शृणुत, इन्द्रस्य महात्मनः दिव्यानि कर्माणि! तस्यैव देवपत्न्यः, देव्योऽपि, तस्य महद्वीर्यं प्रगीतवन्त्यः, स्तोत्रैः तमिन्द्रं समभ्यनन्दन्। उभे पृथिव्यौ च व्याप्ते, व्योम्ना सह, तं समालिङ्गेताम्; न कश्चन तस्य महत्त्वं परिसम्प्राप्तवान्। तस्यैव महत्त्वं दिवः पृथिव्याः अन्तरिक्षस्य च व्याप्तिमती जातम्; स इन्द्रः, सूर्यस्य पतिः, सर्वप्रसिद्धः, तेजसा युद्धाय समालम्ब्य स्थितवान्। स एव स्वबलात् वज्रेण वृत्रमपातयत्; धेनवः वत्सैः यथा मोच्यन्ते, एवं सः कीर्तिकामः प्रज्ञया आपः सृजन् मुक्तवान्। तस्यैव प्रभावेन नद्यः प्रमोदन्ते, यदा स वज्रेण प्रवाहं निरुन्ध्याद्; स भक्ताय वरं ददाति, स्वामी शीघ्रगः, उत्सुकस्य तुर्वणये गाम् अधत्त। तमहं त्वरमाणं वृत्राय वज्रमुपनयामि, स स्वामी, गणानां हन्ता; स गोः संधीन् विभज्य, ताः प्राकीर्य, स्रवतः आपः विचालयत्। तस्यैव प्राचीनानि कर्माणि ब्रूत, बलिनः, नवानि च स्तोमैः; स युद्धाय सज्जः, शस्त्रधारी, शत्रून् निष्कासयन् यतते। तस्यैव भीतयः, स्थिराः पर्वतानां, उर्वी च व्योम्नि च कम्पन्ते जन्मनि; गायनस्य आह्वाने छायान्विता आश्रयः संयुक्ता, तदा प्रेरणा वीर्याय बभूव। तस्यैव भागो दातृणां मध्ये, यदा सैकधिपः बहून् शासति; इन्द्रः सूर्यस्य कृते प्रतिद्वन्द्विनं अतिशय्य, अश्वानां श्रेयसे बलात् प्राप। एवं, हे इन्द्र, गोतमाः तव कृते शोभनानि स्तोत्राणि कृतवन्तः, रथानां प्रीयमाणः। एषु त्वं सर्वमङ्गलां प्रज्ञां न्यधाः; स नो दातृश्रीः शीघ्रं प्राज्ञः प्रातरागच्छतु। स एव, जनानां मध्ये यज्ञीयः, इन्द्रः—तमेनं गीतैः संपूजयामः। स वृषा, बलवान्, सत्यमयः, अनेकेषु शक्तिषु पूर्णः, महाबलः। तम् एव पितरः, नवग्वाः सप्तर्षयः च, जयकामाः, स्तुतवन्तः; मनोभिः तम् अभ्यनन्दन्, यो गिरौ स्थितः, यस्य वाचः अनृतं न। तम् एव वयं समर्चामः, धनाधिपम्, बहुवीर्यं, बहुदातृम्, सदा नवम्, अजरम्, प्रकाशस्य स्वामिनम्; तम् आह्वय, हे सारथे, अस्मान् हर्षयितुम्। ब्रूहि, हे इन्द्र, किं ते पूर्वे गायका अनुग्रहम् आनीयुः? कः ते भागः, कः बलं, कः वीर्यम्, हे बहुप्रार्थित, बहुदातृ, असुरघ्न? या इन्द्रं, वज्रिणं, रथे स्थित्वा पृच्छति, तस्या वाणी कम्पते; तस्य दृढं गृहम्, रूपं महद्, दानं विशालम्—सा बलिनं लाभाय समीपगमयितुम् इच्छति। तेनैव शक्त्या, स्वमायया वृद्धः, शीघ्रबुद्धिः, आत्मनिष्ठः, गिरिणा सह, अचलमपि भग्नवान्, दृढं विदार्य, स्थिरं भिन्दन्, संहर्ता बभूव। तम् एव, पुराणं, नित्यनूतनं, बलवन्तं, रक्षाय मनांसि नयन्तु; स इन्द्रः, सखायः, पारीणस्सर्वदुःखात् अस्मान् तारयतु। जनानां कृते, भूम्यां दिवि च अग्नीन् प्रज्वालय, अन्तरिक्षस्य च; हे वृषन्, सर्वतो वह्निना दह, ये प्रार्थनाद्वेषिणः, भूमिं च हिंसन्ति, तान् दह। त्वं दिव्यानां जनानां राजा, पार्थिवस्य च जगतः, सर्वस्य चराचरस्य, तीक्ष्णदृष्टिः; दक्षिणे हस्ते वज्रं गृहाण, हे इन्द्र, अस्मान् रक्ष, सर्वान् मायाः जही। अस्मभ्यं, इन्द्र, अभेद्यं