, वृषभः शृङ्गयुक्तः, भयङ्करः, सर्वजनान् एकाकी कम्पयति; सः उत्सुकान् जीवने नयति, धीरः, धन्याय मार्गं जानाति। त्वं इन्द्र, कुत्साय युद्धे सहायः, स्वदेहेन श्रुत्वा; दासं शुष्णं, कुव्यं च अभिभूतवान्, अर्जुनेयाय जयम् दत्तवान्। त्वं साहसिकः, साहसिक्येन, सुदासं आह्वयन्तं सर्वसाधनैः नीतवान्; पौरुकुत्साय, त्रसदस्यवे, पुरवे भूमिलाभे वृत्रवधे च सहायः। पुरुषेषु, देवपूजायां, बहून् वृत्रान् हत्वा, तवर्णाश्व इन्द्र, दस्युं कुमुरीं, धुनिं च मित्रस्य कृते निपातितवान्। हे वज्रधर, तव कर्माणि येन एकस्मिन क्षणे नवति नगरे अभ्यवर्त्सीत्; शतं गृहे प्रविश्य, वृत्रं, नामुचिं, अहिं च हत्वा। एतानि तव प्राचीनदानानि, यजमानाय, सुदासाय; बलिनां बलिनः अश्वान् योक्सि; स्तोत्राणि बहुं फलम् आवहतु। महाबलिनः अस्य स्पर्धायाः आरम्भे हिंसा न कुर्यात्, हे हरिवः; अविच्छिन्नैः रक्षाभिः रक्ष; दानवत्सेषु प्रियाः भवाम। हे दानवतः, तव कृपायां अस्माकं प्रियत्वं भवतु; मित्रत्वेन तव आश्रये हर्षं कुर्मः। तुरवशं, यदुं जयी, अतिथिगवे स्तुत्यं दत्तु। अद्यापि तव कृपायां, पुरुषाः स्तोत्राणि वदन्ति; ये आह्वानैः कञ्जं दूरं कृतवन्तः, तं मित्रत्वाय अस्मान् वरण्तु। एतानि पुरुषाणां स्तोत्राणि तव; दानानि अस्मान् आगच्छन्ति। वृत्रवधे अनुग्रहः भव, मित्रः, वीरः, पुरुषरक्षकः भव। इन्द्र, वीर, अस्माभिः स्तुतः, प्रार्थनया स्वबलस्य साहाय्येन वर्धस्व; धनं, अन्नं च दत्तु; सर्वे अस्मान् सुखेन रक्षन्तु। हर्षेण आगच्छ, हे इन्द्र, सोमं पिब; एष मम आसनं, मम कुशः। प्रार्थनया तव तवर्णाश्वा युक्ताः आगच्छन्तु, हे इन्द्र; अस्माकं स्तोत्राणि शृणु। प्रार्थनया सोमयाजिनः त्वां आह्वयन्ति, सोमपः, सोममर्दने। गायका उच्चैः गीतैः इन्द्रं गायन्ति; स्तुतयः स्तोत्रैः इन्द्रं स्तुवन्ति; वाणी इन्द्रं आह्वयति। इन्द्रः, द्वाभ्यां पिङ्गलाश्वाभ्यां सह, वज्रधरः, वाक्येन युक्तः। इन्द्रः, दूरदर्शी, सूर्यं दिवि उदयितवान्; गोभिः शिलां विदारितवान्। सर्वतः इन्द्रं जनानां कृते आह्वयामः; सः केवलः अस्माकं भवतु। सः सोमप्रभायाः हर्षेण अन्तरिक्षं व्यचरितवान्, यदा इन्द्रः कक्षं विदारितवान्। सः आङ्गिरसैः सह ऊर्ध्वं नीतवान्, गुह्यान् प्रकाशितवान्, कक्षं अग्रे नीतवान्। इन्द्रेण, दिव्यलोकाः, स्थिराः, न चलन्ति। जलस्य हर्षवत् स्तुतिर्विजये इन्द्रं प्रति धावति; तव हर्षाः प्रसृताः। इन्द्रसहिताः निर्भयाः समागच्छन्ति; समरूपे संयुक्ताः। निर्मलैः, दीप्तसखिभिः, उत्सवः बलवत्त्वेन प्रकाशते, इन्द्रस्य इच्छितगणैः। ते पुनः गर्भं प्रविष्टवन्तः, स्वधर्मानुगता; यज्ञनाम्ना स्थिताः। इन्द्रः, दधीचिबलैः, अजितः, नवति शत्रून् हत्वा। अश्वस्य शिरः पर्वतेषु गुप्तम् इच्छन्, अद्भुतः, तं गुह्ये प्राप्तवान्। अत्र ते गौः नाम इच्छन्ति, त्वष्टुः अधमरूपं; तद् सोमगृहे। वाणीम् अष्टपदया आदत्ते, नूतनमालया, अमृतस्पर्शिनी, इन्द्रात् रूपं आदत्ते। उभे लोके, हे इन्द्र, त्वां अनुवर्ते, यदा त्वं शत्रुनाशकः अभवः।