शृणुत, जनाः! इन्द्रस्य दिव्यं चरितं वः सम्यग् आख्यास्यामि। सः पितरौ उरस्यां जातः, प्रकटितः, तयोः अङ्के स्थितः, अन्यस्य जन्म न जानाति; स एव देवेषु वन्दनीयः, अस्माकं व्रतानि अनुवर्तते, सः इन्द्रः इति विद्यात। यः सोमकामः, शीघ्रश्वः, प्राज्ञः, यस्मात् सर्वाणि भूतानि कम्पन्ते; यः शम्बरं शुष्णं च एकाकी वीरः जघान, स एव इन्द्रः। यः पेष्याय पाचकाय च विजयं प्रयच्छति, सः सत्यः; तस्मै वयं, इन्द्राय, सदा प्रियतमा भवन्तः, सभा मध्ये बलवन्तः, वचांसि ब्रूमः। तम् एव बलाय महत्त्वाय च स्तोत्रं वहामि, यथा हविः; वाचः, अश्वानिव त्वरमाणाः, इन्द्राय, प्रार्थनाभिः ददामि। तम् एव, यथा हविः, गीतानि वहामि, स्वरेण स्तोत्रं सूचयामि; हृदया, मनसा, धिया च, प्राचीनेश्वराय इन्द्राय, अस्माकं प्रज्ञाः शोभयन्तु। तम् एव, उत्तमं दीप्तं गीतं स्वरेण वहामि; प्रचेतसां मध्ये, उत्तमश्लोकैः, दातारं स्तुमः। तम् एव, यथा रथकारः बलाय रथं योजयेत्, स्तोत्रं योजयामि; गीतानि, सुव्यक्तानि स्तवानि, गायकप्रियाय, प्राज्ञाय, विश्ववेदसे इन्द्राय। तम् एव, यथा सूतः कीर्त्यै, जिह्वया स्तोत्रं इन्द्राय युञ्जे; वीराय, दातारं, प्राचीनेश्वरं, नगराणां पतये, मान्यं पूजयामि। तम् एव तवष्टा वज्रं समराय, कौशलिनां श्रेष्ठं, दिव्यं, निर्ममे; येन वज्रेण, वृत्रस्य प्राणं हत्वा, प्रभुः शत्रून् व्यद्रावयत्। तस्यैव माता सुत्ये, पितुः पोष्ये च, एकैव पीत्वा महतीं मधूनां मात्रा, विष्णुः साहाय्यम् अकरोत्, बलिष्ठः; पक्ते, वराहं हत्वा, पर्वतम् अपाकरोत्। तम् एव देव्यो, देवपत्नीः, इन्द्रस्य महतीं कर्मणि, गीतं गायत; पृथिव्यौ द्यौश्च तं व्याप्नुतः, न कश्चन तस्य महत्त्वं पर्यगाच्छत्। तस्यैव महत्त्वं दिवः पृथिव्याः अन्तरिक्षस्य च व्याप्तम्; इन्द्रः, सूर्यस्य प्रभुः, सर्वविख्यातः, तेजः समराय जग्राह। तस्यैव बलात्, इन्द्रः वज्रेण वृत्रं चिच्छेद; धेनवः वत्सैः इव, आपः मुमोच, कीर्त्यैषिणा, प्रज्ञया। तस्यैव तेजसा, सिन्धवः हृष्यन्ति, यदा वज्रेण प्रवाहं निरुध्य, भक्ताय अनुग्रहम् ददाति, प्रभुः शीघ्रः, तुर्वणये गाम् ददाति। तम् एव उत्सुकः, वज्रं वृत्राय वहामि, प्रभवे, शत्रुघ्ने; सः गावः सन्धिं चिच्छेद, अपाकरोत्, आपः स्रवत्, सलिलानि प्रवर्तयत्। तस्यैव पुरातनानि कर्माणि, नवानि च, स्तोत्रैः वदन्ति; समराय सज्जः, शस्त्रधारी, शत्रून् निष्कासयति। तस्यैव भयात्, स्थिराः पर्वताः, विस्तीर्णे द्यावापृथिव्यौ कम्पेते; गायकस्य आह्वाने, शरणम् योजितम्, तत् प्रेरणया वीर्यं जातम्। तस्यैव भागः दातृषु, यदा एक एव प्रभुः, अनेकेषु शासनं करोति; इन्द्रः, सूर्याय यत्नेन, प्रतिद्वन्द्विनं अतिक्रम्य, अश्वानाम् उत्तमं पुरस्कारं लब्धवान्। एवं, हे इन्द्र, गौतमाः तुभ्यं रम्याणि स्तोत्राणि अकुर्वन्, रथानां प्रियः; तेषु त्वं सर्वशोभनां प्रज्ञां न्यधाः; दातारः शीघ्रं प्रातः प्रज्ञया त्वं आगम्य नोऽवतु। स एव, जनानां मध्ये यज्यः, इन्द्रः; तं गीतैः पूजयामः। यः वृषा, बलवाँ, सत्यस्वरूपः, अनेकशक्तिमान्, महाबलः। तम् अस्माकं पितरः, नवग्वाः सप्तर्षयः च, विजयाय