स्वस्ति दातुम् आनय, येन त्वं वज्रेण दासं, आर्यं, वृत्रं, नहुषं च निगृह्य जयम् आप्तवान्। आगच्छ, हे बहुप्रार्थित, प्राज्ञ इन्द्र, गणैः सहितः, सर्वैः दानैः, पूज्य; एतेषां, येषां देवो वा देविहीनः वा स्थातुं न शक्नोति, तैः सह शीघ्रं सोमप्रियः आगच्छ। स एव, वृषा, तीक्ष्णशृङ्गः, भयङ्करः, एकः सर्वान् जनान् प्रेरयति; सः सदा उत्सुकान् जीविताय नेतृ, प्राज्ञः, समृद्धानां पन्थानम् वेत्ति। त्वं, इन्द्र, कुत्साय युद्धे सहायम् अकरोः, स्वशरीरेण तं शृण्वन्; दासं शुष्णं, कुयवं च, निगृह्य, अर्जुनेयाय जयम् अदाः। त्वं, वीर, स्ववीर्येण, सुदासं त्वां आह्वयन्तं सर्वैः सहायैः नेतृ; त्वं पौरुकुत्सं, त्रसदस्युं, पुरुं च भूम्यां जयाय, वृत्रवधे च, सहायम् अकरोः। त्वं, नराणां मध्ये, देवपूजायाम्, बहून् वृत्रान् हन्ता, हे इन्द्र हर्यश्व; त्वं दस्युं कुमुरीं, धुनीं च, मित्रस्य कृते निद्राय अपातयः। तव कर्माणि, हे वज्रपाणे, येनैकदा नवतिं नव नगराणि अपातयः; तेषां वासे शतमे प्रविष्ट्वा, वृत्रं, नमुचिं, अहिं च हन्ता। एते, हे इन्द्र, तव प्राचीनानि दानानि, यज्ञियस्य, सुदासस्य च; बलिनः बलवान् अश्वान् योजयसि—स्तोत्राणि अस्मभ्यं बहुधा फलं ददतु। मा त्वां, महाबल, अत्र हिंसायाः आरम्भे, हे हरिवः, बाधेत; अस्मान् अभेद्यैः आवरणैः रक्ष; वयं दातृषु प्रियाः स्याम। वयं, हे दानवन्, तव प्रीतौ प्रियाः स्याम; वयं तव सखायः आश्रयस्य आनन्दं कुर्मः। तुर्वशं, यदुं च निगृह्य, अतिथिग्वाय यथोचितं स्तोत्रं ददातु। अधुना, हे दानवन्, तव प्रीतौ नराः स्तोत्राणि, प्रशंसां च वदन्ति; ये प्रार्थनया कञ्जं अपाकुर्युः, तैः सह अस्मान् मित्रतायै वृत्य। एते मानवाः स्तोत्राणि, हे नरश्रेष्ठ, तव; तैः अस्मभ्यं दानानि आगच्छन्तु, हे दानवन्। तेषु, हे इन्द्र, वृत्रवधे सौम्यः भव; सखा, वीरः, नरां रक्षकः भव। अधुना, हे इन्द्र, वीर्यवान्, अस्माभिः स्तुतः, प्रार्थनया च बलात् वर्धस्व; अस्मभ्यं धनं, अन्नं च ददातु; सर्वदा कुशलैः अस्मान् पालयन्तु। आगच्छ, मुदया, हे इन्द्र, एष सोमः पिब; एष मम आसनं, मदीयं दर्भः। तव हरितः प्रार्थनया युक्ताः त्वाम् आनयन्तु, हे इन्द्र; अस्माकं स्तोत्राणि शृणु। प्रार्थनया वयं सोमयाजिनः त्वाम् आह्वयाम, हे सोमप, सोमः स्रवति यदा। गायकाः उच्चैः गीतैः इन्द्रं गायन्ति; स्तोतारः स्तोत्रैः इन्द्रं स्तुवन्ति; वाचः इन्द्रम् आह्वयन्ति। इन्द्रः, सुवर्णवज्रपाणिः, हरिभ्यां युक्तः, वाचयुतः, संयुक्तः। इन्द्रः, दीर्घदर्शी, सूर्यं दिवि उदयमकार्षीत्; गोभिः शिलां विदारयत्। वयं इन्द्रं सर्वतः जनानां कृते आह्वयाम; स नः केवलं अस्तु। स सोमप्रमोदेन तेजसा अन्तरिक्षं व्यचरत्, यदा इन्द्रः पिहितं विदारयत्। स ऊर्ध्वं प्रावर्तयत्, अङ्गिरोभिः सह, गुह्यं प्रकाशयन्; स पिहितं पुरः प्रेरयत्। एवं, इन्द्रस्य महान्ति कर्माणि, स्तोत्रैः, यज्ञैः, भक्त्या च, पुरा अपि अधुना अपि, ऋषिभिः, नरैः च, सदा प्रार्थ्यन्ते। स नः सखा, रक्षकः, दातारः च सदा अस्तु।