महता संस्तौत्रे अहं त्वां, हे इन्द्र, स्तौमि, तव अश्वान् आह्वये च। तव तेजस्विनां हर्षः, घृतवत्, तव अश्वैः सिञ्चमानः, तवेदं रूपं सुवर्णमिव स्तोत्राणि प्रविशन्तु। ये साम्गायिनः तव अश्वान् स्वर्गे प्रेरयन्ति, ते त्वां अश्वैः पूरयन्ति, यथा गावः कुम्भं पूरयन्ति। तं हयशिरसं महान्तं इन्द्रं स्तुत्यं स्तुत्वा वर्धयन्ति। तस्य वज्रः बभ्रुः, आयसः कृतः; तस्य कामो बभ्रुः, बाहू बभ्रू; शोभनः, सुश्रवाः, तस्य क्रोधः अपि बभ्रुः। इन्द्रे बभ्रूणां रूपाणि निश्चितानि। यथा ज्योतिः आकाशे, एवं तस्य बभ्रुः वज्रः प्रतिष्ठितः; स एव विजयी, बभ्रुः वज्रः। तेन सर्पः निपातितः, स सुशिराः, आयसः, बभ्रुधरः सहस्रार्चिः अभवत्। त्वां, हे इन्द्र, प्राचीना यजमानाः बभ्रुकेशं इति स्तुतवन्तः। त्वं बभ्रुः, तव सर्वाणि कर्माणि स्तुत्यानि; तव दानं, बभ्रुजातं, अतीव बभ्रु। वज्रिणं, प्रमुदितं, स्तुतं, मदिन्तमं इन्द्रं बभ्रवः अश्वाः रथं वहन्ति। तस्य बहूनि सोमपानानि विधीयन्ते; बभ्रवः सोमं तस्मै स्थापयन्ति। बभ्रवः सोमं स्थापयन्ति, कामाय, स्थैर्याय, शीघ्रं प्रेरयन्ति बभ्रवः अश्वान्। यः बभ्रुभिः अश्वैः रमते, सः बभ्रुहर्षेण कामं पूर्णो भवति। बभ्रुकेशः, बभ्रुशिराः, आयसतनुः, शीघ्रः, यः बभ्रुभिः पिबति, सः बलवांश् अभवत्। यः बभ्रुभिः अश्वैः धन्यः, सः बभ्रुभिः अश्वैः सर्वाणि अमङ्गलानि अपाकरोति। यथा श्रोतुं, तस्य बभ्रवः अश्व्यः विकीर्णाः; विजयाय, ताः अग्रे धावन्ति; पात्रस्य कृते, ताः शुद्धाः; बभ्रु सोमस्य मदं पीत्वा प्रमुदिताः। त्वं, हे इन्द्र, दिवि पृथिव्यां च महत्त्वेन स्तूयसे; पुनः पुनः अस्मिन् प्रियस्तुतौ रमसे। निवासं प्रकाशय, हे प्रभो, बभ्रवे, गावः, सूर्याय च। तव बभ्रुशिरसः अश्वाः त्वां, हे इन्द्र, जनानां मध्ये वहन्तु। यथेच्छसि मधु पेयम् पिब, यज्ने, सभायां च, हे बभ्रु, रमस्व। पूर्वे सुताः सोमाः, हे बभ्रु, तव; इदानीं चायं विशेषः सोमः तव। मधु सोमं पिब, हे इन्द्र, वीर्येण, वृषभबलं उदरं पूरय। इन्द्र, अत्र सुतं सोमं, आप्सु शुद्धं, नरैः सह पिब। उदरं हविषा पूरय। मदाय सोमरसं तव कृते समर्पयामः; तैः, हे हर्यश्व, स्तोत्रप्रिय, वर्धस्व। तुभ्यं, हे हर्यश्व, सत्यम् बलवद् सोमपेयम् उपहरामि। अत्र, हे इन्द्र, पुष्ट्यै पवमानैः रमस्व, सर्वाणि स्तोत्राणि श्रुण्वन्, बलवद् अस्माभिः स्तूयमानः। तव अनुकम्पया, हे वृत्रहन्, तव बलैः, प्राज्ञाः, सत्यानृतज्ञाः, वीर्यवन्तः, गृहे स्थानं कृतवन्तः, हे इन्द्र, त्वां स्तुवन्तः, भोज्यभागं इच्छन्तः। सः, यो जातः, प्रथमः, शक्तिमान्, देवः, यस्य इच्छया अन्ये देवाः अतिक्रान्ताः; यस्य बलात् द्यावापृथिव्यौ पृथक् स्थिते—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। यः कम्पमानां पृथिवीं स्थिरीकृतवान्, क्रुद्धान् पर्वतान् शमयामास; यो अन्तरिक्षं मापयत्, दिवं स्तम्भितवान्—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। यः अहन् अहिं, सप्त सिन्धून् अपासृजत्; यो वलस्य बद्धाः गावः मुक्तवान्; यो द्वयोः शिलयोः मध्ये अग्निं जनयामास—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। येन सर्वाणि चराचराणि सञ्चालितानि; यः दासजातिं, अधमवर्णं, गुहायाम् अचादयत्; यः श्वशिकारः इव जीवतः धनं जघान—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। यं जनाः भीताः पृच्छन्ति—क्व सः?