सर्वे वयं, नित्यं वृद्धिं कुर्वन्तं त्वां, विजितारं सम्पदां निधीन् इच्छामः। हे इन्द्र, तव साहाय्यम् वयम् वरणीमहे। स सोममदस्य वेगेन मनसा, अन्तरिक्षं व्यदधात्, तेजस्विनः द्यवो लोकांश्च, यदा इन्द्रः प्रतिबन्धं तुदितवान्। स आङ्गिरसाम् अर्थाय गावः प्रावर्तयत्, गुह्यान् प्रकाशयन्, प्रतिबन्धं प्रावर्तयत्। इन्द्रेण तेजस्विनः द्यौः स्थिरा, प्रतिष्ठिता, अचला बभूवुः। यथा आपां प्रसरः, तथा स्तोत्रम् इन्द्रं प्रति वेगेन उत्तिष्ठति; तव मदाः सर्वतः प्रवृत्ताः। त्वं हि, हे इन्द्र, स्तोत्राणां वृद्धिकर्ता, प्रशंसानां वृद्धिकर्ता च; त्वं गायकेभ्यः श्रेयः ददासि। इन्द्रस्य हरिताः अश्वाः, केशिनः, सोमपानाय तं वहन्ति; ते यज्ञं प्रति सम्प्रयान्ति, दानवतः। आपां फेनैः इन्द्रः नमुचेर् शिरः छित्त्वा, सर्वाः स्पर्धाः विजित्य, तस्थौ। तव शक्तिभिः, हे इन्द्र, दिवम् आरोढुम् इच्छन्, दस्यून् अपातयः। ये सोमं न मन्थयन्ति, तेषां संस्तुतिं त्वं नाशयन्, परमः सोमपाः अभवः। महा-संस्तवेषु त्वां स्तौमि, हे इन्द्र, च तव अश्वान् आह्वये; बलिनां मुदः तव स्यात्, यथा घृतं तव अश्वैः सिक्तम्; स्तोत्राणि तव सुवर्णरूपिणि प्रविशन्तु। ये समं गायन्ति, दिवि तव अश्वान् प्रेरयन्तः, तव अश्वैः त्वां पूरयन्ति, यथा गावः पात्रम्; इन्द्रं, अश्ववतं, बलिनं स्तोतव्यम्। तस्य वज्रः हरितः, आयसः; तस्य कामः हरितः, बाहवः हरिताः; शोभनः, सुशिराः, तस्य क्रोधः हरितः; इन्द्रे हरितरूपाणि प्रकल्पितानि। यथा दिवि दीपः, तथा हरितः वज्रः स्थितः; हरितः, शोभनः वज्रः विजयी; सर्पं तुदितवान्, सुशिरः, आयसः; हरितवाहनः सहस्रार्चिः अभवत्। त्वं, हे इन्द्र, प्राचीनैः यज्वभिः हरितकेश इति स्तुतः; त्वं हरितः, सर्वाणि कर्माणि स्तुत्यानि; तव दानं, हरितसम्भवम्, अतीव हरितम्। वज्रधरं, मुदितं, स्तुतं, मदोन्मत्तम् इन्द्रं, हरिताश्वाः रथं वहन्ति; तस्मै, बहवः सोमपेयाः समर्पिताः, हरिताः सोमं इन्द्राय स्थापितवन्तः। हरिताः कामाय, स्थैर्याय, सोमं स्थापयन्ति, शीघ्रं हरिताश्वान् प्रेरयन्ति; स हरिताश्वैः रममाणः, हरितमदेन कामम् आप्नोति। हरितश्मश्रुः, हरितकेशः, आयसतनुः, शीघ्रगः, स हरितैः सोमपायी बभूव; स हरिताश्वैः, अश्वसमृद्धः, सर्वाणि अमङ्गलानि हरिताश्वैः अपोहति। श्रवणाय, तस्य हरिताः अश्व्यः वितीर्णाः; जयाय, तस्य हरिताः अश्व्यः धाविताः; पात्रम् अर्थाय, तस्य हरिताः शुद्धीकृताः; हरितस्य सोमस्य मदं पीत्वा। दिवि पृथिव्याम्, तव महत्त्वं स्तूयते; पुनः पुनः त्वं एषः प्रियः स्तोत्रे रमसे; निवेशनं प्रकाशय, हे नृप, हरिताय, गावः, सूर्याय। तव हरितगण्डाः अश्वाः त्वां जनानाम् मध्ये नयन्तु, हे इन्द्र; यथाकामं मधुपेयम् पिब, यज्ञे, संस्तवेषु, हे हरित। पूर्वे पिष्टाः सोमाः, हे हरित, च इयं एकैका ते; मधुमन्तं सोमं पिब, इन्द्र, वीर्येण, वृष्ण्याः बलम् पूरय। इन्द्र, अत्र सोमं पिब, आपः शुद्धीकृतम्, मनुष्यैः सह; तव उदरम् आपूरय। मदकामः सोमरसोऽयं तव सज्जीकृतः; तैः बली भव, हे मदद, स्तुतिकर्तः। हरितवाहन इन्द्राय, अहम् सत्यम्, बलवत्, पिष्टसोमम् उपहरामि। अत्र रमस्व, हे इन्द्र, पोष्याभिः धाराभिः, सर्वैः स्तोत्रैः, महिमा तव गीतैः