स्तुतवन्तः; चिन्तया, गिरा, महान्तं, पर्वतस्थं, अमिथ्यवाचं स्तोतारः अपूजयन्। तम् इन्द्रं, धनस्य स्वामिनं, बहुवीर्यं, बहुदातारं, नित्ययुवानं, अजरं, ज्योतिष्मन्तं वयं इच्छामः; रथ्य, एनं आनय, अस्मान् सन्तोषयतु। ब्रूहि, इन्द्र, यदि ते गायकाः प्राचीनाः कदापि तव प्रीतिं प्राप्नुवन्; कः भागः, कियद् बलं, कियद् वीर्यं, हे बहुप्रार्थित, बहुदात, असुरघ्न? या त्वां, वज्रिणं, रथे स्थित्वा, पृच्छति, तस्या वाणी कम्पते; तव गृहः दृढः, रूपं महत्, दानं उदारम्; सा बलिनं सम्प्राप्तुं इच्छति। एष शक्त्या, स्वमायया वृद्धः, शीघ्रबुद्धिः, आत्मनिष्ठः, पर्वतेन सह, अचलमपि विदारयति, दृढं भिनत्ति, स्थिरमपि विक्षिप्य, नाशकः। तस्मै, पुराणाय, नित्यनवाय, अभयाय, चिन्ताः प्रवर्तन्ताम्; इन्द्रः, सुमित्रः, सर्वदुःखात् अस्मान् तारयतु। जनानां कृते, भूम्यां दिवि च, अन्तरिक्षे च, अग्नीन् सन्धाय; वृषन्, सर्वतः ज्वलय, प्रार्थनाद्वेषिणः, भूमिद्वेषिणः च दह। त्वं दिव्यानां जनानां, पार्थिवस्य लोकस्य, सर्वस्य चलतः, राजा, तीक्ष्णदृष्टिः; दक्षिणहस्ते वज्रं गृह्णीष्व, हे इन्द्र, अस्मान् सर्वतः पातु, सर्वमायां नाशयतु। अस्मभ्यं, इन्द्र, अक्षुण्णं कल्याणं विजयाय दातु; येन त्वं, वज्रेण, दासं, आर्यं, वृत्रं, नहुषं च विजित्य, अभिवर्धितः। आगच्छ, हे बहुप्रार्थित, प्राज्ञ इन्द्र, स्वैः गणैः, सर्वैः दानैः; एभिः, ये न देवान्, न देव्या, तिष्ठन्ति, शीघ्रं सोमप्रियः आगच्छ। यः वृषा तीक्ष्णशृङ्गः इव, भयङ्करः, एक एव सर्वान् जनान् कम्पयति; यः सदा उत्सुकान् जीविताय नेतारं, प्राज्ञः, श्रेयस्करः, मार्गं जानाति। त्वं, इन्द्र, कुत्साय युद्धे साहाय्यं कृतवान्, स्वदेहेन शृण्वन्; त्वं दासं शुष्णं, कुयवं च, निर्जित्य, अर्जुनेयाय जयम् अदाः। त्वं, वीर्येण, सुदासं, त्वां आह्वयन्तं, सर्वैः सहायैः अनयः; त्वं पौरुकुत्साय, त्रसदस्यवे, पुरवे च, भूमिं जेतुं, वृत्रं हन्तुं साहाय्यम् अकरः। त्वं, नराणां मध्ये, देवपूजायाम्, बहून् वृत्रान् जघान, इन्द्र हर्यश्व; दस्युं, चुमुरीं, धुनीं च, मित्रस्य कृते, शयानं कृतवान्। तव कर्माणि, वज्रिन्, येन त्वं एकैव नवतिः नव च नगराणि अपावः; तेषां वासे शततम् प्रविष्ट्वा, वृत्रं, नमुचिं, अहिं च जघान। एतानि, इन्द्र, तव प्राचीनानि दानानि, यजमानाय, सुदासाय; बलिनः बलवान् अश्वान् युञ्जसि; स्तोत्राणि बहु पुरस्कारं यच्छन्तु। मा बलवान् त्वाम् अत्र हिंसाय, हे हरिवः, स्पर्धायाः आदौ; अक्षुण्णैः रक्षाभिः पालय; वयं दातृषु प्रिया स्याम। वयं, दातार, तव प्रीतौ प्रिया स्याम; वयं तव सखायः, तव शरणे हृष्याम। तुर्वशं, यदुं च निगृह्य, अतिथिग्वाय योग्यं स्तोत्रं ददातु। अधुना अपि, दातार, तव प्रीतौ, नरः स्तोत्राणि गायन्ति; ये प्रार्थनाभिः कञ्जं अपाकुर्वन्, तान् अस्मान् तेन सह सन्धिं कुरु। एते नराणां स्तोत्राणि, पुरुषश्रेष्ठ, तव; तानि अस्मभ्यं दानानि वहन्ति, दातार; तेषु, हे इन्द्र, वृत्रहत्याय अनुग्रहः कुरु; सखा, वीरः, नरपतिः भव। एवं, इन्द्रस्य महात्मनः, दिव्यानि कर्माणि, स्तुत्यं बलं, दानं च, ऋषयः, नराः च, स्तोत्रैः पूजयन्ति, तस्य कृते प्रार्थयन्ति च।