—केचित् वदन्ति—नास्ति इति; सः महात्मा, समृद्धीनां विभागं करोति; श्रद्धा तस्मिन् स्थापिता—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। यः दुर्बलस्य, दरिद्रस्य, अनभिसंस्कृतस्य, गायकस्य च सहायः; यः पेषण्यस्य सोमस्य रक्षिता, सुश्रवाः—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। यस्य अश्वाः सर्वदिशि, यस्य गावः, ग्रामाः, रथाः सर्वत्र; यः सूर्यं, उषसं च अकरोत्, आपां नेता—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। यम् उभौ क्रन्दन्तौ, बद्धौ, समीपे दूरस्थाश्च शत्रवः आह्वयन्ति; एकरथे स्थिताः अपि भिन्नैः स्वरैः तम् आह्वयन्ति—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। यस्य विना जनाः न विजयं लभन्ते; यं युद्धे सहायार्थं आह्वयन्ति; यः सर्वस्य मापको अभवत्, अचलं च चालयति—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। यः दर्पयुक्तान्, कदापि गर्वितान्, अवध्यमान्यतीमानान् अपातयत्; यः शत्रुं न मोचयति, दस्युहन्ता—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। यः शम्बरं पर्वतेषु चत्वारिंशत्संवत्सराणि स्थितं अन्वविन्दत्; उर्वरां अहिं निपातयामास, सुप्तां दानुं जघान—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। यः काशिभिः शम्बरं अभिभूतवान्; यः अस्नानां सोमं अपिबत्; यस्य सन्निधौ, पर्वते, यजमानाः, बहवः, जनाः अभिभूताः—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। सः सप्तर्ष्मयः वृषभः, महाबलः, सप्त सिन्धून् अपासृजत्; यस्य बाहौ वज्रः, यो रौहिणं दिवं गच्छन्तं निपातितवान्—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। द्यावापृथिव्यौ अपि तस्मै वशे; पर्वतानां बलं सः कम्पयति; यः सोमपः, वज्रबाहुः, वज्रधारी—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। यः पेषकस्य, पाचकस्य, स्तोतुः, सहायिनः रक्षिता; यस्य स्तोत्रं बलं, यस्य सोमः अस्ति, यस्य एषा वसुतिः—सः नराणां मध्ये इन्द्रः। यो मातुर्गर्भे जातः, प्रकटितः, अन्यस्य जन्म न जानाति; यो अस्माभिः स्तुत्यः, व्रतानुगः, सः देवेषु, इन्द्रः, जनाः। यः सोमकामः, शीघ्रहर्यश्वः, प्राज्ञः, यस्मात् सर्वाणि भूतानि कम्पन्ते; यः शम्बरं, शुष्णं च अहन्, एकवीरः—सः, जनाः, इन्द्रः। यः पेषकस्य, पाचकस्य अपि पुरस्कारं ददाति—सत्यं खलु; वयं, हे इन्द्र, सदा तुभ्यं प्रियाः, नृषु बलवन्तः, सभायाम् उक्तिं कुर्मः। तस्मै अहं स्तोत्रं वहामि, यथा हविः, बलाय, महत्त्वाय; श्लोकैः, हर्षयन्तः, इन्द्राय, दानाय, स्तोत्राणि प्रेरयामि। तस्मै, यथा हविः, गीर्भिः, स्तोत्रेण, वचसा, सुसंस्कृतम् इन्द्राय, हृदया, मनसा, चिन्तया, प्राचीनेशाय, अस्माकं प्रज्ञाः भूषिताः स्यु:। तस्मै, श्रेयसे, प्रभायै, वचसा गानं वहामि; श्रेष्ठैः वचोभिः, सुविस्तृतैः स्तोत्रैः, दानिनं वर्धयामः। तस्मै, यथा रथकारः रथं बलाय युनक्ति, तथा गानं संयोजयामि; गीतानि, सुविस्तृतानि स्तोत्राणि, गायकप्रियाय, प्राज्ञाय, विश्ववेदसे इन्द्राय। तस्मै, यथा सारथिः कीर्तये, जिह्वया स्तोत्रं योजयामि; वीराय, दानिने, प्राचीने, यशस्विने, ऋतज्ञाय, पुरुजनाय इन्द्राय। तस्मै, त्वष्ट्रा, वज्रं, श्रेष्ठं, दिव्यं, युद्धाय, कुशलतया निर्मितम्; येन वृत्रस्य प्राणं अपि हन्ति, प्रभुः, प्रहारं कृत्वा, सेनां विदारयत्। तस्मै, मातुः सुतौ, सः महद् पानं एकैवापिबत्, पितुः पुष्टं अन्नं च; विष्णुः साहाय्यं कृतवान्, बलवत्तरः, पाचनाय; सूकरं निपात्य, पर्वतम् अपासारयत्। एवं, इन्द्रस्य महिमा, वीर्यं, दानं च, स्तोत्रैः, सोमपानैः, युद्धैः, यज्ञैः च, सर्वत्र प्रकाशितम् अस्ति। सः बभ्रुः, वज्रधारी, सोमप्रियः, सुर्यस्य, गावः, आपां च नेता, अस्माभिः सदा स्तुत्यः, पूज्यः च।