स्तूयमानः। तव रक्षसा, हे बलिन, च तव वीर्येण, प्राज्ञाः, सत्यवदः, गायकाः, वीर्यं वहन्तः, गेहे स्थिताः, हे इन्द्र, त्वां स्तुवन्तः, भोज्यं इच्छन्तः। यो जातः, प्रथमः, अतीव शक्तिमान्, देवः, स्वेच्छया अन्यान् देवान् अतिक्रान्तवान्; यस्य वीर्येण द्यावापृथिव्यौ पृथग् कृतौ—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यो कम्पमानां पृथिवीं स्थिरीकृतवान्, क्रुद्धान् पर्वतान् शमयत्; यो विस्तीर्णम् अन्तरिक्षम् ममान, दिवम् अधारयत्—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यो अहिं हत्वा सप्त सिन्धून् अपावर्तयत्; यो वलस्य बद्धाः गावः विमोचयत्; यो अग्निं द्वाभ्यां शिलाभ्यां स्पर्धासु जनयत्—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। येन एतानि सर्वाणि चराचराणि प्रवर्तितानि; यो दासजातिं, नीचवर्णम्, गुह्ये न्यधात्; यो श्वपकवत् जीवतः धनम् आदत्ते—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यं जनाः, “क्व सः?” इति भीता अपृच्छन्, केचन “नास्ति” इति वदन्ति—सः, आर्यः, समृद्धस्य धनम् इव छित्वा हरति; श्रद्धा तस्मिन् स्थापिताः—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यो दुर्बलस्य, दरिद्रस्य, अनाश्रितस्य गायकस्य साहायकः; यो युक्तशिलायाः, सोमपिष्टस्य, सुशिरस्य, रक्षिता—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यस्य अश्वाः सर्वतः, गावः, ग्रामाः, रथाः सर्वत्र; यो सूर्यं च, उषसं च सृष्टवान्, अपां नेता—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यम् रुदन्त्यौ बद्धे आह्वयतः, समीपे च दूरे च, सर्वे शत्रवः; ये एकरथे स्थिताः अपि, पृथग् गिरा आह्वयन्ति—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यस्य विना जनाः न जयन्ति; ये युध्यन्तः सहायम् इच्छन्ति; यो सर्वस्य मितिः अभवत्, अचलं कम्पयति—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यो दर्पितान्, सर्वदा गर्वितान्, अदमयत्, ये अवध्याः इति मन्यन्ते; यो शत्रुम् न मोचयति, दस्युहा—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यो शम्बरं पर्वतेषु वसन्तम् चत्वारिंशत् वर्षाणि अन्वविन्दत्; यो वृत्रम् अपिनष्ट, सुप्तम् दानुं हत्वा—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यो काशिभिः शम्बरम् अपराजयत्; यो अश्नानां सोमम् अपिबत्; यस्य सन्निधौ, पर्वते, यजमानाः, समृद्धाः जनाः, अभिभूताः—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। स सप्तरश्मिः वृषा, महाबलः, सप्त सिन्धून् मुक्त्वा प्रवर्तयत्; यस्य बाहौ वज्रः, यो राहिणम् दिवम् आरोहन्तम् अपातयत्—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। द्यो पृथिव्यौ अपि तस्य वशे, पर्वताः तस्य बलात् बिभ्युः; यो सोमपायी, वज्रबाहुः, वज्रधारी—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यो पेषकस्य, पक्वस्य, स्तोतुः, सहायम् इच्छतः रक्षिता; यस्य स्तोत्रम् बलम्, यस्य सोमः, यस्य एषा सम्पद्—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। एवं महात्मानम् इन्द्रम्, सर्वलोकस्य जयिनम्, स्तोत्रैः, सोमपानैः, दानैः, यज्ञैः, भक्त्या च, सदा उपास्महे।